Τελικά δεν κατάφεραν να γίνει της Γαλλίας οι σύντροφοι

Στις χτεσινές συγκεντρώσεις απολαύσαμε για άλλη μια φορά το οξύμωρο: οι συμπολίτες που εμφανίζονται ως αγωνιστές για τη βελτίωση της δημόσιας παιδείας (που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ποτέ δεν είναι δωρεάν) να είναι αυτοί που κλείνουν τα δημόσια σχολεία. Όχι ότι εκπλήσσεται κανείς. Το τελευταίο πράγμα που νοιάζει τους «αγωνιστές» είναι η εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί και οι εκπαιδευόμενοι. Γι’ αυτό και η συντριπτική πλειονότητά τους γύρισε για άλλη μια φορά την πλάτη.

Στην Αττική, σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία, οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι περίπου 195.000, οι εκπαιδευτικοί περίπου 50.000, οι φοιτητές που σπουδάζουν και δεν είναι απλώς εγγεγραμμένοι περίπου 150.000 και τα μέλη του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων περίπου 5.000. Το σύνολο είναι περίπου 400.000 άνθρωποι. Αν βάλουμε και τους άμεσα ενδιαφερόμενους γονείς, ο αριθμός γίνεται επταψήφιος.

Στο «πανεκπαιδευτικό» συλλαλητήριο πήραν μέρος, σύμφωνα με την αστυνομία, 10.000 άνθρωποι. Όχι γιατί οι υπόλοιποι δεν νοιάζονται για την παιδεία, αλλά γιατί δεν θέλουν να γίνουν στρατιωτάκια ή κομπάρσοι στις κομματικές παραστάσεις που στήνονται με αφορμή την παιδεία. (Οι διοργανωτές ισχυρίζονται ότι συμμετείχαν 30.000, που, και να ήταν αλήθεια, δεν αλλάζει το πόσο μικρός ήταν ο αριθμός των διαδηλωτών σε σχέση με την κινητοποίηση.)

Σχεδόν πάντα στα «πανεκπαιδευτικά» συλλαλητήρια συμμετέχουν μικρές μειοψηφίες, χωρίς φυσικά αυτό να εμποδίζει τους παραδομένους στην ανάγκη να γίνουν ευχάριστοι σε όποιον φωνάζει δημοσιογράφους να πετούν μπαρούφες του τύπου «οι μαθητές στους δρόμους». Αυτή τη φορά η συμμετοχή ήταν ακόμα πιο μικρή απ’ ό,τι συνήθως, και εξαιτίας της εκδηλωμένης επιθυμίας της Αριστεράς να γίνει της Γαλλίας. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων δεν είχε καμία διάθεση να μαϊμουδίσει για να κάνει πραγματικότητα τις επαναστατικές ονειρώξεις των συντρόφων κι έτσι η σεμνή τελετή έλαβε γρήγορα τέλος. Θα πρέπει, λοιπόν, οι ευχές των συντρόφων για «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» να μετατεθούν για την επόμενη φορά που οι συνδικαλιστές θα αποφασίσουν να κλείσουν τα δημόσια σχολεία, προκειμένου να κάνουν όσους στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά να νιώσουν δικαιωμένοι.

Δυστυχώς για την Αριστερά και τη δημοσιογραφία των ταμπού και των κλισέ, οι Έλληνες δεν είναι εξαθλιωμένοι προλετάριοι. Κάποιοι ζορίζονται, κάποιοι τα βγάζουν δύσκολα πέρα, αλλά η συνολική εικόνα του πληθυσμού δεν είναι εικόνα ανθρώπων που «μετά τις 10 του μηνός δεν έχουν να φάνε», όπως ισχυρίζεται η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, συντρόφισσα Λιακούλη. Ούτε είναι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που ζουν σε γκέτο. Και οι συνέπειες της μπαχαλοποίησης στην οποία τους υπέβαλε η Αριστερά από το 2008 μέχρι το 2015 είναι ακόμα νωπές στους περισσότερους, που κατάλαβαν τη διαφορά του κακού από το χειρότερο.

Δεν ξέρω αν το χτεσινό συλλαλητήριο θα γίνει ο κανόνας, αλλά θέλω να το ελπίζω. Θέλω να ελπίζω ότι οι άνθρωποι έχουν ξεπεράσει την ανάγκη να γίνονται κοπάδι και να παπαγαλίζουν συλλαβιστά συνθήματα που βγαίνουν από μια ντουντούκα. Θέλω να πιστεύω ότι καταλαβαίνουν ότι τα δικά τους προβλήματα δεν ταυτίζονται με τις επιθυμίες των κομμάτων και των κομματόσκυλων και ότι η ένταση και οι εκρήξεις μπορεί να γοητεύουν τους συντρόφους, αλλά κάνουν κακό στην κοινωνία. Και μπράβο τους.