Angelika Dusk: Το νέο της άλμπουμ «Rewind» βρίσκει το παρόν του στα 80s

Το καλύτερο σημείο μιας βραδιάς είναι εκείνο που σταματάς να αναρωτιέσαι πώς δείχνεις. Χορεύεις κάπως άτσαλα, κοιτάζεις τον άνθρωπο δίπλα σου, ξέρεις το μισό ρεφρέν και τραγουδάς περίπου το υπόλοιπο. Για λίγα λεπτά, βρίσκεσαι ολόκληρος εκεί. Αυτή τη μικρή ελευθερία ακούγεται να βάζει στο κέντρο του νέου της άλμπουμ «Rewind» η Angelika Dusk, επιστρέφοντας στη δεκαετία που διαμόρφωσε τη μουσική της ταυτότητα. Στη δεκαετία που όσες και όσοι έζησαν έχουν πολλές ιστορίες να πουν για το πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος.

Ο νέος της δίσκος, που κυκλοφόρησε την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου στις πλατφόρμες, περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια και έχει μια ξεκάθαρη αφετηρία: τα 80s ως προσωπικό βίωμα. «Επιστρέφω στις ρίζες για να ξαναβρώ τον εαυτό μου», λέει η Angelika Dusk. Η φράση δίνει το σωστό πλαίσιο για έναν δίσκο που συνδέει τη σύγχρονη pop γραφή με τον ήχο, τα όργανα και τη συναισθηματική εξωστρέφεια εκείνης της περιόδου.

Εκεί βρίσκεται και ο πρώτος λόγος να του δώσεις χρόνο. Η επιστροφή σε μια αγαπημένη μουσική εποχή αποκτά ενδιαφέρον όταν έχει προσωπικό διακύβευμα. «Μετά από μια περίοδο παύσης επέστρεψα γράφοντας ένα άλμπουμ που είναι σαν να φτιάχτηκε το 1984. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια, αυτή είμαι εγώ» εξηγεί η ίδια.

Angelika Dusk: Η επιστροφή στα 80s και το ταξίδι της πίσω στη σκηνή

Για την Angelika Dusk, το «Rewind» έρχεται ύστερα από μια παύση και συνοδεύεται από την ανάγκη να αναγνωρίσει ξανά τον εαυτό της μέσα στα τραγούδια της. Το «σαν να φτιάχτηκε το 1984», όπως περιγράφει την πρόθεσή της, είναι ένας αρκετά συγκεκριμένος δημιουργικός προσανατολισμός. Σε μία εποχή που τα 80s γίνονται εύκολη AI αναπαραγωγή παντού είτε με trends είτε με μιμήσεις πώς γίνεται ένα άλμπουμ του 2026 να χρονοταξιδεύει εκεί χωρίς να γίνεται μια ακόμη ρετρό βαρεμάρα;

Η τραγουδοποιία παραμένει η βάση αυτής της προσπάθειας. Η Angelika συνυπογράφει εννέα τραγούδια με τον Jonny Lattimer, ενώ τα «Leave a Light On» και «Stronger» έχουν γραφτεί μαζί με τον Rupert Christie. Ο Jonny Lattimer φέρνει εμπειρία από συνεργασίες με την Ellie Goulding και τον Tom Odell, αλλά και ένα Ivor Novello του 2024 για τη συνυπογραφή του «Black Swan» της Victoria Canal. Πρόκειται για έναν συνεργάτη με διαδρομή στη μελωδία και στη δομή του pop τραγουδιού, δύο στοιχεία καθοριστικά όταν μια τόσο αναγνωρίσιμη αισθητική καλείται να υπηρετήσει καινούργιο υλικό.

Ο Rupert Christie αναλαμβάνει την παραγωγή, τη μίξη και το mastering ολόκληρου του άλμπουμ. Η συνεργασία τους έχει βάθος χρόνου: βρισκόταν ήδη πίσω από την παραγωγή του «Beautiful Mess», το 2018. Αυτή η συνέχεια έχει σημασία. Υπάρχει ένας σταθερός συνομιλητής, με γνώση της προηγούμενης διαδρομής της, που συμμετέχει τώρα στην αλλαγή κατεύθυνσης.

