Visual Browsing

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΩΜΙΚΑ

Η Μυρτώ Κοντοβά απαντά σε ερωτικά αδιέξοδα, sexy απορίες, κρυμμένα μυστικά.
Μου έβαλε όρο, αν θέλω σπιτικό μαζί του, να διώξω το γατάκι μου

Ο άνθρωπός μου, Μυρτούλα, πριν γίνει άνθρωπός μου, είχε μια πολύ κακή σχέση με τα ζώα και ειδικά με τα γατιά. Να σου δώσω να καταλάβεις, όταν βγήκαμε date πρώτη φορά σε ρομαντικό εστιατόριο downtown και πλησίασε το τραπέζι μας ένα ασπρόμαυρο γατσούνι να χαϊδευτεί, μόνο που δεν έκανε μήνυση στον υπεύθυνο του καταστήματος ο καλός μου. Πάρα πολύ κακή εντύπωση για πρώτη φορά. Μετά, όμως, λίγο η ευγένειά του, λίγο οι εξηγήσεις του για κάτι τραυματικές εμπειρίες με σκυλιά, λίγο τα μάτια του τα μπλε τα τσακίρικα, με έριξε. Κάπου ένα χρόνο μαζί, όλα ωραία και ελπιδοφόρα, βρήκα κι ένα κακορίζικο γατάκι (που σήμερα είναι ο μέγας και τρανός Μπάμπης) και του το κοτσάρισα σπίτι (οπότε τι να κάνει, σπίτι μου είναι, το ανέχεται), φτάσαμε όμως στο σημείο εκείνο της σχέσης που συζητάμε τη συγκατοίκηση. Έβαλε όρο λοιπόν ο κύριος, αν θέλω σπιτικό μαζί του, να στείλω τον Μπάμπη στην ευχή του Θεού. Και σε ρωτάω, Μυρτώ μου, πώς να διώξω τον γάτο μου που τον αγαπώ σαν αδερφάκι; Πώς να αποχωριστώ τα χουρχουρίσματα, τα πατουσάκια, τα νιαουρητά του; Από την άλλη μεριά, όμως, πώς να κλωτσήσω την πρώτη ευκαιρία μου να ζήσω με αυτόν που αγαπώ; Νιάου

[30]
Μου έβαλε όρο, αν θέλω σπιτικό μαζί του, να διώξω το γατάκι μου
Έρωτας! Είχα να το νιώσω πέντε χρόνια αυτό το πράγμα

Πάλι τράβα σκανδάλη, Μυρτώ μου. Και καλά εσύ, την τράβηξες και χάρισες σε όλο τον κόσμο ένα γαμάτο τραγούδι! Εμείς οι άλλοι που την τραβάμε και ανατιναζόμαστε μόνοι μας και χωρίς δόξα, τι να πούμε; Έρωτας! Είχα να το νιώσω πέντε χρόνια αυτό το πράγμα και σχεδόν ξέχασα πώς είναι αλλά ήρθε μαζί με τα «εργαλεία» του, την αγωνία, τις πεταλούδες στο στομάχι, τον φόβο για το μέλλον, την τρέλα που σε πιάνει όταν αργεί να στείλει ή να τηλεφωνήσει, όλα σου λέω. Οπότε ναι, φοβάμαι και τρέμω το κακό, όχι το μάτι, το κακό το αόρατο και βασανίζω τον εαυτό μου πώς να βρω τρόπο να μην πληγωθώ ή μάλλον να μη φοβάμαι πως θα πληγωθώ! Τρελάθηκα, Μυρτώ μου, πάει. Η Προσεχώς Χάλια.

[2]
Έρωτας! Είχα να το νιώσω πέντε χρόνια αυτό το πράγμα
Τα σεξιστικά σχόλια του αφεντικού μου με φέρνουν σε δύσκολη θέση

Μυρτώ, εκεί που δουλεύω, το αφεντικό έχει ένα παράξενο ύφος. Όχι πως με ενοχλεί φανερά ο άνθρωπος. Τα όλο υπονοούμενα, λίγο αστεία, λίγο σεξιστικά του σχόλια για τις γυναίκες, με φέρνουν σε δύσκολη θέση. Τα σχόλια αυτά τα κάνει πάντα όταν εγώ είμαι μπροστά. Π.χ. σε κουβέντα για τον κορονοϊό και τα μέτρα προστασίας, έλεγε ότι πρέπει να προσέχουμε μην μπαίνουμε σε χώρους με κόσμο και γενικά να προστατευόμαστε, ξαφνικά γυρίζει σε μένα και λέει «αν πας να κάνεις έρωτα με κάποιον δεν θα λάβεις μέτρα προστασίας; Ε, έτσι και με τα άλλα». Δεν ξέρω αν έχω δίκιο, μπορεί να υπερβάλλω κιόλας. Τι να πω…

[2]
Τα σεξιστικά σχόλια του αφεντικού μου με φέρνουν σε δύσκολη θέση
Η σχέση μας δε με έκανε πια χαρούμενη, ούτε και η δουλειά μου

