Σαμαράς και Καραμανλής διαφωνούν. Πού είναι η είδηση;

Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής ασκούν κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το γνωρίζουμε. Εκείνο που παραμένει ανεξήγητο είναι γιατί κάθε επανάληψη της διαφωνίας τους παρουσιάζεται σαν πολιτικός σεισμός. Πόσες φορές μπορεί να ανακαλύπτουμε την ίδια απόσταση και να τη βαφτίζουμε νέα ρήξη;

Η δυσφορία Σαμαρά και Καραμανλή έχει καταγραφεί, οι ενστάσεις τους έχουν διατυπωθεί, η αντίθεσή τους στην εξωτερική πολιτική είναι γνωστή. Ακόμη και οι βιβλιοπαρουσιάσεις έχουν λειτουργήσει ως βήμα αυτής της αντιπαράθεσης. Το ερώτημα, επομένως, είναι απλό: προστέθηκε κάτι καινούργιο; Αν όχι, έχουμε επανάληψη θέσεων με διαφορετικό φόντο.

Ασφαλώς οι πρώην πρωθυπουργοί δικαιούνται να μιλούν. Και η κυβέρνηση οφείλει να απαντά στην ουσία της κριτικής. Η προηγούμενη ιδιότητά τους, όμως, δεν εξασφαλίζει ισόβιο δικαίωμα στον πρώτο τίτλο. Ούτε απαλλάσσει τα μέσα ενημέρωσης από την υποχρέωση να ξεχωρίζουν την πληροφορία από τον θόρυβο.

Ο Κώστας Σημίτης προσφέρει ένα ουσιαστικό υπόδειγμα για τον ρόλο του πρώην. Παρενέβαινε στον δημόσιο διάλογο όταν είχε κάτι καινούργιο να πει. Με ψυχραιμία και επιχειρήματα, χωρίς να αναμασά τσιτάτα για εσωτερική κατανάλωση. Η βαρύτητα της παρέμβασής του βρισκόταν στο περιεχόμενό της.

Αυτό είναι το χρήσιμο μέτρο: ψυχραιμία, επιχειρήματα, επίγνωση των περιορισμών. Ένας πρώην πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να γίνεται πολιτικός «μαϊντανός», ούτε να πιάνει στασίδι σε βιβλιοπαρουσιάσεις όπου η ένταση του πατριωτισμού μετριέται σε αντιτουρκικές κορώνες. Η εμπειρία του αποκτά αξία όταν βοηθά τους πολίτες να καταλάβουν όσα δυσκολεύονται να δουν.

Σαμαράς και Καραμανλής μπορούν να επαναλαμβάνουν τη διαφωνία τους όσο επιθυμούν. Εμείς δεν χρειάζεται να παριστάνουμε κάθε φορά τους έκπληκτους. Είδηση θα είναι η καινούργια πρόταση. Μέχρι τότε, ο τίτλος «νέα πυρά» περιγράφει κυρίως την αδυναμία μας να βρούμε κάτι νέο.