Ποιος θέλει τα ήρεμα νερά;

Στον πόλεμο οι ηλίθιοι κάνουν προβλέψεις, οι ερασιτέχνες ενδιαφέρονται για την τακτική και οι επαγγελματίες ασχολούνται με τα logistics. Ο αφορισμός, ελαφρά παραλλαγμένος, είναι φυσικά κλεμμένος από ένα πόντκαστ του Τζέιμς Χόλαντ, ο οποίος είναι ένας από τους πιο έγκυρους ιστορικούς του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Αναφερόταν στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, την εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ και εν πολλοίς ανατρέπει πολλά από όσα πιστεύαμε. Με δύο λόγια, υποστηρίζει πως η ήττα είχε φανεί από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες, παρά τις μεγάλες επιτυχίες στο πεδίο της μάχης. Κι αυτό επειδή δεν είχαν τα μέσα για να πετύχουν τον στρατηγικό τους στόχο, ο οποίος έτσι κι αλλιώς ήταν εξαρχής ασαφής.

Μέρες που είναι, μάλιστα, στη γερμανική ήττα καθοριστικό ρόλο έπαιξε η υπανάπτυξη της αυτοκινητοβιομηχανίας, παρά τον μύθο του Volkswagen (ούτε ένα «αυτοκίνητο του λαού» δεν παραδόθηκε σε πολίτη). Ακόμα και όσοι μπορούσαν να δουν την πραγματικότητα, οι επαγγελματίες, παρασύρονταν από την ιδεολογία του ναζισμού. Πίστευαν δηλαδή ότι υπερείχαν τόσο πολύ από τους βάρβαρους Σλάβους, που θα ξεπερνούσαν τα όποια προβλήματα ανέκυπταν. Παραδόξως βρήκα ότι το παράδειγμά τους θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε ορισμένες χρήσιμες σκέψεις για τα δικά μας.

Ελληνοτουρκικά: διπλωματία ή εξοπλισμoί;

Τον τελευταίο καιρό στα κανάλια έχουμε πήξει στις στρατιωτικές συζητήσεις. Μόνιμη επωδός ορισμένων είναι ότι έχουμε την τεχνολογική υπεροχή για να αποκρούσουμε κάθε επιθετικό σχέδιο. Κατακεραυνώνουν έτσι τη δήθεν υποχωρητικότητα και επιμένουν ότι θα πρέπει να μη φοβόμαστε, να ασκήσουμε χωρίς εκπτώσεις τα δικαιώματά μας. Προσπερνούν ως ενοχλητική λεπτομέρεια τα logistics, ενώ ελάχιστοι ξεκαθαρίζουν ποιος μπορεί να είναι ο στόχος της Ελλάδας και πώς τον υπηρετούν οι εξοπλισμοί.

Ο μόνος δρόμος για την Ελλάδα είναι η διπλωματία. Ο ρόλος των εξοπλισμών είναι αποκλειστικά αποτρεπτικός.

Να αρχίσουμε από το τελευταίο λοιπόν. Ακόμα κι αν θεωρούσαμε ότι ο πόλεμος δεν θα πρέπει να αποκλειστεί για λόγους αρχής, η Τουρκία έχει πολλούς τρόπους να νικήσει σε μια αναμέτρηση και η Ελλάδα δεν έχει κανέναν. Για το πρώτο τα προφανή: είναι πολύ εύκολο να καταλάβει ένα και δύο από τα εκατοντάδες μικρά νησιά τα οποία η Ελλάδα δεν μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά. Αν αυτό δεν αρκεί για να οδηγηθούμε σε διαπραγματεύσεις, τότε είναι σε θέση να εξαντλήσει την Ελλάδα σε μια αναμέτρηση που θα κρατούσε εβδομάδες ή μήνες, καθώς διαθέτει δική της αμυντική βιομηχανία, την ώρα που η Ελλάδα, με μικρά οικονομικά αποθέματα, θα έπρεπε να τα εισαγάγει. Είδαμε πώς το Ιράν, με τη δική του βιομηχανία drones, έχει καταφέρει να ελαττώσει σε επικίνδυνο βαθμό τα αμυντικά αποθέματα των ΗΠΑ. Καμία ασπίδα του Αχιλλέα, όσο χρήσιμη κι αν είναι, δεν αντιμετωπίζει τον κορεσμό. Αυτό, η εξάντληση, ισχύει και για το πολυτιμότερο αμυντικό «μέσο», το ανθρώπινο δυναμικό.

Σχετικό Άρθρο

Πολιτικη & Οικονομια Με διάβημα απαντά η Αθήνα στην Άγκυρα για τα θαλάσσια πάρκα και το χωροταξικό - «Ανυπόστατοι ισχυρισμοί»

Newsroom 03.09.2026, 16:43

Αντιθέτως, ακόμα κι αν υπερέχει τακτικά η Ελλάδα, δεν έχει τρόπο να νικήσει. Τα περιθώρια απωλειών της Τουρκίας είναι πολύ μεγαλύτερα. Εκτός κι αν πιστεύει κάποιος ότι θα καταλάβουμε την Πόλη. Έτσι, στην πραγματικότητα ο μόνος δρόμος για την Ελλάδα είναι η διπλωματία. Ο ρόλος των εξοπλισμών είναι αποκλειστικά αποτρεπτικός. Να αυξήσουν δηλαδή το κόστος που θα είχε η Τουρκία από μια θερμή αναμέτρηση έτσι ώστε να μην μπαίνει στον πειρασμό. Να κρατάνε με άλλα λόγια ανοιχτό τον δρόμο της διπλωματίας. Όλα τα άλλα είναι για τους στρατηγούς των πρωινάδικων.

Στη διπλωματία η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας. Ανήκει στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο αυτή αντέχει τουλάχιστον στην ακροδεξιά επίθεση. Περισσότερο κι από τους εξοπλισμούς, αποτελεί ίσως την πιο αποτελεσματική εξασφάλιση. Μαζί φυσικά και οι στενές σχέσεις στον τομέα της άμυνας που έχει αναπτύξει με συγκεκριμένες χώρες όπως η Γαλλία και το Ισραήλ. Ο κίνδυνος όμως είναι να θεωρήσει ότι, χάρη σ’ αυτές τις σχέσεις και στους εξοπλισμούς, δεν έχει ανάγκη πια τη διπλωματία.

Ήδη καθώς μπαίνουμε στην προεκλογική περίοδο, η ρητορική των κομμάτων, όχι μόνο της αντιπολίτευσης αλλά και της κυβέρνησης, μετατοπίζεται σε όλο και πιο σκληρές θέσεις. Βοηθά φυσικά και η Τουρκία, η οποία δεν χάνει ευκαιρία να κάνει επίδειξη αδιαλλαξίας και περιφρόνησης του διεθνούς δικαίου. Ξαφνικά, ωστόσο, τα ήρεμα νερά δεν αντιμετωπίζονται ως μια στρατηγική επιλογή με στόχο να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος αλλά ως μια λύση ευκαιρίας: να δοθεί χρόνος στην Ελλάδα να προετοιμαστεί καλύτερα αμυντικά. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ δεν έκανε την παραμικρή αναφορά σ’ αυτά. Προφανώς από τα ήρεμα νερά προτιμάμε τη σημερινή κατάσταση με τα τουρκικά drone να κάνουν βόλτες στο Αιγαίο. Ή όχι;