French Fry: «Χάσαμε τον αυθορμητισμό στο να πάρουμε ρίσκα»

Διάλεξε το French Fry από ένα παρατσούκλι που του έβγαλαν φίλοι, ίσως γιατί το ονοματεπώνυμό του είναι Θάνος Γάλλος. Ήρθε στην Αθήνα από ένα χωριό της Λάρισας, τη Γιάννουλη, κουβαλώντας οικογενειακά λαϊκά, κλασικά, έντεχνα και παραδοσιακά ακούσματα, ένα «πτυχίο τζαζ» από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα που αποφάσισε εγκαίρως να προδώσει και την πεποίθηση ότι η σωστή νότα είναι εκείνη που κάνει κάτι μέσα σου να μετακινηθεί.

Το ντεμπούτο του French Fry, «Quit Your Job!», δεν είναι συμβουλή επαγγελματικού προσανατολισμού αλλά το ουρλιαχτό μιας γενιάς που δουλεύει μέχρι να ξεχάσει γιατί ζει, μετά πληρώνει ψυχολόγο για να το θυμηθεί και τελικά χορεύει, επειδή κάπως πρέπει να σωθεί η βραδιά. Σε έντεκα τραγούδια, ο French Fry μετατρέπει το άγχος, την εξουθένωση και τη σύγχυση των είκοσι σε riffs, drum machines, βαρύτονες κιθάρες και singalong ρεφρέν. Στον κόσμο του υπάρχουν ροζ γορίλες, μηλόπιτες που πέφτουν από τον ουρανό, βρετανική προφορά με λαρισινή καταγωγή και CDs που προορίζονται να εκτοξεύονται στο κοινό σαν φρίσμπι. Όλα αυτά θα ήταν φτηνό τέχνασμα αν πίσω τους δεν υπήρχαν μεράκι, τεχνική, επίμονη δουλειά και κάτι σπανιότερο: αληθινή ανάγκη. Αντί να αντιγράφει τις επιρροές του, τις χωνεύει, τις χαλάει και τις ξανασερβίρει με τη δική του μαρμελάδα.

Ο French Fry, αφού μάς συστήθηκε τον Μάρτιο με το πρώτο του single «Apple Pie, ήρθε ντάλα καλοκαίρι στο Μοναστηράκι για να φωτογραφηθεί και να συζητήσουμε και μάς άφησε να τον γνωρίσουμε καλύτερα: πώς έφτασε ως εδώ, χωρίς να προσποιείται ούτε στιγμή ότι γνωρίζει πού οδηγεί ο δρόμος μετά. E αυτό είναι που ξεχωρίζει τον French Fry. Δεν παριστάνει τον παράξενο· φαίνεται πως πράγματι βλέπει αλλιώς. Δεν κυνηγά απλώς streams· θέλει ουρλιαχτά, mosh pits και ανθρώπους που θα θυμούνται ότι βρέθηκαν εκεί και θα το λένε και σε άλλους. Αν το ελληνικό indie rock χρειάζεται έναν καινούργιο ταραξία, ο French Fry μόλις κλότσησε την πόρτα. Το μέλλον, αν διαθέτει ακόμη στοιχειώδες γούστο, θα του ανοίξει.

—Τι έχει μείνει μέσα στη μουσική και στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο από το χωριό της Λάρισας όπου μεγάλωσες;

