30 πράγματα που θυμίζουν Ράλλυ Ακρόπολις

● Να έχεις οδηγήσει στη ζωή σου πάνω από 600.000 χιλιόμετρα σε αυτοκινητοδρόμους, σε πόλεις, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό και, μόλις βλέπεις μπροστά σου 600 μέτρα χωματόδρομο, να λες: «Τι Ειδικάρα θα ήταν αυτή!». 

● Να βλέπεις φωτογραφίες δεκαετιών πίσω και, ενώ δεν θυμάσαι τι έφαγες χθες, να μπορείς να περιγράψεις με λεπτομέρεια τη στιγμή, και μάλιστα να αναγνωρίζεις σχεδόν όλα τα πρόσωπα.

● Να βρίσκεσαι νύχτα στον Δομοκό για φαγητό και έναν καφέ, το 1979, να περιμένεις να φύγεις για να πας για το νυχτερινό σκέλος Καλαμπάκα Ι - Καλαμπάκα ΙΙ και να μην μπορεί να κοιμηθείς από τη βροχή, που τελικά ακύρωσε όλο το κομμάτι και επιστρέψαμε πίσω.

● Να οργανώνεις το «Ακρόπολις» που θα δεις με κάθε λεπτομέρεια, ακόμα και με χρόνους μεταξύ απλών διαδρομών, χιλιόμετρα που πρόκειται να διανυθούν, «κοπάνες» και εναλλακτικές διαδρομές.

● Να έχεις την ευδαιμονία της δημιουργίας «ακροπολικής παρέας», τα μέλη της οποίας γίνονται κολλητοί, ακόμα και αν δεν τους βλέπεις παρά μόνο μια φορά τον χρόνο: στον αγώνα!

● Να πηγαίνεις, το 1977, απόγευμα στο φροντιστήριο, να βλέπεις στο χωριό σου αυτοκίνητα service που πήγαιναν στην Καλαμπάκα και να κάνεις κοπάνα για να τα βλέπεις να περνούν όσο περισσότερο γίνεται.

● Να είσαι μαθητής στα τέλη του ’70 και να κάνεις κοπάνα τα πρώτα 10΄ από το σχολείο την εβδομάδα του αγώνα, για να ακούσεις την πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή αφιερωμένη στο «Ακρόπολις» με τον Αντώνη Κόλλια: «Μέτρο προς μέτρο, χιλιόμετρο προς χιλιόμετρο, η κάλυψη του Διεθνούς Ράλλυ Ακρόπολις». Και το τρανζίστορ, κρυμμένο καλά στην τριανταφυλλιά του κήπου…

● Να συλλέγεις τις πέτρες που πάτησαν τα αυτοκίνητα και να τις κρατάς στη βιβλιοθήκη σου ως κειμήλια.

● Να χαϊδεύεις το Road Book του αγώνα όπως χάιδευες την πρώτη σου κιθάρα.

● Να κάνεις ανασυγκρότηση στη γενέτειρα και ο μπαμπάς Κώστας να έχει έτοιμο «σουφλιμά» (μεικτό κοντοσούφλι) για να φάει η «ακροπολική παρέα» που περνούσε από Δομοκό για διανυκτέρευση.

● Να περπατάς με 39 πυρετό από τον Αυλώνα στην ανηφόρα για τον τερματισμό της Ε.Δ. Πάρνηθα και, κόντρα σε όλα τα ιατρικά δεδομένα, να γίνεσαι καλά στην επιστροφή.

● Να έχεις υπομονή να ακούς μεγάλες ανακρίβειες από ευκαιριακούς θεατές και να έχεις τη διάθεση να τους διορθώσεις.

● Να έχεις στο ενεργητικό σου πάνω από 50-60 «βόλτες» με εργοστασιακούς αγωνιζόμενους και, όταν ξαναμπαίνεις μέσα, να αισθάνεσαι σαν να είναι η πρώτη φορά. Και εκείνο το γεμάτο ευδαιμονία χαζό χαμόγελο; Πάντα το ίδιο!

● Να έχεις μπλουζάκια από τη Nissan-Clarion Team της δεκαετίας του ’80 και να είναι ακόμα σε χρήση.

