Model/Actriz: «Αν δεν σου αρέσει η ποπ, είναι επειδή δεν έχεις ψάξει αρκετά»

Το 2015 οι παιδικοί φίλοι Jack Wetmore και Ruben Radlauer σπούδαζαν στο Berklee της Βοστόνης και έψαχναν τραγουδιστή για την μπάντα που είχαν ξεκινήσει να «σκαρώνουν» παρέα. Οι δυο τους είχαν μεγαλώσει περίπου παράλληλα στην Καλιφόρνια –γιοι πατεράδων που υπήρξαν και οι ίδιοι bandmates τη δεκαετία του ’80–, γράφοντας ώρες και χιλιόμετρα «κατήχησης» στον αμερικανικό σκληρό ήχο. Όταν είδαν τον συμφοιτητή τους Cole Haden σε μια performance του να σφαδάζει στο πάτωμα φορώντας κορσέ ματωμένο με ψεύτικο αίμα, μια δημιουργική σύναψη έκανε κλικ στα κεφάλια τους, γεννώντας ταυτόχρονα τη μήτρα της πρωτότυπης, εξαιρετικά ενδιαφέρουσας και τόσο σύγχρονης αντίθεσης που έμελλε να γίνει το DNA και η ειδοποιός διαφορά της μπάντας τους. Ο Cole Haden ήταν σε γενικές γραμμές το ακριβώς αντίθετο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς να αναζητούν δυο παιδιά μεγαλωμένα με punk και σκληρές κιθάρες και γι’ αυτό ίσως και αυτό ακριβώς που έψαχναν. Ο Haden, που μέχρι τότε δεν είχε παίξει ποτέ σε μπάντα, δέχτηκε την πρόσκληση και οι Model/Actriz άρχισαν να παίρνουν μορφή.

Και ακολούθησαν τα πρώτα EPs, τα πρώτα live σε μικρά venues, μετακινήσεις και μετακομίσεις, σχέδια, κρίσεις ταυτότητας και αμφιβολίες για το τι ακριβώς (θα) ήταν αυτή η μπάντα και τελικά μια παύση το 2017. Παύση η οποία αποδείχτηκε εξόχως δημιουργική, αφού το 2019, με την επανένωση και την οριστικοποίηση της σύνθεσης με την προσθήκη του μπασίστα Aaron Shapiro, τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο που τους έπρεπε.

Το restart πέτυχε με έναν παραδοσιακό τρόπο: αλλαγή βάσης για το κυνήγι του νεοϋορκέζικου ονείρου και κυνήγι όσο περισσότερων live γινόταν για να δέσουν και να φτιάξουν το όνομά τους. Ήδη λίγο πριν από την πανδημία είχαν αναδειχτεί από στόμα σε στόμα σε hidden gem act, με τη φήμη της έντασης των live τους να ανοίγει δρόμο – φήμη που δεν ξεχάστηκε παρά το πανδημικό pause και την καθυστέρηση κυκλοφορίας του πρώτου τους album «Dogsbody» –έτοιμου ήδη από το 2021– που κυκλοφόρησε εντέλει το 2023, κερδίζοντας τις καρδιές των σωστών ανθρώπων στα σωστά μέρη, ήτοι Bandcamp και Pitchfork. Ένα έντονο, ιδρωμένο album, στην ευρύτερη λογική του σύγχρονου φερόμενου ως «post-punk revival» με κοφτές κιθάρες, βιομηχανικούς βρόγχους, techno ανάσες αλλά και πολύ περισσότερα απ’ όλα αυτά, όπως περίτρανα αποδείχτηκε στα επόμενά τους βήματα.

Δύο χρόνια αργότερα, το 2025, με το «Pirouette» λύνονται όλες οι αναστολές, ο Cole Haden απελευθερώνεται στιχουργικά και σκηνικά και οι Model/Actriz ανοίγουν παράθυρα κι αφήνουν φως και pop ντίβες να μπουν και να κόψουν βόλτες στις heavy φόρμες τους, αναδιατάσσοντάς τες σε μια πρόταση που είναι από τα πιο ακομπλεξάριστα «τώρα» που μπορείς να ακούσεις εκεί έξω, και ιδίως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Αυτή την πρόταση και αυτό το «τώρα» έχουν την ευκαιρία να δουν και ν’ ακούσουν από κοντά όσες και όσοι σε κάποιο από τα live της περιοδείας της Miley Cyrus (ναι, σωστά, της Miley Cyrus) αλλά και όσες και όσοι περάσουν το κατώφλι του An Club το βράδυ της Τρίτης 15 Σεπτεμβρίου για το live ντεμπούτο των Model/Actriz στην Ελλάδα – κυριολεκτικά άχαστο για όποιον θέλει να διαπιστώσει αν, και κυρίως πώς το camp και η Lady Gaga χωράνε στην ίδια πρόταση με τους Death Grips. Μέχρι τότε ο Cole Haden μιλάει στην ATHENS VOICE γι’ αυτό ακριβώς το πώς.