Πολλά πράγματα έχω κρατήσει από τον τόπο που μεγάλωσα αλλά νομίζω το σημαντικότερο είναι το μεράκι. Μεγαλώνοντας στη Λάρισα έβλεπα τόσο από το ίδιο μου το σπίτι όσο και από τον περίγυρό μου ανθρώπους να κάνουν καθημερινές δουλειές με χαρά και μεράκι. Ξυπνούσα το πρωί και άκουγα τον πατέρα μου να παίζει κλίμακες στο μπαλκόνι. Απέναντι από το λύκειο που πήγαινα, είχαμε μια καφετέρια όπου αν ο κυρ-Θανάσης με έβλεπε να μην μπαίνω κατευθείαν και να οδεύω προς τα εκεί, μου ετοίμαζε τον καφέ μου και με χαμόγελο μου έλεγε «καλημέρα». Οι άνθρωποι που συναναστρεφόμουν είχαν μεράκι στις ζωές τους και στις ασχολίες τους και αυτό το μεράκι για μένα είναι το κύριο συστατικό στη μουσική μου και στη δημιουργία γενικότερα. Με βοηθάει να μη χάνω τον στόχο μου και να συνεχίζω να δημιουργώ βλέποντας τη χαρά της διαδικασίας ως μια σχεδόν «τελετουργική» πράξη.

—Μεγάλωσες σε μια οικογένεια όπου συνυπήρχαν το λαϊκό, το κλασικό, το έντεχνο και το παραδοσιακό στοιχείο. Ποιο από αυτά τα ακούσματα σε επηρέασε τελικά περισσότερο, ακόμη κι αν δεν ακούγεται άμεσα στα τραγούδια σου;

Δεν ξέρω αν με επηρέασε κάποιο συγκεκριμένο ιδίωμα περισσότερο, αλλά σίγουρα τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου την είχε ο αδερφός μου ο Γιώργος. Από αυτόν ξεκίνησα να παίζω κιθάρα, βλέποντάς τον μια μέρα που έπαιζε την εισαγωγή από το «Stairway to Heaven». Ακόμα και τώρα σκαλώνω με αυτή την εισαγωγή ακριβώς όπως τότε. Στα πρώτα χρόνια που έπαιζα κιθάρα θυμάμαι ότι το έβρισκα δύσκολο να παίξω κάποια κομμάτια «σπουδές» από ένα βιβλίο που λεγόταν «Debuto». Δεν μου πολυάρεσαν κιόλας, οπότε είχα και μια αντίδραση σε όλο αυτό, δεν θα πω ψέματα. Anyway, ήταν ένα κομμάτι που λεγόταν «Η Λυδία κοιμάται». Και μέσα στην γκρίνια μου ότι δεν μπορώ να το παίξω και δεν το κάνω καλά και δεν μου αρέσει και πάει λέγοντας, ήρθε ο αδερφός μου, έκατσε δίπλα μου και μου είπε «παίξε». Και ξεκίνησα να παίζω και στις πρώτες δύο νότες μου λέει «ώπα στοπ… η Λυδία κοιμάται αλλά έτσι όπως παίζεις θα την ξυπνήσεις». Και τότε έμαθα τι σημαίνει ερμηνεία. Σε οποιοδήποτε στιλ αυτό είναι το πιο σημαντικό και αυτό προσέχω να ακούγεται στα τραγούδια μου.

—Τι σου έδωσαν οι σπουδές τζαζ στην Κέρκυρα και τι χρειάστηκε να «ξεμάθεις» για να αρχίσεις να γράφεις ως French Fry;

Πολύ σημαντικά πράγματα, τα οποία χρησιμοποιώ ακόμα και ασυναίσθητα σήμερα. Είχα τον χρόνο να φτιάξω τεχνική, να ακούσω πολλές μουσικές αλλά και να παίξω με πολλά διαφορετικά άτομα. Επίσης νιώθω ότι με έκαναν πιο «ευέλικτο» στο να μου έρχεται στα χέρια μου αυτό που έχω στο μυαλό μου. Κάπου εκεί στο τρίτο έτος συνειδητοποίησα ότι δεν είχε νόημα για μένα να γίνω βιρτουόζος εκτελεστής και μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράφω τις ιστορίες μου και να τις ερμηνεύω. Για να φτάσω στο σημείο που είμαι τώρα χρειάστηκε κυριολεκτικά να σταματήσω να παίζω. Σταμάτησα να παίζω κιθάρα και ξεκίνησα να γράφω ιδέες σε άλλα όργανα -όπως το πιάνο, το μπάσο, τα ντραμς- γιατί εκεί λόγω έλλειψης τεχνικής ένιωθα πιο ανοιχτός στην αυθόρμητη δημιουργία. Μια λάθος νότα στην κιθάρα θα ήξερα από πού προέρχεται, ενώ στο πιάνο απλά πατούσα ό,τι μου ακουγόταν σωστό. Αφού εξοικειώθηκα με αυτό το concept ξεκίνησα να το εφαρμόζω και στην κιθάρα. Δεν με νοιάζει πλέον αν θα παίξω «παρεστιγμένο τέταρτο ενός polychord από clusters που δημιουργούν ένα Asus4» και πάει λέγοντας. Αν μου ακούγεται σωστό, το χρησιμοποιώ.