Στα credits αποτυπώνεται και η ενορχηστρωτική λογική του «Rewind»: κιθάρες από τον Simon Johnson, μπάσο από τον Dave Troke, drum programming από τον Sam Burden, πλήκτρα από τους Lattimer και Christie. Τα φωνητικά συμπληρώνουν οι Laura Vasilou και Shean Williams, ενώ το σαξόφωνο του Jim Knight εμφανίζεται στα «Miracle», «When We’re Dancing» και «Live This Life Again». Η συνύπαρξη προγραμματισμένων ρυθμών, ηλεκτρικών οργάνων, πνευστών και φωνών δίνει συγκεκριμένο περιεχόμενο στην αναφορά στα 80s.

Η χρήση αυθεντικών οργάνων της εποχής ενισχύει αυτή την επιλογή, με τις ηχογραφήσεις να μοιράζονται ανάμεσα στα Noisy King Music Studio, Abbey Road, Miloco και το στούντιο του Christie. Υπάρχουν επίσης λεπτομέρειες που ανοίγουν την αφήγηση πέρα από την καθιερωμένη φόρμα κουπλέ και ρεφρέν: η πρόζα του Shean Williams στο «Summer Gone» και η τηλεφωνική σκηνή του «Stronger», με τις φωνές της Εύας Νομικού και του Κωνσταντίνου Αλεξόπουλου. Επιλογές που προσθέτουν στον δίσκο μια διάσταση σκηνής και ιστορίας.

Το «When We’re Dancing» προσφέρει την πιο άμεση είσοδο στον κόσμο του. «I find my heaven when we’re dancing», τραγουδά η Angelika, τοποθετώντας την ευτυχία σε κάτι απολύτως χειροπιαστό: δύο ανθρώπους που κινούνται μαζί. Υπάρχει μια ανακουφιστική απλότητα σε αυτή την ιδέα. Η πίστα χωράει την αμηχανία, την επιθυμία, την ανάγκη να πλησιάσεις κάποιον. Και η pop έχει κάθε δικαίωμα να μιλάει γι’ αυτά με ευθύτητα.

Η συναισθηματική πρόθεση του άλμπουμ γίνεται σαφέστερη αν συνδέσεις το συγκεκριμένο τραγούδι με το «Cry». Σε συνέντευξή της ενώ ετοίμαζε το νέο υλικό, η Angelika Dusk περιέγραφε μια πιο ήρεμη και ελεύθερη περίοδο της ζωής της. Παρουσίαζε το «Cry» ως μια χειρονομία αποδοχής προς κάποιον που χρειάζεται να κλάψει. Διαβάζοντας τα δύο τραγούδια μαζί, προκύπτει ένας ενδιαφέρων άξονας: η ελευθερία να χαρείς και η ελευθερία να εκτεθείς συναισθηματικά μπορούν να ανήκουν στον ίδιο δίσκο. Αυτή η ανθρώπινη κλίμακα κάνει την πρόταση του «Rewind» άξια προσοχής.

Στο βιντεοκλίπ του «When We’re Dancing», αυτή η επιθυμία για συνάντηση αποκτά συλλογική μορφή. Ο Andi Xhuma αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία, ο Leonidas Michelopoulos τη διεύθυνση φωτογραφίας και η Μαρκέλλα Μανωλιάδη τη χορογραφία και την επιμέλεια της κίνησης. Στον βιομηχανικό χώρο της ΦΙΑΤ, δεκάδες χορευτές συμμετέχουν σε μια παραγωγή της Snowcage Records με αναφορές στο Footloose. Ο χορός αποτελεί πλέον μέρος της ίδιας της αφήγησης του άλμπουμ και προετοιμάζει φυσικά τη μετάβασή του στη σκηνή.

Αυτή η μετάβαση θα γίνει την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου στο Gazarte Roof Stage, όπου η Angelika Dusk θα παρουσιάσει το «Rewind» μαζί με την μπάντα της. Ο χώρος θα διαμορφωθεί σε σύγχρονη disco, με neon φωτισμούς και ντισκομπάλες, ενώ το live θα συνεχιστεί με DJ set του Μενέλαου Κουτσάκου. Το «ψηστήρι» βρίσκεται στη συνολική ιδέα της βραδιάς: τα καινούρια τραγούδια συστήνονται ζωντανά και το κοινό έχει χρόνο να παραμείνει στον κόσμο τους, να χορέψει και να συναντηθεί.