— Από την αρχή των Model/Actriz έμοιαζαν να υπάρχουν εκείνες οι «αντιθέσεις» που αργότερα θα χαρακτήριζαν την μπάντα. Ο Jack και ο Ruben προέρχονταν από το hardcore, ενώ ο δικός σου κόσμος βρισκόταν πολύ πιο κοντά στο θέατρο, την περφόρμανς και την art-pop. Τι αναγνωρίσατε ο ένας στον άλλο ώστε ένας τόσο απίθανος συνδυασμός να λειτουργήσει; Και τι προσπαθούσατε να δημιουργήσετε όταν ακόμα δεν ξέρατε τι θα γίνουν οι Model/Actriz;

Οι Model/Actriz είναι η πρώτη μπάντα στην οποία έχω παίξει ποτέ. Πριν μου προτείνουν ο Jack και ο Ruben να μπω στο συγκρότημα, δεν είχα ποτέ φανταστεί τον εαυτό μου να μπορεί να εκφραστεί και να κάνει περφόρμανς με τον τρόπο που ήθελα μέσα σ’ ένα συλλογικό project. Δέχτηκα γιατί αισθάνθηκα ότι υπήρχε αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμός στα ένστικτα και στη μουσικότητα του καθενός. Ο κόσμος στον οποίο με καλούσαν να μπω δεν ήταν «δικός τους» – ήταν «δικός μας». Από την αρχή είχαμε μεγάλη πίστη σ’ αυτό που κάναμε. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πράγματα στη δουλειά μας που μπορεί να φαίνονται αινιγματικά, αλλά το να παίζουμε μαζί είναι πολύ πιο φυσικό απ’ όσο ίσως μοιάζει απέξω. Κατά κάποιον τρόπο δικαιολογούμε την ύπαρξη των Model/Actriz προσπαθώντας να δημιουργούμε πράγματα που θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο από εμάς ως ενιαία οντότητα.

— Η μπάντα υπήρξε, σταμάτησε, άλλαξε πόλεις και ουσιαστικά χρειάστηκε να ξαναβρεί τον εαυτό της περισσότερες από μία φορές πριν φτάσει το «Dogsbody». Τι σας τραβούσε πίσω στους Model/Actriz όλα αυτά τα χρόνια; Και πότε αισθανθήκατε ότι είχατε επιτέλους βρει τη γλώσσα της μπάντας;

Αρχίσαμε να μιλάμε για τον πρώτο μας δίσκο το 2017 και μέσα από εκείνες τις πρώτες συζητήσεις με τον Jack και τον Ruben συνειδητοποίησα ότι περνούσα μια κρίση ταυτότητας. Δεν ήμουν έτοιμος να γράψω το είδος της προσωπικής δήλωσης που πίστευα ότι άξιζε να είναι το πρώτο μας album. Για περίπου έναν χρόνο, που η μπάντα ήταν ανενεργή, όλοι ασχοληθήκαμε με τα δικά μας δημιουργικά πράγματα. Κοιτάζοντας πίσω, νομίζω ότι αυτή η παύση μάς επέτρεψε να επιστρέψουμε στο project με καθαρότερο βλέμμα και με μια πιο ήρεμη αλλά ταυτόχρονα συγκεντρωμένη διάθεση απέναντι στη δημιουργία ενός album. Η υπομονή ήταν το κλειδί. Χαίρομαι που φτιάξαμε το «Dogsbody» όταν νιώσαμε ότι είχε έρθει η σωστή στιγμή και όχι όταν αισθανόμασταν ότι κάποιοι περίμεναν από εμάς να το κάνουμε.

— Το «Dogsbody» ήταν σκληρό, τραχύ, πιο επιθετικό. Στο «Pirouette» ανοίξατε τη μουσική προς τη μελωδία, τον αισθησιασμό, την τρυφερότητα και την pop, χωρίς να χάσετε την έντασή σας. Τι άλλαξε στην αντίληψή σας για το πώς μπορούν να ακούγονται οι Model/Actriz ανάμεσα στους δύο δίσκους; Άλλαξε και η δική σας έννοια του heavy;

Η διαδικασία δημιουργίας του «Dogsbody» ήταν πολύ έντονη. Εξαιτίας του lockdown, πηγαίναμε σε μέρη όπου μπορούσαμε να απομονωθούμε για εβδομάδες και να γράφουμε. Καθώς δεν συνέβαινε τίποτε άλλο γύρω σου, ήταν πολύ εύκολο να αποκτήσεις εμμονή με αυτό που έκανες. Και οι στίχοι προέκυψαν από όλον εκείνο τον χρόνο που είχα για να σκέφτομαι μόνος μου, για μέρες. Ήταν εξαντλητικό. Το πρώτο πράγμα στο οποίο συμφωνήσαμε όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε το «Pirouette» ήταν ότι θέλαμε να είναι φωτεινό. Η μουσική μας είναι heavy με τον δικό της τρόπο, αλλά οι συναυλίες μας ήταν πάντα καθαρτικές και εορταστικές. Με το «Pirouette» θέλαμε να καταφέρουμε να αποτυπώσουμε αυτή την ενέργεια των live σε έναν δίσκο.