—Έχεις αναφερθεί με χιούμορ στο πεντάρι που πήρες όταν παρουσίασες indie μουσική μπροστά σε τζαζίστες. Ήταν εκείνη μια στιγμή απόρριψης ή μια πρώτη επιβεβαίωση ότι είχες βρει τον δικό σου δρόμο;

Για μένα αυτό το πεντάρι ήταν μια στιγμή λύτρωσης και επιβεβαίωσης ότι κάνω το σωστό. Το performance της πτυχιακής μου για μένα πήγε τέλεια και το ευχαριστήθηκα όσο τίποτα άλλο. Επομένως το πεντάρι θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η απόδειξη του ότι έκλεισα αυτό το κεφάλαιο και έγινα αυτός που ήθελα να γίνω. Είχα βάλει στόχο όταν φύγω από εκεί να μην είμαι τζαζίστας και το πέτυχα.

—Τι αντιπροσωπεύει για εσένα το όνομα French Fry και πότε κατάλαβες ότι μπορούσε να γίνει μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική ταυτότητα;

Το French Fry για μένα είναι μια enhanced εκδοχή του εαυτού μου. Αυτή η περσόνα έχει μέσα όλα τα καλά στοιχεία μου και μπαίνοντας σε αυτόν τον ρόλο αφήνω πίσω τις ανασφάλειες της καθημερινότητας και της ζωής γενικότερα και δημιουργώ. Νιώθω ότι προέκυψε από την ανάγκη μου να δημιουργήσω ένα safe place στο οποίο θα μπορώ να εκφράζομαι όπως επιθυμώ και να δημιουργώ κόσμους βασισμένους στα πιο μεγάλα μου όνειρα. Ροζ γορίλες, πατάτες τηγανητές, skate, punk και ελευθερία. Ήταν Απρίλιος του 2024 όταν πήρα το πρώτο μου drum machine και έγραψα το «Hangover», όταν κατάλαβα ότι αυτό μπορεί να γίνει μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική ταυτότητα. Κι έτσι ξεκίνησα να το δουλεύω. Ακόμα συνεχίζω να το δουλεύω, δεν πιστεύω ότι θα τελειώσει ποτέ αυτή η αναζήτηση, αλλά για μένα αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα στην όλη υπόθεση.

—Η ειρωνεία, η «καφρίλα» και η αλληγορία φαίνεται να αποτελούν βασικά εργαλεία σου. Σε βοηθούν να λες αλήθειες που θα δυσκολευόσουν να εκφράσεις με πιο ευθύ τρόπο; Πού τελειώνει ο πραγματικός σου εαυτός και πού αρχίζει η εξωστρεφής, αναιδής περσόνα του French Fry;

Η αλληγορία είναι η αγαπημένη μου λέξη όταν δημιουργώ. Δεν με δυσκολεύει να πω την αλήθεια μου με ευθύ τρόπο, απλά μου φαίνεται βαρετό. Και το ίδιο μου φαίνεται η ίδια η ζωή αν δεν βάλω και λίγο τη «μαρμελάδα» μου. Γι’ αυτό και μου αρέσει να περνάω τη βαρετή αυτή καθημερινότητα από το «κόσκινο» της καφρίλας και της φαντασίας μου, και ακριβώς σε εκείνο το σημείο το αποτέλεσμα του κοσκινίσματος θα το πάρει ο French Fry και θα το χρησιμοποιήσει όπως αυτός επιθυμεί. Μου αρέσει να αφήνομαι στην απρόβλεπτή του φύση και να βλέπω τι δημιουργείται μέσα από αυτή.

