«Και μια ορχήστρα θα σου παίζει το φινάλε…»: Τελευταία υπόκλιση στον Γιώργο Μαζωνάκη

Αντισυμβατικός, εκκεντρικός, αληθινός, ντόμπρος από τους λίγους. Ένωσε ήδη μουσικής αγεφύρωτα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε και θα έχει (γιατί τα τραγούδια του θα μείνουν για πάντα) μια φωνή χάρισμα. Κάτι το μοναδικό να κάνει κάθε στίχο, κάθε μελωδία «δικά του».

Για εμάς τους της δεκαετίας των mid 90s’ το απόγευμα της Τέταρτης 9 Σεπτεμβρίου, ήταν σαν να χάσαμε κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη ξύπνησε αμέσως μνήμες από το παρελθόν μας. Για τα αμέτρητα τραγούδια που είπαμε φωναχτά βάζοντας το CD να παίζει, για το πόσες φορές ντυθήκαμε/τσαλακωθηκαμε για να αντιγράψουμε το video clip από το Gucci φόρεμα, για τις αμέτρητες φορές που στενοχωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε, ερωτευτήκαμε ο «Μαζώ» ήταν εκεί.

Γίνεται να μας συγκλονίζει ο θάνατος ενός καλλιτέχνη που δεν έχουμε γνωρίσει ποτέ, αλλά τον έχουμε δει μόνο από απόσταση και από βίντεο; Η απάντηση είναι εύκολη σε αυτή την ερώτηση.

Ο «Μαζώ» ήταν πάντα εκεί

Οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί, οι καλλιτέχνες μας εκφράζουν με τις ερμηνείες τους, ταυτιζόμαστε με τους στίχους τους σαν να βρίσκονται στο πλευρό μας. Νιώθουμε εκείνη τη στιγμή ότι κάποιος μας καταλαβαίνει και το ενστερνιζόμαστε. Και ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν εξ αυτών των καλλιτεχνών.

Δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια

«Νιώθω σαν θεός και δυνατός για μια στιγμή», είχε τραγουδήσει στο «Σαν ήμουνα παιδί» που έχει γράψει ο Φοίβος.

Απενεχοποιησε την ελευθερία στην έκφραση, στο ντύσιμο, δεν έμπαινε σε καλούπια και δεν ακολουθούσε τις νόρμες. Αυτό ίσως ήταν το νόημα που πρέσβευε ο «Μαζώ». Να μη ζεις τη ζωή που θέλουν οι άλλοι για σένα, να μη ζεις τη ζωή για να ικανοποιήσεις τις γνώμες άλλων. Να είσαι αυτό που είσαι και να τα κάνεις όλα για να είσαι εσύ ευτυχισμένος και να αισθάνεσαι γεμάτος. «Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω Και τη φαντασία μου να την εξάντλησω. Η φιλοσοφία μου όλα να τα κάνω…».

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεχώρισε και για την τόλμη του να είναι διαφορετικός. Δεν ακολουθούσε τη μόδα. Δημιούργησε τη δική του. Υλοποίησε μια κοινωνική ταυτότητα που είναι δύσκολο να αντιγραφεί. Ενας και μοναδικός. Όπως είχε πει και σε μια συνέντευξη του στον Σταύρο Θεοδωράκη και σε ερώτηση τι του βρίσκουν οι «κουλτουριάρηδες», απάντησε « η αυθεντικότητα μου».

Τα τραγούδια που έγιναν αναμνήσεις

Τραγουδήσαμε, πονέσαμε, ερωτευτήκαμε, βρήκαμε παρηγοριά στα αμέτρητα τραγούδια του για ώρες ατελειωτες. Το «Λουκέτο» να παίζει στο repeat. Χορεύαμε μέχρι πρωίας και ζητούσαμε το «4 πήγε» κάθε φορά στα μαγαζιά μόλις έφτανε εκείνη η ώρα. Και βάλε και λίγο «Νικοτίνη» μετά.

Κάποιες πρόχειρες σκέψεις, ξημερώματα Πέμπτης παίζοντας το «Όπως θα φεύγεις», «Παιδί της νύχτας», «Εδώ», «Έλα να δεις».

Το τηλέφωνο δε χτυπάει πια…

→ Γιώργος Μαζωνάκης 1972-2026 | Αφιέρωμα: «Μεγάλωσα, νοστάλγησα, αυτά που πίσω άφησα»