— Η αντίθεση μοιάζει να βρίσκεται στον πυρήνα των Model/Actriz, αλλά με έναν δημιουργικό τρόπο: επιθετικότητα και τρυφερότητα, noise και dance music, αρρενωπότητα και θεατρικότητα, ασχήμια και ομορφιά, έλεγχος και εγκατάλειψη. Αναζητάτε συνειδητά αυτές τις εντάσεις όταν γράφετε ή είναι απλώς το φυσικό αποτέλεσμα τεσσάρων ανθρώπων με πολύ διαφορετικά μουσικά ένστικτα;

Μία από τις βασικές αρχές της μπάντας είναι να γιορτάζουμε όλες τις πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας, ακόμα και τις άσχημες. Ίσως τελικά να αναζητούμε τρόπους να φτιάξουμε το soundtrack της εμπειρίας τού να αγαπάς ριζοσπαστικά. Από την άλλη, όλα αυτά τα στοιχεία αντικατοπτρίζουν απλώς το κοινό έδαφος που έχουμε οι τέσσερίς μας σε επίπεδο γούστου. Το πρώτο πράγμα πάνω στο οποίο συνδεθήκαμε μουσικά ο Jack, ο Ruben κι εγώ ήταν οι Death Grips. Και τώρα είμαστε εδώ.

— Το «Pirouette» μοιάζει και συναισθηματικά πιο «εκτεθειμένο» από το «Dogsbody». Η επιθυμία και η λαχτάρα εκφράζονται πολύ πιο άμεσα, ενώ ταυτόχρονα η μουσική γίνεται πιο ανοιχτή. Συνδέονται αυτά τα δύο;

Μετά το «Dogsbody» ήθελα απλώς να γράψω λόγια που δεν θα άφηναν χώρο για ποιητική ανάλυση. Η πρόκληση που έθεσα στον εαυτό μου ήταν να σταματήσω να κρύβομαι πίσω από μεταφορές. Νομίζω, επίσης, ότι στο διάστημα ανάμεσα στους δύο δίσκους γίναμε πιο ήπιες εκδοχές του εαυτού μας. Οπότε το να πάμε και μουσικά σε πιο «όμορφα» μέρη προέκυψε πολύ φυσικά.

— Το hardcore, το noise και η industrial μουσική κουβαλούν παραδοσιακά πολύ συγκεκριμένες ιδέες γύρω από την αρρενωπότητα, την επιθετικότητα και το σώμα. Υπήρξε μέρος της «ατζέντας» των Model/Actriz το να μετασχηματίσει αυτό το λεξιλόγιο – να το κάνει αισθησιακό, αμφίσημο, θεατρικό ή queer, χωρίς ωστόσο να χάσει την παραδοσιακή δύναμή του;

Η μουσική μας πιθανότατα μοιάζει περισσότερο με industrial, όμως οι αναφορές που φέρνουμε στο studio ως πηγές έμπνευσης είναι πολύ ευρύτερες. Ο στόχος μας δεν είναι πραγματικά να «διεκδικήσουμε ξανά» κάτι. Μας αρέσει, όμως, να κάνουμε δημιουργικές επιλογές που υπονομεύουν τις νόρμες των genres. Οι υπόλοιποι στην μπάντα είχαν τεράστια εμπειρία παίζοντας heavy μουσική πριν δημιουργηθούν οι Model/Actriz, ενώ εγώ δεν είχα καθόλου. Υπάρχει όμως παντού δράμα, αρκεί να έχεις τα αυτιά για να το ακούσεις. Όσα έμαθα μέσα από το θέατρο, αλλά και μέσα από την queer εμπειρία μου, βρίσκονται πολύ κοντά στον τρόπο με τον οποίο η heavy μουσική λειτουργεί ως μέσο κάθαρσης. Από την dance κρατάμε κυρίως μια βασική αρχή: η μουσική μας ολοκληρώνεται όταν ένα σώμα κινείται μαζί της. Η κίνηση είναι ζωτικής σημασίας.