—Παρότι οι ιστορίες σου γεννιούνται στην Ελλάδα, επιλέγεις να γράφεις στα αγγλικά και να παίζεις δημιουργικά ακόμη και με τη βρετανική προφορά. Τι σου επιτρέπει η αγγλική γλώσσα που δεν σου επιτρέπει η ελληνική;

Αρχικά το δηλώνω από τώρα: Αν ποτέ με ακούσεις να τραγουδάω δικό μου κομμάτι στα ελληνικά, σε παρακαλώ, έλα και σώσε με! Είναι σίγουρο ότι με έχει απαγάγει η CIA και χρησιμοποιεί κλώνο μου για να βγάλει κέρδος από καλοκαιρινά φεστιβάλ! Αλλά πέρα από αυτό το παραλήρημα, ο λόγος που με εκφράζει περισσότερο ο αγγλικός στίχος είναι επειδή στη διαδικασία της δημιουργίας βλέπω τη φωνή μου σαν όργανο, όπως ακριβώς βλέπω και την κιθάρα μου. Ο αγγλικός στίχος και ο βρετανικός ήχος αποτελούν μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα και ο τρόπος προσέγγισης αυτού του στιλ αναπόφευκτα επηρεάζει και την προφορά μου. Αν σκεφτόμουν ότι θέλω να γράψω ένα κομμάτι που να μοιάζει με Blur, ας πούμε, δεν θα επέλεγα Marshall ενισχυτή, επομένως δεν θα τραγουδούσα και με αμερικανική προφορά. Αν κάποια στιγμή αποφάσιζα να παίξω κάτι πιο folk και americana, τότε ίσως να χρησιμοποιούσα μια πιο αμερικάνικη προφορά ώστε να ταιριάζει πιο πολύ. Τώρα έχοντας πει όλα αυτά, θα σου πω και ότι το να βγάλω οτιδήποτε ελληνικό από το στόμα μου λόγω της μουσικής που με έθρεψε στο σπίτι θα κλειδώσει αυτόματα στο λαϊκό ή στο έντεχνο. Κι εκεί αυτόματα θα πάει το χέρι μου να παίξει διπλοπενιά, δεν μπορώ να το κάνω να δουλέψει αλλιώς, δεν μου βγαίνει με τίποτα.

—Στο σύμπαν του «Apple Pie» συναντάμε μηλόπιτες, παλόμες, έναν ροζ γορίλα και μια παρέα που χορεύει γύρω από το ΟΑΚΑ. Πώς προέκυψε αυτή η οπτική γλώσσα και πόσο συμμετέχεις ο ίδιος στη δημιουργία της εικόνας σου;

