«Ο ήλιος πάγωσε» του Ακύλα Άρωνα και «Υπόθεση Πολέτη» του Νίκου Μαριώτη: Δύο νέα αστυνομικά μυθιστορήματα από τις εκδόσεις Βακχικόν
→ Συνέντευξη στον Γιώργο Ανδρέου
Μιλήστε μας για το πρώτο σας βιβλίο. Ακύλας Άρωνας: Το «Ο ήλιος πάγωσε» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με στοιχεία πολιτικού νουάρ. Διαδραματίζεται στη σύγχρονη Κύπρο, σ’ απροσδιόριστο χρονικό πλαίσιο, σκιαγραφώντας ένα δυστοπικό περιβάλλον με πρωταγωνιστή έναν ιερέα, τον πατέρα Ακύλα Άρωνα. Το βιβλίο ξεκινά με μια έκρηξη βίας, στην οποία ο Ακύλας εμπλέκεται χωρίς να το έχει επιδιώξει. Αν και μυθοπλασία, διάφορα γεγονότα και καταστάσεις βασίζονται στην πραγματικότητα και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για το έργο. Για παράδειγμα, οι μαζικές διαδηλώσεις του 2021 κατά της διαφθοράς στη Λευκωσία ενέπνευσαν τη διαδήλωση στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου. Η τραυματική εμπειρία του πολέμου του 1974, το εμπόριο ναρκωτικών από τη Συρία του Άσαντ, οι μεταναστευτικές ροές, η άνοδος της ακροδεξιάς και του ρατσισμού, η ρωσική διείσδυση στα οικονομικά, πολιτικά και εκκλησιαστικά πράγματα του νησιού, η πολιτική διαπλοκή και το εκκλησιαστικό σκάνδαλο με επίκεντρο ένα ορθόδοξο κυπριακό μοναστήρι αποτελούν προεκτάσεις μιας πραγματικότητας που δεν είναι πάντοτε εύκολα ορατή και που συχνά αποσιωπάται στον δημόσιο λόγο. Όλα αυτά συνθέτουν το σκηνικό μέσα στο οποίο ο ήρωας –ή για την ακρίβεια ο αντιήρωας– της ιστορίας μας αναζητά τον δρόμο και παλεύει να προσδιορίσει την πίστη του.
Νίκος Μαριώτης: Το πρώτο μου βιβλίο έχει τίτλο «Υπόθεση Πολέτη» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Είναι αστυνομικό νουάρ με έντονη δράση και κινηματογραφική ροή όπου πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιος αστυνομικός- ντετέκτιβ αλλά ένας νέος μόλις δεκαοχτώ χρόνων, ο Αχιλλέας Γιερέμης, που βρίσκεται από τη μια στιγμή στην άλλη στο κέντρο δυσάρεστων εξελίξεων. Δίπλα του, δύο κοπέλες, αδερφές από διαφορετικούς γονείς και εγγονές του θύματος, τον βοηθούν στις έρευνές του, συνυφαίνοντας μαζί τους τα ερωτικά θέλω αυτού του «τριγώνου». Όταν καινούργια στοιχεία δείχνουν πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δολοφονία, η οικογένεια του Αχιλλέα, που ανήκει σε αντίπαλο κόμμα από εκείνη του θύματος, έρχεται πρώτη στη λίστα των υπόπτων. Ο Αχιλλέας όμως, τότε, δεν καθίσταται απλά ύποπτος αλλά και στόχος. Η ιστορία εξελίσσεται ραγδαία καθώς οι πρωταγωνιστές κυνηγάνε στοιχεία ενώ παράλληλα είναι και οι ίδιοι κυνηγημένοι. Πολιτικά, οικογενειακά και ερωτικά μυστικά, παλιά και καινούργια μπλέκονται και εναλλάσσονται μέχρι το τέλος σε μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, δράση, ανατροπές και έντονα συναισθήματα. Ο αναγνώστης όπως και οι ήρωες αυτού του βιβλίου δεν θα χαλαρώσει λεπτό.