● Να περιμένεις να δεις σε μια στροφή τα αγωνιστικά να βγαίνουν με υποστροφή και να έχεις ακόμα και σήμερα τα Mitsubishi Lancer Evo3 του Schwartz (1993) στο Στείρι και το Peugeot 206 WRC του Carlsson (2004) στη Στρώμη. Να έρχονται πρώτα με το πορτ μπαγκάζ στο οπτικό σου πεδίο και μετά να εμφανίζεται το υπόλοιπο αυτοκίνητο! Η αποθέωση της υπερστροφής καταγεγραμμένη ανεξίτηλα στον «σκληρό»… 

● Να ανακαλύπτεις φούρνους σε όλη την Ελλάδα που φτιάχνουν μαγικό ψωμί και να το τρως από τον πρόδρομο του 1ου Σκέλους μέχρι τον Πάρνωνα του τελευταίου. Σχεδόν μία εβδομάδα…

● Να ξημερώνεις πιασμένος στο εκκλησάκι στο Γεράκι για το πρωινό πέρασμα και να βλέπεις τα δύο Skoda RS 130 εκτός δρόμου το ένα επάνω στο άλλο.

● Να περιμένεις τα αγωνιστικά στη νυχτερινή ασφάλτινη Ε.Δ. Ρίζα στην Κορινθία και να το έχεις μέσα σου ακόμα και σήμερα σαν δώρο ζωής: ησυχία, τριζόνια, μυρωδιές, και μετά να έρχεται σιγά-σιγά ο ήχος από τα μοτέρ και οι λάμψεις από τους προβολείς.

● Να κάνουν επίτηδες οι βενζινοπώλες απεργία την εβδομάδα του αγώνα και να έχει βγάλει στην πορεία της διαδρομής ο «Τζίγγερ» δεκάδες βυτιοφόρα για να δίνουν καύσιμα σε θεατές, δημοσιογράφους, αγωνιζόμενους αλλά και service. Εμείς φουλάραμε το Fiat 131 Mirafiori του ξάδερφου πριν από τη Λιμνίτσα.

● Οι γνωριμίες που έκανες πριν 20 και 35 χρόνια να βρίσκονται σήμερα σε καίριες θέσεις στις εργοστασιακές ομάδες και να έχεις «βίσμα».

● Να ζητάς και να καταφέρνεις να μαζεύεις στο Λαγονήσι πριν από τον αγώνα εκατοντάδες αυτοκόλλητα και μετά να τα μοιράζεις σε μικρά παιδιά των χωριών απ’ όπου περνούσε ο αγώνας.

● Να είσαι στο χωριό Ραχούλα, να είναι κλειστό το σχολείο και οι μαθητές στην πλατεία με τον δάσκαλο. Και να ρωτάς πώς και γιατί, και εκείνος να σου απαντάει: «Δεν έχει σχολείο σήμερα. Εκδρομή. Περνάει το “Ακρόπολις”».

● Να είσαι στην απλή πριν από τη Συκέα, να γεμίζουν οι καθρέφτες σου και να νιώθεις δέος όταν σε προσπερνάει ένα «γλυπτό εποχούμενο έκθεμα», η Lancia 037 Rally του Rohrl. (φωτ. 3)

● Να στρατοπεδεύεις στο ξενοδοχείο του Καλαφάτη στην Ιτέα και να κάνεις Ειδικές Διαδρομές στις δοκιμές με εργοστασιακά «τέρατα» και «θεούς» στα τιμόνια. Η Ε.Δ. Διακόπι, ολόκληρη με τον Timo Salonen και το Mitsubishi Galant VR4, και οι τέσσερις μέρες με την Toyota Celica 4WD στο Δίστομο, στην κορωνίδα στην κατάταξη.

● Να έχεις δει 42 «Ακρόπολις» και, κάθε φορά που ακούς σε μία Ε.Δ. κάποιον να φωνάζει «Έρχεται!», να ανατριχιάζεις.

● Να βάζεις τα καλά σου, ασκόνιστος πλέον και να ανηφορίζεις με κατήφεια το πλακόστρωτο του Φιλοπάππου για την απονομή. Κι αυτό γιατί ήξερες ότι έπρεπε να περιμένεις ακόμη έναν χρόνο… (φωτ. 4)

● Όλα όσα θυμάσαι σε άσχετες στιγμές μόλις συναντάς λάτρεις του αγώνα και δεν έχουν τελειωμό οι ιστορίες.

● Η ζωή μας ολόκληρη!