Α εδώ τώρα θα σου πω το μεγαλύτερό μου όνειρο! Εκτός από τα μουσικά ερεθίσματα, μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω βιβλία. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Τομ Ρόμπινς. Είχα διαβάσει το «Ο χορός των εφτά πέπλων» στα δεκαπέντε μου και θυμάμαι ότι κάτι έλεγε για ένα νιόπαντρο ζευγάρι να πηγαίνει μήνα του μέλιτος οδηγώντας μια τεράστια γαλοπούλα. Γενικότερα ο τρόπος με τον οποίο κατάφερνε να δημιουργεί εικόνες τόσο εξωπραγματικές, μου είχε κινήσει πολύ το ενδιαφέρον στο να κάνω κι εγώ το ίδιο. Κι έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι και με το βίντεο και να γράφω σενάρια. Στο «Apple Pie» το σενάριο το έχω γράψει εγώ έχοντας πάρει στίχο-στίχο το κομμάτι και βρίσκοντας τον πιο απροσδόκητο τρόπο να τον κάνω εικόνα. Εξ ου και ο ροζ γορίλας στο «monkey’s got a job» και η μαρμελάδα από το αυτί όταν λέω «you know it feels surreal, talking to your ear». Όταν συζητούσαμε το σενάριο με τον David East και μου είπε «let’s f*cking go bro», δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι θα γινόταν πραγματικότητα. Για μένα η εικόνα είναι το ίδιο σημαντική με τη μουσική. Είναι ο τρόπος που ο κόσμος βλέπει την ιστορία σου ολοκληρωμένα και φροντίζω να τη δουλεύω πάντα, ακόμα και στα live. Θέλω να παίζω με live visuals, φτιάχνω τα δικά μου και, όποτε μπορώ, θέλω να έχω και σκηνογραφικά στοιχεία πάνω στο stage ώστε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εμπειρία.

—Ποια ήταν η στιγμή κατά την οποία κατάλαβες ότι δεν έγραφες απλώς μεμονωμένα τραγούδια, αλλά τον πρώτο σου ολοκληρωμένο δίσκο;

Ο δίσκος αυτός νομίζω γεννήθηκε το περσινό καλοκαίρι όταν γράψαμε με τον Aki Rei το «Quit your job» και το «Apple Pie». Μέχρι τότε απλά είχα μια συλλογή κομματιών χωρίς να ξέρω καλά τι θέλω να πω με αυτά, όμως αυτά τα δύο κομμάτια ήταν το missing piece που έδωσε το controlling idea. Μετά από αυτά ήταν θέμα χρόνου το να τα φτιάξουμε με βάση το μήνυμα αυτό και να ολοκληρωθεί αυτή η δουλειά με την υπόσταση που θα ήθελα να έχει. Ακόμα ακούω καμιά φορά τα demos και βλέπω το πόσο στα τυφλά πήγαινα. Το «Pain» έχει άλλες 3 εκδοχές όπου η μία κιόλας είναι drum n bass και οριακά ραπάρω τα λόγια. Είχε πλάκα βέβαια αυτός ο πειραματισμός, δεν θα σου πω ψέματα! Είναι θέμα χρόνου μέχρι να ξεκινήσεις να βλέπεις μια ολοκληρωμένη εικόνα ενός δίσκου και καμιά φορά κάποιον να σε ξεκλειδώσει με κάτι που δεν είχες σκεφτεί ποτέ.

—Το «Quit Your Job!» είναι κυριολεκτική προτροπή, μεταφορά για την ανάγκη απελευθέρωσης ή μια φράση που θα ήθελες να ακούσεις κι εσύ ο ίδιος;