Για να πείσετε κάποιον να αγοράσει το βιβλίο σας, τι ακριβώς θα του λέγατε;
Α.Κ.: Δεν πρόκειται για ένα εύπεπτο βιβλίο. Ο λόγος του, αν και ποιητικός, είναι πολλές φορές σκληρός, αφτιασίδωτος. Τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας γίνονται ενίοτε δυσδιάκριτα. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για τα θέματα που θίξαμε παραπάνω τότε ελπίζω πως το βιβλίο αυτό δεν πρόκειται να τον απογοητεύσει.
Ν.Μ.: Για να πείσω κάποιον/α να αγοράσει το βιβλίο μου, θα του/της έλεγα πως αν ψάχνει κάτι με κατεξοχήν στοιχεία νουάρ, μυστήριο, δράση και αβίαστη ροή καθώς επίσης και ανατροπές μέχρι το τέλος να διαβάσει την «Υπόθεση Πολέτη».
Περιγράψτε μας τον τρόπο που δουλέψατε για τη συγγραφή του βιβλίου σας;
Α.Κ.: Αρχικά μάζεψα και αποδελτίωσα υλικό, το οποίο χρησιμοποίησα για να «στήσω» το σκηνικό του βιβλίου. Σημαντική πηγή πληροφοριών υπήρξε η επαφή μου με ανθρώπους που μοιράστηκαν γενναιόδωρα εμπειρίες τους από καταστάσεις τις οποίες εγώ δεν έχω βιώσει, όπως π.χ. ο πόλεμος του 1974 και η σκληρή πραγματικότητα του υπόκοσμου των κατεχομένων. Σχεδίασα τους χαρακτήρες και τη δομή σ’ ένα τετράδιο, έχοντας προηγουμένως καταγράψει αδρομερώς την τελευταία σκηνή. Γνώριζα, δηλαδή, από την αρχή πού θέλω να καταλήξω, όμως δεν ήξερα ακριβώς τον δρόμο για να φτάσω εκεί. Ξεκίνησα να γράφω τον Μάρτιο, ταυτίζοντας τον χρόνο συγγραφής με τον λογοτεχνικό χρόνο, και ολοκλήρωσα την πρώτη γραφή τον Αύγουστο. Για κάθε κεφάλαιο χρειάστηκα κατά μέσο όρο μια βδομάδα. Ιδιαίτερα προς το τέλος, η διαδικασία της συγγραφής υπήρξε πυρετώδης, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που ανυπομονούσα να τελειώσω για να πάρω ανάσα. Μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου το βιβλίο είχε ολοκληρωθεί. Από ’κει και πέρα δεν έγιναν σημαντικές αλλαγές στο κείμενο.
Ν.Μ.: Για τη συγγραφή του βιβλίου μου δεν ακολούθησα κάποιον σκελετό. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια δομημένη και απαραβίαστη σκαλέτα ή κάποιο πλαίσιο. Αφέθηκα στους ήρωες που δημιούργησα να με καθοδηγήσουν εκείνοι και εγώ απλά τους ακολούθησα. Πολλές φορές επέστρεφα σπίτι για να δω και εγώ, τι γίνεται παρακάτω. Γι’ αυτό πιο σωστό είναι να πω πως οι ήρωες μου υπαγόρευσαν, δεν το έγραψα ακριβώς εγώ αυτό το βιβλίο.
