Βανδαλισμοί: Η Γαλλία καταρρέει και κάποιοι στην Ελλάδα ζηλεύουν
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ξερογλείφονται για ένα κάποιο μπάχαλο –μιας και κάτι τέτοιο θεωρείται γι’ αυτά δίκαιο και αυτονόητο–, που θα ξεβρακώσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη
Οι βανδαλισμοί στη Γαλλία, η οικονομική κρίση και η πολιτική αστάθεια ενισχύουν τον λαϊκισμό και την ακροδεξιά στην Ευρώπη.
Δεν χρειάζεται να φταίει η ακρίβεια και το προβληματικό κοινωνικό κράτος. Τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 2026, με αφορμή τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό αγώνα Champions League, ακολούθησαν βανδαλισμοί από τους 20.000 ποδοσφαιρόφιλους που μαζεύτηκαν γύρω από το Παρκ ντε Πρενς και απλώθηκαν και σε άλλα σημεία της γαλλικής πρωτεύουσας. Με αποτέλεσμα 780 συλλήψεις, 220 τραυματίες και έναν νεκρό. Για έναν τελικό και μια κατάκτηση ευρωπαϊκού κυπέλλου. Και η πόλη τι τους έφταιγε; Ανάλογα βάρβαρα γεγονότα είχαμε το 1994, το 2006 το 2018 και το 2019 με τα περίφημα Κίτρινα Γιλέκα. Βλέπετε, ο Μάης του ’68 στοιχειώνει ακόμα τους Γάλλους και κάθε γενιά οφείλει να παίζει ένα remake. Και δεν είναι καθόλου φάρσα η επανάληψη αυτή της Ιστορίας.
Η Γαλλία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια σοβαρή δημοσιονομική κρίση, με το δημόσιο χρέος να αγγίζει το 120% του ΑΕΠ και το δημοσιονομικό έλλειμα να κινείται πάνω από το 5%. Διότι έχει το προνόμιο να διαθέτει το πιο σπάταλο αλλά και αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος. Τα ομόλογα δανεισμού ακριβαίνουν, το μισό της χρέος είναι στα χέρια ξένων επενδυτών και ο κίνδυνος εκροής κεφαλαίων ορατός. Η ηλικία συνταξιοδότησης ανέβηκε πρόσφατα από τα 62 στα 64 έτη! Από την άλλη, η ασθενής οικονομική ανάπτυξη (0,8%) αδυνατεί να στηρίξει το κοινωνικό κράτος. Ανισότητες, μετανάστευση, στεγαστικές επισφάλειες, μείωση της κοινωνικής κινητικότητας, πιέσεις στη μεσαία τάξη. Δηλαδή η απόλυτη χαρά κάθε ακραίου. Η Γαλλία μόνη της βγάζει τα μάτια της. Με δυο λόγια, η Γαλλία έπαθε Ελλάδα και τώρα τρέχει. Και η οικονομική κρίση είναι ευνόητο ότι φέρνει και την πολιτική. Και τα τέρατα να σαλεύουν.