Όταν το έγραφα ήταν κυριολεκτική προτροπή. Στο «9-5», το intro του δίσκου η φωνή που μιλάει με google translate λέει τα λόγια που μου είπαν όταν με απέλυσαν από την παλιά μου δουλειά. Το πιο «έξαλλο» ήταν το «θέλω να γίνω το ψαλίδι που θα κόψει το νήμα που σε κρατάει από το να κυνηγήσεις το όνειρό σου». Κι εγώ σκεφτόμουν «ναι το καταλαβαίνω, απλά κάποιες φορές μια δουλειά είναι απλά μια δουλειά και όχι κάτι παραπάνω, να πληρώσω το νοίκι μου θέλω». Κι αυτό μου έδωσε την έμπνευση για να γράψω το μήνυμα αυτό. Όμως καθώς περνούσε ο καιρός αυτό το μήνυμα ξεκίνησα να το βλέπω και με διαφορετικούς τρόπους και πλέον σημαίνει πολλά παραπάνω. Σημαίνει να παραιτηθείς από τα πράγματα που σε τραβάνε πίσω. Ανασφάλειες, φόβους, ακόμα και να το πεις σε άτομα που σε κάνουν να νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις. «Παραιτήσου, ρε άνθρωπε, γιατί με βασανίζεις; Get a life, επιτέλους!». Μπαίνουμε πολλές φορές στη ζωή μας σε καταστάσεις (ή δουλειές όπως το παρομοιάζω) που δεν θέλουμε και «δουλεύουμε» πολύ παραπάνω με τη δικαιολογία του να έχουμε χρόνο αργότερα να μη δουλέψουμε. Χάσαμε τον αυθορμητισμό στο να πάρουμε ρίσκα με τη δικαιολογία ότι είναι μεσοβδόμαδα και επιλέγουμε πάντα τον πιο γρήγορο δρόμο για να επιστρέψουμε σπίτι. Όλα αυτά με βάζουν στο τριπάκι να αναρωτηθώ αν τελικά ζούμε ή αν απλά επιβιώνουμε. Οπότε αυτή η φράση θα είναι πάντα επίκαιρη για μένα. «Quit your job» σημαίνει να θυμάσαι να ζεις πρώτα. Γιατί όταν περάσουν τα χρόνια, οι στιγμές που έζησες θα μείνουν και όχι αυτές που φοβήθηκες ή δεν είχες χρόνο ή χρήματα.

—Η παραίτηση μπορεί να μοιάζει λυτρωτική, αλλά για πολλούς νέους ανθρώπους δεν αποτελεί οικονομικά εφικτή επιλογή. Πώς συνομιλεί ο δίσκος με αυτή την αντίφαση;

Αυτή η αντίφαση είναι το κύριο συστατικό του δίσκου νομίζω. Είναι το struggle του να είσαι στα 20 σου και να μην ξέρεις πώς να νιώσεις. Ούτε να έχεις χρόνο να νιώσεις γιατί το 9-5 έγινε 9-7 και μετά απλά θες να κοιμηθείς. Το αποτέλεσμα αυτού του εξαντλητικού μοτίβου της καθημερινότητας το συναντάμε σε διάφορες μορφές μέσα στον δίσκο αυτό. Είτε είναι με «νεύρο» στα πρώτα τέσσερα κομμάτια είτε είναι με ειλικρίνεια και σχεδόν εξομολογητικό τόνο στο «Black Whole» και στο «Mother City 9», είτε ακόμα και με το απόλυτο mental breakdown στο «Pain» όπου συναντάμε το σκοτάδι. Όλο αυτό το ψυχολογικό roller coaster είναι τα πράγματα που βιώνει, σκέφτεται και φοβάται ένα άτομο στην ηλικία μου στην εποχή αυτή που ζούμε. Αλλά είναι και τα πράγματα που θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι τα ξεπερνάμε και γινόμαστε κάθε μέρα καλύτεροι από την προηγούμενη. Και μέσα σε όλο αυτό το χάος της ανίας και της εξάντλησης το κύριο ζήτημα είναι να μένουμε αγνοί. Να πετάμε μηλόπιτες, να κάνουμε mosh pit και να αναζητάμε πάντα το spark που μας έφερε μέχρι εδώ.

—Ο δίσκος ξεκινά με το «9-5 (intro)» και κλείνει με το «Electric Misery». Τι διαδρομή ήθελες να διανύσει ο ακροατής ανάμεσα σε αυτά τα δύο σημεία;

Θα στο πω επιγραμματικά ανά κομμάτι για να μην κάνω spoil την εμπειρία: Ερέθισμα, δήλωση, ουτοπία, άγχος, νιρβάνα, ανάγκη για απόδραση, πίεση, αφύπνιση, εξουθένωση, αναγνώριση του νέου εαυτού, επιστροφή.