Μυρτώ μου, πριν από 4 μήνες μετακομίσαμε με το αγόρι μου σε άλλη πόλη. Πήρα τον διορισμό που περίμενα κι εκείνος με ακολούθησε πανεύκολα μια και η δική του δουλειά στην Αθήνα δεν ήταν τίποτα μόνιμο, ούτε είχε προοπτικές ή καλά λεφτά. Στην αρχή η ζωή μας έμοιαζε τέλεια, μάλιστα ο Ν. βρήκε κι εκείνος δουλειά αμέσως και η χαρά μας συμπληρώθηκε αφού επιτέλους ήμασταν μόνο εκείνος κι εγώ χωρίς πάνω στο κεφάλι μας γονείς, αδέρφια και σόγια, που κατά το παρελθόν μας είχαν δημιουργήσει κάποια προβλήματα. Όλα καλά λοιπόν μέχρι που, δεν ξέρω γιατί, άρχισε σιγά-σιγά να υποχωρεί ο ενθουσιασμός μου για τη νέα μου ζωή. Άρχισα να νιώθω άδεια, μακριά από τους φίλους μου, μου έλειπαν οι συνήθειές μου, να πάω σινεμά, να δω μια παράσταση, να βγω μια βόλτα στην Αθήνα ή να πιω ένα καφέ με την κολλητή μου στο πόδι. Ένιωθα άδεια και άσχετη με τους άλλους και δεν είχα όρεξη για καινούργιους φίλους αλλά και με το αγόρι μου τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η σχέση μας δε με έκανε πια χαρούμενη, ούτε και η δουλειά μου. Τίποτα δεν με γέμιζε. Ξαφνικά άρχισα να νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα κι αυτό μου προκάλεσε και μου προκαλεί μια τρομερή αδράνεια, σαν να μη νιώθω τίποτα, σα να μη με ενδιαφέρει κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Ώρες ώρες νιώθω σαν να έχει τελειώσει η ζωή μου και το μόνο που με ευχαριστεί είναι να βλέπω τηλεόραση τρώγοντας ό,τι βρίσκω μπροστά μου ή να πίνω. Τι να κάνω δεν ξέρω. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω καλύτερα, Μυρτώ, για να το καταλάβεις και κανείς δεν πρόκειται να το καταλάβει, αν δεν το έχει ζήσει...

[8]
Η σχέση μας δε με έκανε πια χαρούμενη, ούτε και η δουλειά μου
Θέλω να χωρίσω και δεν ξέρω πώς να το φέρω για να μην πληγωθεί

Μυρτούλα μου, θέλω να χωρίσω και δεν ξέρω πώς να το φέρω για να μην πληγωθεί. Είναι καλός και συντροφικός αλλά φτάνουν αυτά για να πας παρακάτω; Στην αρχή που ένιωσα λίγο να βαριέμαι σκέφτηκα να αφήσω την κατάσταση κι όπου πάει, λέω πάμε και βλέπουμε, μπορεί να φτιάξουν τα πράγματα. Δυστυχώς δεν πήγε πουθενά γιατί δεν έχουμε κοινό κόσμο. Τι να κάνω. Να εξωθήσω τα πράγματα μέχρι να απογοητευτεί τελείως κι αυτός και να ζητήσει πρώτος να χωρίσουμε; Και πώς παλεύεται μέχρι τότε;

[4]
Θέλω να χωρίσω και δεν ξέρω πώς να το φέρω για να μην πληγωθεί
Θέλω να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή και να γίνω ηθοποιός

Μυρτούδι μου, μην κοροϊδέψεις, είμαι προσγειωμένη, όχι ψώνιο. Θέλω να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή και να γίνω ηθοποιός. Είναι το όνειρό μου. Από μικρή διαβάζω, παρακολουθώ θέατρο, παραστάσεις, σινεμά, ξεχωρίζω ηθοποιούς για την υποκριτική τους, έχω γνώμη για τα πάντα. Φοβάμαι όμως να το πω στους γονείς μου. Εκείνοι πιστεύουν ότι θα ακολουθήσω τα δικά τους βήματα (η μαμά μου είναι αρχιτέκτονας κι ο μπαμπάς μου πολιτικός μηχανικός), καμία σχέση. Δε με νοιάζει το σοκ που θα πάθουν, με νοιάζει το τι θα ακολουθήσει μετά το σοκ. Σκέφτομαι να μην τους πω τίποτα, να δώσω κρυφά εξετάσεις και μετά να τους το πω. Τι λες κι εσύ;

[1]
Θέλω να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή και να γίνω ηθοποιός
Τι να κάνω για να βρω τον προορισμό προς την αγάπη (μου);