Στο Gazarte Roof Stage θα διατίθενται επίσης το άλμπουμ και το σχετικό merchandise, ενώ η κυκλοφορία σε βινύλιο και κασέτα, σε ειδικό box set, επεκτείνει την αναφορά στα 80s και στον τρόπο με τον οποίο κρατάς τη μουσική στα χέρια σου. Το προαιρετικό dress code, «80s with a twist», αφήνει χώρο για παιχνίδι. Το ουσιαστικό στοίχημα της παρουσίασης βρίσκεται στην επικοινωνία της μπάντας με το «δωμάτιο»: εκεί όπου οι ενορχηστρώσεις αποκτούν σκηνική ένταση και τα τραγούδια συναντούν τις αντιδράσεις των ανθρώπων.

Η Angelika Dusk φτάνει σε αυτό το ραντεβού με μια διαδρομή που ξεκινά δισκογραφικά από το «Marionette» του 2015 και περνά από το «Beautiful Mess» του 2018. Από τον περισσότερο pop χαρακτήρα του πρώτου μέχρι τη σκοτεινότερη, πιο rock κατεύθυνση του δεύτερου, έχει χρησιμοποιήσει τη μουσική της για να καταγράψει διαφορετικές προσωπικές φάσεις. Το «Rewind» μπορεί να ιδωθεί ως το επόμενο βήμα αυτής της αναζήτησης, με την επιστροφή στις πρώτες της επιρροές να συνοδεύει ένα νέο mood.

Υπάρχει μια λεπτομέρεια από παλαιότερη συνέντευξή της στην ATHENS VOICE που αξίζει να σταθεί δίπλα στα δισκογραφικά ορόσημα. Όταν τη ρώτησαν για την πρώτη της δουλειά στην Αθήνα, θυμήθηκε τις διαδρομές με το λεωφορείο προς το αεροδρόμιο, γύρω στις τρεις το πρωί. Κρατούσε μια ταμπέλα με το όνομα του καλλιτέχνη που ερχόταν για το Φεστιβάλ Αθηνών, τον υποδεχόταν και τον συνόδευε στο ξενοδοχείο. «Χρήσιμο…», σχολίαζε. Μια ολόκληρη πλευρά της μουσικής ζωής χωράει σ’ αυτή την εικόνα: αφίξεις μέσα στη νύχτα, άνθρωποι που περιμένουν, δουλειά που γίνεται ώρες πριν ανάψουν τα φώτα της σκηνής.

Στις 13 Δεκεμβρίου 2025, η ίδια ανέβηκε στη σκηνή του Telekom Center Athens για να ανοίξει τη συναυλία του Rod Stewart. Το σετ της βασιζόταν κυρίως σε δικά της τραγούδια, ανάμεσά τους τα «Cry» και «Deeper Love». Υλικό του «Rewind» είχε ήδη συναντήσει ένα μεγάλο κοινό, ανθρώπους που είχαν αγοράσει εισιτήριο πρωτίστως για κάποιον άλλον. Αυτή είναι μια ουσιαστική δοκιμασία για κάθε μουσικό: να διεκδικήσεις χώρο μέσα στην προσμονή του ακροατή και να του δώσεις έναν λόγο να σε προσέξει.

Από τη νυχτερινή υποδοχή των καλλιτεχνών μέχρι την παρουσίαση του δικού της μουσικού κόσμου, υπάρχει μια διαδρομή με δουλειά, αλλαγές κατεύθυνσης και επανεκκινήσεις. Στην ίδια συνέντευξη, άλλωστε, είχε παρομοιάσει την Αθήνα με το κογιότ των κινουμένων σχεδίων: τρώει τα μούτρα του, σηκώνεται και συνεχίζει. Είναι μια εικόνα που ταιριάζει στην ιδέα της επιστροφής που διατρέχει το «Rewind» — με το χιούμορ και την επίγνωση που αποκτάς μεγαλώνοντας.

Εδώ βρίσκεται και ένας βαθύτερος λόγος να δώσεις χρόνο σε αυτόν τον δίσκο: στην προσπάθεια μιας δημιουργού να ξαναπιάσει το νήμα όσων την έκαναν να αγαπήσει τη μουσική και να γράψει κάτι δικό της με αυτά. Στο Gazarte Roof Stage, αυτή η προσωπική επιστροφή θα βγει από το στούντιο και θα συναντήσει τον κόσμο. Με μια μπάντα στη σκηνή, καινούρια τραγούδια και χώρο για μερικά άτσαλα βήματα. Πάμε πίσω στον χρόνο;