Διαβάζετε άλλους συγγραφείς, Έλληνες και ξένους; Ποια βιβλία αποτέλεσαν οδηγούς για την πρώτη σας συγγραφική δουλειά;
Α.Κ.: Νομίζω ότι στο βιβλίο μου θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει επιδράσεις από ξένους κυρίως συγγραφείς του είδους. Σιμενόν, Μανσέτ, Ιζζό και Τάιμπο ΙΙ λειτούργησαν ως πρότυπα τόσο για τον έντονα πολιτικό χαρακτήρα του βιβλίου μου όσο και για το ηθικό αποτύπωμα του κεντρικού πρωταγωνιστή, ο οποίος παλεύει για να διατηρήσει την ανθρωπιά και την καλοσύνη του μέσα σ’ ένα σκοτεινό και βίαιο κόσμο. Αφηγηματικά έχω, επίσης, επηρεαστεί από τον Καμπρέ: το αγκάλιασμα των φωνών του Ακύλα και της Ερσίλιας υπήρξε μια συνειδητή επιλογή μετά την ανάγνωση του «Confiteor». Τέλος, αναγνωρίζω στη γραφή μου την επίδραση ποιητών που αγαπώ ιδιαίτερα, όπως ο Πας και ο Παβέζε.
Ν.Μ.: Διαβάζω και μου αρέσει πολύ ο John Maddox Roberts που γράφει ιστορικά αστυνομικά. Μου αρέσει γιατί ο κεντρικός ήρωας δεν είναι πληρωμένος ντεντέκτιβ, είναι ένας άνθρωπος που οι ιστορίες που καλείται να διαλευκάνει τον αφορούν ως επί των πλείστων προσωπικά. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει μια ευκολία στο να δημιουργεί πειστικούς χαρακτήρες, και νομίζω με βοήθησε σε αυτό η ανάγνωση των βιβλίων του, καθώς και στην αμεσότητα που έχουν οι σκηνές του. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο βιβλίο του αλλά χαρακτηριστικά έργα του είναι «Η γυναίκα του Καίσαρα» και «Εν ονόματι της Συγκλήτου και του λαού της Ρώμης».
Νίκος Μαριώτης
Ποια ήταν η εμπειρία σας μέχρι την έκδοση του βιβλίου σας;
Α.Κ.: Επικοινώνησα με αρκετούς εκδοτικούς οίκους, εκ των οποίων άλλοι απάντησαν αρνητικά και άλλοι καθόλου. Οι Εκδόσεις Βακχικόν ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρότασή μου και με αντιμετώπισαν με σεβασμό και εκτίμηση, καθορίζοντας ένα χρονοδιάγραμμα το οποίο τηρήθηκε με συνέπεια. Θα ήθελα να εκφράσω προς όλους τους συνεργάτες μου στο Βακχικόν τις θερμές μου ευχαριστίες για την καθοδήγηση και τη φροντίδα τους καθ’ όλη την προετοιμασία αυτού του καλαίσθητου βιβλίου.
Ν.Μ.: Η εμπειρία και τα συναισθήματα που είχα μέχρι την έκδοση του βιβλίου μου ήταν πρωτόγνωρα. Ευχαρίστηση, ανυπομονησία, χαρά, άγχος, όλα μαζί. Δεν αμφέβαλα όμως για τη συνεργασία με το Βακχικόν. Η συνεννόηση με τον εκδοτικό ήταν άψογη και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε.
Ο ίδιος αναφέρεται ως «αθηναιογράφος», και κυρίως ως δημοσιογράφος-συγγραφέας. Το βιβλίο του «Και μη χειρότερα – το φάρμακό σας διά πάσαν νόσον…» είναι γεμάτο με μικρά, αληθινά «φάρμακα διά πάσαν νόσον»
Από τη θεατρική σκηνή στη διδασκαλία, από την Ελλάδα σε πανεπιστήμια και θεατρικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με αφορμή την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου του «Υποκριτική: Από τη θεωρία στην πράξη».
Στο έργο του Ακριθάκη, ιστορίες που ξεκινούν από τις σελίδες των τετραδίων, σημειωματάριων και ημερολογίων του μεταφέρονται στο χαρτί, τον καμβά, τον «μικρό τύπο» και το βιβλίο.
14°