Έρχεσαι ακάλεστος μέσα στην ησυχία του ύπνου μου και μου γεμίζεις το κεφάλι με ακατανόητες σκέψεις, ενώ την ίδια στιγμή το δέρμα μου «ξαναθυμάται» τα ανέμελα αγγίγματά σου, τα χαλαρά πεταχτά φιλιά στο στόμα, τα ψιθυρίσματα στο αυτί μέσα στο θέατρο, και με πιάνει μια τρέλα να σηκωθώ μέσα στη νύχτα να ’ρθω σπίτι σου και να χωθώ κάτω απ’ το πάπλωμά σου χωρίς κουβέντα. Όταν είμαστε μαζί, στην ίδια παρέα, ταράζομαι, σε αποφεύγω, σε πλησιάζω, κάνω δύο βήματα πίσω, κάνω μισό μπροστά και τελικά το μόνο που καταφέρνω είναι να στραβοπατάω! Και αφού δεν μπορώ να ρωτήσω εκείνον, ρωτάω εσένα, Μυρτώ, τι να κάνω για να βρω τον βηματισμό και προορισμό προς την αγάπη (μου);

 

 

[2]
Τι να κάνω για να βρω τον προορισμό προς την αγάπη (μου);
Είμαι 28 και δεν έχω βρει κάποιον να μου δώσει έναν λόγο να κάνω κάτι με χαρά

Μια ζωή με θυμάμαι να βάζω στόχους και να τους χάνω, να ξεκινάω ενθουσιασμένη για κάποιο μεγαλόπνοο σχέδιο και μετά, στην πρώτη στραβή, να τα παρατάω και να νιώθω χειρότερα από πριν, άχρηστη, μηδενικό. Πότε γιατί η σχολή που διάλεξα δεν ήταν για τα κυβικά μου, πότε γιατί το αγόρι που μου άρεσε εμφανιζόταν ξαφνικά με άλλη, πότε γιατί η δίαιτα που ξεκίνησα με εξουθένωσε και τα παράτησα. Πάντα πίστευα ότι θα έρθει μια μέρα που η ζωή μου θα αλλάξει, θα ενεργοποιηθώ και θα γίνω πιο θετική όταν βρω κάποιον να με πιστέψει, να ενδιαφερθεί για το ποια είμαι, πώς νιώθω, τι μουσική μου αρέσει, πώς πίνω τον καφέ μου. Αυτό δυστυχώς, δεν έχει γίνει ακόμα. Τώρα τελευταία, ύστερα από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες για σχέση, αρχίζω να ανησυχώ πως δεν θα γίνει ποτέ. Τον χειρότερο είναι ότι όσο απογοητεύομαι, τόσο βυθίζομαι στην αδράνεια, βαριέμαι να λουστώ, να βγω, να αδυνατίσω, να γυμναστώ, γενικά να ζήσω όπως οι κοπέλες στην ηλικία μου. Είμαι 28 κι ακόμα δεν έχω βρει κάποιον που θα μου δώσει ένα λόγο να κάνω κάτι με χαρά. Η γνώμη σου, Μυρτώ, μετράει πολύ, γιατί δεν χαρίζεσαι αλλά με τον δικό σου προσωπικό τρόπο είσαι δίκαιη και ανθρώπινη. Τι πιστεύεις;

[1]
Είμαι 28 και δεν έχω βρει κάποιον να μου δώσει έναν λόγο να κάνω κάτι με χαρά
Θα ήθελα να μου ευχηθείς να κάνω φίλους

Γεια σου, όμορφη. Σου γράφω λίγες μέρες πριν τα γενέθλιά μου, όπου και θα αλλάξω δεκαετία και καθόλου δεν με πειράζει. Το θέμα είναι ότι έχασα τους γονείς μου ένα χρόνο πριν (μποέμ τύποι, σε επαφή μόνο με την εξωπραγματικότητα, τα τελευταία 5 χρόνια στα νοσοκομεία κι όλα τα προηγούμενα με τα ψυχολογικά τους). Αλλά τους αγαπούσα. Με τα αδέρφια μου χρόνια τώρα δεν μιλάμε, ενώ κάποτε ήμασταν πολύ αγαπημένοι, είναι εξαφανισμένα κάπου στο εξωτερικό. Ούτε στο τελευταίο αντίο δεν ήρθαν. Το θέμα είναι ότι έχω ζήσει (πάμ)πολλες ιστορίες για αγρίους λόγω αυτής της οικογένειας και σταδιακά απομακρύνθηκα από φίλους, γιατί ένιωθα τουλάχιστον εξωγήινη, ντροπή κ.λπ. Ως αποτέλεσμα έχω φτιάξει έναν μαγικό μικρόκοσμο, περνάω πολύ ωραία μόνη μου, αλλά αν κάνω καινούριους αληθινούς φίλους θα είμαι τρισευτυχισμένη! Θα ήθελα να μου ευχηθείς να κάνω φίλους, που να είναι το ίδιο κουρασμένοι για εξηγήσεις και να χαιρόμαστε τη στιγμή με μια διάθεση σκανταλιάρικη μιας και «δεν είναι ποτέ αργά για να ζήσει κανείς ευτυχισμένα παιδικά χρόνια». Τα φιλιά μου, Υπέροχο Πλάσμα, So Simple

[5]
Θα ήθελα να μου ευχηθείς να κάνω φίλους

Σελίδες

Back to top

Προσεχως

Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5