Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφτιαχνε μικρόφωνα από χαρτόνι και μοίραζε αυτόγραφα στο σχολείο, πολύ πριν δει το όνομά του σε μια αληθινή μαρκίζα. Αυτή την ιστορία μάς είχε διηγηθεί στην ATHENS VOICE, μιλώντας για το παιδί που ήξερε από νωρίς ότι θα γίνει τραγουδιστής. Σήμερα, αποχαιρετώντας τον, επιστρέφουμε στις συναντήσεις μας και στις προσωπικές του αφηγήσεις.
Εκεί βρίσκεται η δική του Αθήνα: η γειτονιά της Νίκαιας που του έλειπε, το πρώτο διαμέρισμα στη Φωκίωνος Νέγρη, τα αγαπημένα σουβλάκια, οι βόλτες από το Χατζηκυριάκειο ως την Παραλιακή. Βρίσκεται και η θάλασσα των νοτίων προαστίων, όπου ο Γιώργος Μαζωνάκης αναζητούσε απαντήσεις στα συναισθήματά του.
Ύστερα έρχεται η Κρήτη. Οι ποδηλατάδες στη Σητεία, οι παραλίες που δυσκολευόταν να διαλέξει, ο ελληνικός καφές κάτω από τη βουκαμβίλια, το γλυκό νεράτζι της θείας Παρθενώπης. Η Γαύδος, ο Ξηρόκαμπος, οι διαδρομές που πρότεινε με την οικειότητα ενός ανθρώπου που μοιράζεται όσα αγαπά.
Μαζί τους, οι μουσικές του ρίζες, η αγάπη για το μπουζούκι, το χιούμορ και οι σκέψεις του για τη ζωή. Λεπτομέρειες που συνθέτουν ένα προσωπικό πορτρέτο, με τη ζωντάνια της δικής του αφήγησης. Ξαναδιαβάζουμε επιλεγμένες συνεντεύξεις και κείμενά του στην ATHENS VOICE και αφήνουμε τον ίδιο να μας ξεναγήσει στον κόσμο του, μέσα από τις ιστορίες που ακολουθούν.
17°