— Την ίδια στιγμή, η pop φαίνεται να αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία για τους Model/Actriz – από τη Lady Gaga, την Kylie Minogue, τη Mariah Carey και, φυσικά, τη Miley Cyrus, για την οποία έχεις γράψει και στην περιοδεία της οποίας θα βρεθείτε. Τι βρίσκεις στην pop που δεν βρίσκεις αλλού; Και πιστεύεις ότι εξακολουθεί να παρεξηγείται από το rock κοινό;

Τη δύναμη του θηλυκού. Και την ελευθερία να μεταμορφωθείς σε μια μονολιθική φιγούρα που είναι ταυτόχρονα πραγματική και πέρα από τον άνθρωπο. Δεν ξέρω πόσο συχνά παρεξηγείται σήμερα η pop, αλλά ιστορικά σίγουρα την αντιμετώπιζαν αφ’ υψηλού. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η pop είναι για όλους. Αν δεν σου αρέσει, είναι επειδή δεν έχεις ψάξει αρκετά.

— Υπάρχει επίσης πολύ χιούμορ και camp στους Model/Actriz, ακόμα κι όταν τα τραγούδια μιλούν για μοναξιά ή πόνο. Σου επιτρέπουν το camp και η υπερβολή να μιλήσεις με μεγαλύτερη ειλικρίνεια για σοβαρά συναισθήματα απ’ ό,τι μια ευθεία εξομολόγηση;

Παίρνουμε αυτό που κάνουμε στα σοβαρά, αλλά προσπαθούμε ταυτόχρονα να διατηρούμε μια υγιή δόση ταπεινότητας απέναντί του. Και αγαπώ την κλασική εξίσωση «τραγωδία + χρόνος = κωμωδία». Το να γράφεις και να ηχογραφείς τραγούδια για επώδυνες εμπειρίες είναι δύσκολο στην αρχή. Μέχρι όμως να φτάσει η στιγμή να παίξω ένα τέτοιο τραγούδι ζωντανά, έχω ήδη επεξεργαστεί το βάρος αυτών των συναισθημάτων. Όταν βρίσκομαι στη σκηνή, δεν αισθάνομαι πια σαν ανοιχτή πληγή. Θέλω να τραγουδάω από μια θέση δύναμης, γιατί προτιμώ να παρηγορώ εγώ το κοινό παρά να το κάνω να αισθάνεται ότι πρέπει αυτό να παρηγορήσει εμένα. Κι αν είμαι camp, δεν είναι επειδή το προσπαθώ. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενος να είμαι ο κλόουν.

— Τα live σας μοιάζουν όλο και περισσότερο να σβήνουν τα όρια ανάμεσα σε rock συναυλία, ανοιχτό dancefloor και performance art. Πώς διαμορφώθηκε αυτή η εμπειρία; Ποια είναι η ιδέα πίσω απ’ αυτήν;

Η ιδέα είναι πολύ απλή: ζητάμε από το κοινό να είναι παρόν και να συμμετέχει με όποιον τρόπο αισθάνεται ότι θέλει. Γι’ αυτό και κάθε συναυλία είναι διαφορετική, ανάλογα με το πώς αισθάνεται ο χώρος κάθε βράδυ. Περνάω μεγάλο μέρος του show μέσα στο κοινό. Συνεχίζω, φυσικά, να κάνω performance για όποιον βρίσκεται γύρω μου εκεί κάτω, αλλά αυτό που θέλουμε είναι η ενέργεια να διαχέεται σε ολόκληρο τον χώρο και να μη συγκεντρώνεται αποκλειστικά πάνω μας.

— Αισθάνεστε πλέον κάποια πίεση να συνεχίσετε να μεταμορφώνεστε; Ή μήπως η επόμενη πραγματικά ριζοσπαστική κίνηση είναι να επιτρέψετε στον εαυτό σας να μη γνωρίζει τι ακολουθεί;

Δουλεύουμε πάνω στο επόμενο πράγμα και είμαι ενθουσιασμένος γι’ αυτό. Αυτό είναι το μόνο που θα πω.

— Τι ρόλο θα ήθελες να μπορούν να παίξουν σήμερα οι Model/Actriz στη μουσική και στην κουλτούρα; Τι είδους χώρο θέλετε να δημιουργεί η μπάντα –καλλιτεχνικά, κοινωνικά ή συναισθηματικά– που ίσως διαφορετικά να έλειπε;

Οι συναυλίες μας είναι ένας χώρος όπου είσαι ελεύθερος να απελευθερωθείς απ’ όσα σε καταπιέζουν – ή να επιλέξεις να οργιστείς εναντίον τους, προσπαθώντας να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο.

Info
MODEL/ACTRIZ live in Athens
Special guest: French Fry
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026
AN Club, Σολωμού 13-15, Εξάρχεια
Doors: 20:30
Προπώληση: 20€ / Ταμείο: 23€
Παραγωγή: Plisskën