Αλλά και ποια χώρα της Ευρώπης δεν έχει προβλήματα σήμερα, μετά τη «σοφή» πολιτική της ΕΕ που οδήγησε στην πλήρη αποβιομηχάνισή της; Αλλά φυσικά και τον πόλεμο στην Ουκρανία και την έλλειψη του φθηνού Ρωσικού καύσιμου, αλλά και τον πόλεμο στο Ιράν, που επέφερε τη σημερινή ενεργειακή κρίση. Τα αδιέξοδα της νεολαίας, η έλλειψη προοπτικών για πολλούς, η κρίση εκπροσώπησης και άλλα αντίστοιχα υπάρχουν παντού. Δεν καταστρέφουν όμως όλοι τα δημαρχεία των πόλεών τους. Και με τα δημόσια σχολεία υπάρχουν προβλήματα, αλλά δεν βλέπω να λύνονται διά του εμπρησμού τους. Εκτός κι αν η παραλογική λέει ότι με καμένα σχολεία όλα γίνονται αμέσως καλύτερα. Λέτε στη Γαλλία να γίνονται;
Απλώς τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι η ακίδα, η αφορμή για το τελετουργικό των βανδαλισμών και του προσφιλούς πλιάτσικου. Διότι μη μου πείτε ότι οι μπούκες στα κοσμηματοπωλεία ή στις πανάκριβες μπουτίκ έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Μαζί με τους οργισμένους αριστερούς και ισλαμοαριστερούς που διαμαρτύρονται για τη «γενοκτονία» στη Γάζα και υψώνουν χαμασίτικες σημαίες σε εμβληματικά παρισινά κτίρια, οργανώνονται και απλοί παραβατικοί, που βρίσκουν ευκαιρία για ένα καλό και ανέξοδο πλιάτσικο. Διότι το Υπουργείο Εσωτερικών της Γαλλίας πετούσε, μαζί με τον Μακρόν, χαρταετό. Η μαζική βία στους γαλλικούς δρόμους είναι κάτι σαν τελετή ενηλικίωσης για ένα ικανό μέρος της νεολαίας. Και επαναλαμβάνεται διαχρονικά.
Από κοντά βεβαίως και οι μετανάστες κάθε γενιάς των λεγόμενων προαστίων, οι οποίοι δεν αφομοιώθηκαν ποτέ και για τους οποίους η Γαλλία άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της και συνεχίζει να τις έχει ανοιχτές. Προς το παρόν, δεν γνωρίζουμε αν η μουσουλμανική αδελφότητα της Ευρώπης έχει κάποια οργανωμένη συμμετοχή στα γεγονότα της Γαλλίας αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αν τα υποκινεί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Για μένα είναι πιθανότατο. Προφανώς όμως η πλειονότητα των μουσουλμάνων μεταναστών δεν αισθάνεται τη χριστιανική Ευρώπη ως δικό της σπίτι και είναι πρόθυμη να βγει στους δρόμους και να καταστρέψει κάτι που στο φαντασιακό της είναι αλλόθρησκο και εχθρικό. Κι ας της έδωσε τροφή, δουλειά, στέγη και προστασία. Κι ας είναι δική της επιλογή η μετανάστευση στην Ευρώπη. Το πολιτικό Ισλάμ είναι βαθιά μέσα της. Και γι’ αυτό δεν έχει καμία διάθεση να αφομοιωθεί. Η πρόσφατη απόπειρα μαζικής μετανάστευσης από τη Βόρεια Αφρική προς τη Θέουτα και τη Μελίγια λέτε να συνδέεται με τη σημερινή γαλλική έκρηξη;
Ο Πούτιν και ο Τραμπ χαμογελούν ικανοποιημένοι. Η Ευρώπη είναι στα δύσκολα. Και χωρίς μεγάλους ηγέτες.
Οι βανδαλισμοί φυσικά και δεν θα φέρουν ούτε δουλειές ούτε καλύτερα σχολεία ούτε οικονομική ευημερία σε κανέναν. Θα αυγατίσουν όμως διάφορες ακραίες πολιτικές ομάδες που ποντάρουν στη βία. Όπως η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, που έχει αναλάβει εργολαβικά την υπεράσπιση αλλά και την πολιτική καθοδήγηση της εξέγερσης. Η Αριστερά πανηγυρίζει βεβαίως για τις εξελίξεις, αισθανόμενη πάντοτε ωσάν τον Λένιν τον Οκτώβρη, αλλά η ακροδεξιά Λεπέν είναι πάντα εκεί και μουρμουρίζει ένα τεράστιο ευχαριστώ στους ανεγκέφαλους αριστερούς επαναστάτες.
