Μοριοδότηση στις Πανελλήνιες: Αν η πολιτεία επιβραβεύει το μπάσκετ, γιατί να μην επιβραβεύει και το τραγούδι, τη ζωγραφική ή τα βιντεοπαιχνίδια
Δεν το γνώριζα και το έμαθα χάρη στη σύλληψη των μελών της συμμορίας που έστηνε αγώνες μπάσκετ: οι μαθητές που παίζουν σε ομάδες που κατακτούν σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δηλαδή, οι μαθητές που, επειδή ασχολούνται με ένα χόμπι, παραμελούν τα μαθήματά τους, ανταμείβονται από την πολιτεία με επιπλέον μόρια, ώστε να μπορούν να πετύχουν ό,τι και οι άλλοι μαθητές που είτε δεν παραμελούν τη δουλειά τους είτε τα χόμπι τους δεν μοριοδοτούνται.
Πρόκειται για μια εντελώς παράλογη πρακτική που θα είχε νόημα μόνο αν οι συγκεκριμένοι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο ή βόλεϊ ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (φαντάζομαι όλες οι διακρίσεις σε σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται) και αν το να μη μελετούν είναι κάποιου τύπου υποχώρηση που την κάνουν για το καλό όλων μας και η πολιτεία θα πρέπει κάπως να τους το ανταποδώσει.
Είμαι σίγουρος ότι σε πολλούς από εσάς αυτό που περιγράφω ως μια παλαβομάρα μοιάζει απολύτως λογικό και ακόμα πιο βέβαιος ότι θα υπάρχουν έτοιμες δικαιολογίες του τύπου «μα τα παιδιά κάνουν θυσίες», που δείχνουν ότι δεν ξέρετε ακριβώς τον ορισμό της λέξης «θυσία». Τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ ή μπάλα ή γενικώς ασχολούνται με τον αθλητισμό κάνουν το κέφι τους. Κάνουν κάτι που τους αρέσει πολύ κι αν δεν τους αρέσει, θα πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Ό,τι κάνουν το κάνουν για την προσωπική τους ευχαρίστηση και τη διάθεσή τους για διακρίσεις και τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί τη λέξη «θυσία», πολύ περισσότερο από τη στιγμή που κανείς δεν τους έχει ζητήσει να θυσιαστούν.
Στην πραγματικότητα, το να μοριοδοτούνται για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα παιδιά που τα πάνε καλά στον αθλητισμό είναι τόσο παλαβό όσο το να μοριοδοτούνται τα παιδιά που είναι καλά στο τραγούδι. Εννοείται ότι και ο αθλητισμός και το τραγούδι είναι πολύ ωραίες ασχολίες, αλλά αν κάποιος θέλει να τα κάνει κάτι παραπάνω από χόμπι, θα ανταμειφθεί από την ομάδα στην οποία θα παίξει ή από τους θεατές που θα πληρώσουν για να τον ακούσουν. Αφού μοριοδοτούνται τα παιδιά με χόμπι τον αθλητισμό, ειλικρινά δεν βλέπω τον λόγο να μη μοριοδοτούνται και όσοι είναι καλοί στα βιντεοπαιχνίδια, όσοι είναι καλοί στα επιτραπέζια, όσοι τραγουδούν καλά, όσοι ζωγραφίζουν καλά και γενικώς όσοι είναι καλοί και ξεχωριστοί σε κάποιο, οποιοδήποτε, χόμπι.
Εννοείται ότι δεν θα τολμούσα να προτείνω την κατάργηση αυτού του (πολύ βολικού και επικερδούς για όσους θέλουν να εκμεταλλευτούν προσδοκίες) παραλογισμού. Αν η κοινωνία θέλει να πριμοδοτεί κάποια χόμπι, μπορεί να συνεχίσει να το κάνει. Το μόνο που θα ήθελα είναι να παραδεχτούμε ότι είναι παλαβό. Μπορεί ευχάριστο (ιδίως για όσους μοριοδοτούνται και όσους εκμεταλλεύονται την επιθυμία για μοριοδότηση), αλλά παλαβό. Και μπράβο του.
Ο Πρόεδρος των Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης μιλάει για την ιστορία ενός από τους παλαιότερους εκπαιδευτικούς οργανισμούς της χώρας, ο οποίος με παράδοση σχεδόν δύο αιώνων, προχωρεί δυναμικά στο μέλλον.
Η γνώση υψηλού επιπέδου συνδυάζεται με μια προσέγγιση που αποφεύγει την υπερφόρτωση του μαθητή, ενώ ενισχύει την υπευθυνότητα, την αυτονομία και τη συνεργασία.
24°
