Ποια «woke ατζέντα» κυρ Αντώνη;

Ο Αντώνης ο Σαμαράς κατηγόρησε τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη ότι είναι «ο πρωθυπουργός που θα μείνει στην ιστορία για την ακρίβεια, τη διαφθορά, τη φτωχοποίηση της επαρχίας, το κυνήγι της μεσαίας τάξης, την εξαθλίωση των αγροτών, την καταστροφή της εστίασης, των Τεμπών, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ» και πολλά άλλα κακά πράγματα. Φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί για πολλά χρόνια έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε έναν τόσο καταστροφικό πρωθυπουργό, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Έτσι κι αλλιώς, από το 1993 ξέρουμε πως ο καημός του δεν είναι η χώρα αλλά ο εαυτός του και πως το γινάτι του είναι ικανό για όλα. Τόσο ικανό ώστε να επιστρατεύσει και τη «woke ατζέντα» για την οποία κατηγορεί την κυβέρνηση που για χρόνια στήριζε.

Για αρχή να πούμε ότι «woke ατζέντα» υπάρχει και χώρες όπως οι ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο υφίστανται τις συνέπειες της τρέλας της. Μια τρέλα αντίστοιχη όχι της ελευθερίας ενός ανθρώπου ύψους 1,60 να ισχυρίζεται ότι είναι ψηλός, αλλά της απαίτησής του να βγάλει ταυτότητα που να γράφει «ύψος 2,00 μέτρα» επειδή περπατάει πάνω σε ξυλοπόδαρα 40 εκατοστών. Μια τρέλα που υποχρεώνει κράτος και πολίτες να δεχτούν ως πραγματικότητα ένα αίσθημα ή μια επιθυμία. Μια τρέλα που οδηγεί άντρες να θριαμβεύουν σε πρωταθλήματα γυναικών επειδή δηλώνουν γυναίκες και ανθρώπους να καταλαμβάνουν θέσεις υπεράνω των δυνατοτήτων τους μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε κάποια φυλετική μειονότητα. Μια τρέλα από την οποία ακόμα και τα μεγαλοστελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αποστασιοποιούνται.

Στην Ελλάδα (και σε κάποιες άλλες τυχερές χώρες της Ευρώπης) δεν έχουμε τίποτα σχετικό. Εδώ ακόμα ασχολούμαστε με το αν έχει δικαίωμα ένας άνθρωπος που ερωτεύεται έναν άλλο άνθρωπο του ίδιου φύλου να επισημοποιεί τον έρωτά του και είναι από εκείνες τις φορές που καταλαβαίνεις πως καμιά φορά το να είσαι χωριό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ειδικά αν σε γλιτώνει από τα καταστροφικά πειράματα των μεγαλουπόλεων. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν Έλληνες που ονειρεύονται ορμονικές «θεραπείες» και αλλαγές φύλου σε παιδάκια επειδή κάποια στιγμή στα 7 τους αναρωτήθηκαν πώς θα φαίνονται με κραγιόν, αλλά σίγουρα είναι πολύ λίγοι και ευτυχώς δεν ακούγονται.

Εδώ το μεγάλο θέμα είναι το αν το σχολικό βιβλίο θα αναφέρει την ύπαρξη οικογένειας με δύο μπαμπάδες, οπότε καταλαβαίνετε ότι το να ισχυρίζεται κανείς όχι απλώς την ύπαρξη αλλά την κυβερνητική εξυπηρέτηση «woke ατζέντας» τον κάνει να μοιάζει με κάτι συμπολίτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Περιστέρι και μιλάνε σαν να ήταν γειτονάκια του Ice Cube στο Κόμπτον.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του προέδρου της Πολιτικής Άνοιξης να βρει πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά πρέπει κι εκείνος να καταλάβει ότι τα όσα διαβάζει στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης από την Αμερική ή το Ηνωμένο Βασίλειο δεν πολυαφορούν την Ελλάδα. Ή τουλάχιστον την αφορούν τόσο όσο τα cybercabs της Τέσλα που ήδη κυκλοφορούν στις ΗΠΑ: τα βλέπουμε από μακριά και με αρκετή απόσταση ασφαλείας. Και μπράβο μας.