Η λαϊκιστική και ριζοσπαστική ακροδεξιά βλέπει το δώρο που της κάνει η Αριστερά, μιας και οι προεδρικές εκλογές έρχονται μέσα στο 2027. Η χρεοκοπία του γαλλικού πολιτικού συστήματος αυξάνει την επιρροή της Λεπέν και τη μετατρέπει από έναν παρία του κομματικού συστήματος στην πιθανότερη αυριανή πρόεδρο της Γαλλίας. Ένα έργο για το οποίο τόσο ο Μακρόν όσο και ο Μελανσόν δούλεψαν σκληρά και η Λεπέν πρέπει να τους ευγνωμονεί. Και όλα αυτά στα πλαίσια της στροφής στον ακροδεξιό ριζοσπαστικό λαϊκισμό που καλπάζει ήδη στην Ευρώπη. Στην ουσία η γαλλική Αριστερά οδηγεί τους Γάλλους κυρ Παντελήδες στα νύχια της Λεπέν. Αλλά η καταστροφή και η αυτοκαταστροφή είναι στο DNA της, πώς να κάνει αλλιώς;
Υπάρχει άραγε εξαγωγή επανάστασης; Απ’ ό,τι φαίνεται, η γαλλική σπίθα άναψε φωτιές στο Βέλγιο και στην Ιταλία. Ενώ η χρονιά που έρχεται θα είναι σίγουρα χειρότερη από οικονομική και κοινωνική άποψη, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και η Ελλάδα θα έχουν μέσα το 2027 εκλογές. Και στη Γερμανία το AfD ενισχύεται και αμφισβητεί το μέλλον του Φρίντριχ Μερτς στην καγκελαρία. Δηλαδή η κατάσταση είναι πολύ χειμέρια για τα θεσμικά κόμματα και ανοίγεται γήπεδο για να παίξουν μπάλα τα ριζοσπαστικά και τα ακραία. Η πολιτική καταιγίδα έρχεται και δεν ξέρω αν οι δημοκρατίες μας έχουν βρει κάποιο απάγκιο μέχρι να περάσει η μπόρα.
Στην Ελλάδα ήδη γράφονται και λέγονται διάφορα για το δίκιο των Γάλλων πυρπολητών και δεν θ’ αργήσουν οι ατάκες ακραίων πολιτικών που θα υποδαυλίζουν ανάλογα γεγονότα και στη χώρα μας. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ξερογλείφονται, είναι αλήθεια, για ένα κάποιο μπάχαλο –μιας και κάτι τέτοιο θεωρείται γι’ αυτά δίκαιο και αυτονόητο–, που θα ξεβρακώσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από την άλλη, όμως, η εγχώρια αντιπολίτευση δεν είναι Μελανσόν. Είναι αρκούντως σιγουρατζίδικη. Και καταλαβαίνει ότι γεγονότα όπως εκείνα του 2008 μάλλον θα δώσουν την αυτοδυναμία στη ΝΔ από τις πρώτες εκλογές. Είναι παράτολμο γι’ αυτήν να προκαλέσει ή να καλύψει πολιτικά τη βία και τους βανδαλισμούς με δικαιολογία την ακρίβεια ή τα κυβερνητικά σκάνδαλα, σε μια τόσο πονηρή εποχή για την ευρύτερη περιοχή μας. Και υποθέτω ότι δεν θα το κάνει. Εκτός κι αν αυτά ξεσπάσουν τελείως από τα κάτω. Θα είναι δύσκολες για όλους οι επόμενες μέρες. Όχι μόνο για του Γάλλους.
Στα βάθη της Ανατολής αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο Πούτιν και ο Τραμπ λίγο πριν τηλεφωνηθούν για να πουν τα δικά τους, χαμογελούν ικανοποιημένοι. Η Ευρώπη είναι στα δύσκολα. Και χωρίς μεγάλους ηγέτες.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ξερογλείφονται για ένα κάποιο μπάχαλο –μιας και κάτι τέτοιο θεωρείται γι’ αυτά δίκαιο και αυτονόητο–, που θα ξεβρακώσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη
21°
