Άντζελα Δημητρακάκη

Το πρώτο διαμέρισμα που έζησες μόνη σου...
Δεν έχω ζήσει ποτέ μόνη στην Αθήνα. Εκτός από λίγο, με τρομερό ενθουσιασμό, στο μικρό διαμέρισμα μιας φίλης στον Νέο Κόσμο. Ο γείτονας μας τσάκισε με λαϊκά, αμυδρά ανακαλώ ότι τον τσακίσαμε με Dead Kennedys.

Τι κάνει κάποιον Αθηναίο;
Η επιθυμία να κυλιστείς με λατρεία στους σωρούς με τα σκουπίδια όταν έχεις μόλις επιστρέψει και τυχαίνει να είναι μέρα γενικής απεργίας.

Το καλύτερο μέρος για να απομονώνεσαι;
Ένα προάστιο μακρινό. Κανείς από τους φίλους σου (που όλοι τυχαίνει να διαμένουν εντός δακτυλίου) δεν θα μπει στον κόπο να σε επισκεφτεί.

Ο μεγαλύτερός σου φόβος;
Ότι δεν θα έχουμε πια τουρίστες! Μπρρρ.

Λέξεις που δεν υπάρχουν πια.
Δάσος.

Ένα επίθετο που μας χαρακτηρίζει;
Φιλικοεχθρικοί.

Το μυθιστόρημα που σκέφτεσαι όταν φέρνεις στο μυαλό  σου την πόλη;
Ένα που έγραψα για να τη φέρνω κάθε μέρα στο μυαλό μου: «Ανταρκτική».

Μια συναυλία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Rock in Athens. Παναθηναϊκό Στάδιο, 1985. Δεν είχαμε ματαδεί τέτοιο πράμα.

Το πρώτο σου μεθύσι;
Έχω τη φριχτή υποψία ότι ήταν στην «Αυτοκίνηση». Ακούω ήδη τα «μαμά, τι είναι αυτό;» των νεότερων αναγνωστών. Ή μήπως ήταν στον Λυκαβηττό; Χμμ, δύσκολο.

Το τελευταίο μυθιστόρημα της A.Δ. είναι το «Μέσα σ’ ένα κορίτσι σαν κι εσένα» (Εστία)

Σκίτσο: Βασίλης Γκογκτζίλας