—Τι σημαίνει το θαυμαστικό στον τίτλο; Είναι προσταγή προς το κοινό, πολεμική κραυγή ή μια προσπάθεια να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό;

Το θαυμαστικό νιώθω ότι δεν μπορεί να λείπει από έναν τέτοιο τίτλο. Όταν το έβλεπα γραμμένο σκεφτόμουν ότι θέλω να το διαβάσει ο κόσμος και να ακούσει την κραυγή του. Τα κεφαλαία δεν μου έκαναν σαν επιλογή, οπότε η πιο κατάλληλη λύση ήταν το θαυμαστικό! Και νομίζω ότι όταν το διαβάζεις ξέρεις ότι θα το ακούσεις και δυνατά. Θα θες να το φωνάξεις κι εσύ. Θα ήθελα να λέω ότι είναι  μια πρόσκληση προς τον ακροατή να το ζήσουμε και να το φωνάξουμε μαζί.

—Ο ήχος του άλμπουμ συνδυάζει crankwave, post-punk και την ανεμελιά των early 00s. Πώς δούλεψες με τη νοσταλγία χωρίς να καταλήξεις σε μια απλή αναπαραγωγή του παρελθόντος;

Νομίζω αυτό έγινε λίγο ασυναίσθητα. Το 00s vibe είναι κύριο χαρακτηριστικό μου και δεν θα φύγει ποτέ από μέσα μου, αλλά δεν θα το έβαζα αυτούσιο στη μουσική μου ποτέ. Συνήθως όταν πάω να κάνω κάτι που μοιάζει πολύ με κάποιο στιλ το καταλαβαίνω κατευθείαν και μου κλωτσάει. Οπότε φροντίζω να το επεξεργαστώ παραπάνω ώστε να περάσει από το φίλτρο μου περισσότερες φορές. Φταίει και το γεγονός ότι είχα άπειρα ερεθίσματα και δεν πήγαινα στοχευμένα στο να γράψω ένα συγκεκριμένο στιλ και αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδικασίας. Ξανά και ξανά αλλάζαμε τις μίξεις ώστε να μη γίνουν μουντά, να μην ακούγονται σαν Fontaines D.C., να μη μοιάζουν τόσο punk και να έχουν μια παραπάνω τσαχπινιά σαν κερασάκι στην τούρτα. Όταν κάτι το δουλεύεις πολλές φορές έρχεται η στιγμή που θα σου πει το κομμάτι το ίδιο «εδώ είσαι».

—Έχεις αναφέρει τους Fontaines D.C., τους Idles και τους Blink-182 ως επιρροές. Ποιο στοιχείο πήρες από τον καθένα και πώς προσπάθησες να το μεταφράσεις στη δική σου εμπειρία;

Α! Η αγία Τριάδα μου! Οι Fontaines μου έδωσαν την κιθάρα, οι Idles τα φωνητικά και την προφορά και οι Blink-182 το γενικότερο mentality θα έλεγα. Επίσης μεγάλη επιρροή ειδικά στο «Apple Pie» μου έδωσαν οι Getdown Services και οι Shame. Κάθε επιρροή μου δίνει κάθε φορά το εργαλείο που θέλω για να λύσω μια απορία θεωρώ. Έπαιρνα μεμονωμένα τα κομμάτια και έλεγα «αυτό θέλω να μοιάζει με το “Big Shot”» ή «αυτά τα φωνητικά θέλω να τα κάνω σαν το “Never fight a man with a perm”». Όταν έγραφα το «Electric Misery» σκεφτόμουν Kasabian, που είναι περίεργο γιατί μετά άκουγα Kasabian και δεν μου έμοιαζε τόσο αλλά το αποτέλεσμα μου ταίριαζε. Οπότε αν το δεις από διαφορετική πλευρά, η προσπάθειά μου να το μεταφράσω σε κάτι δικό μου είναι στην πραγματικότητα η αποτυχία μου στο να το κάνω να μοιάζει με κάτι άλλο. Αυτή είναι η θεωρία μου: πήγαινε προς έναν στόχο και κάπου στη μέση θα βρίσκεται το ιδανικό αποτέλεσμα.

—Πώς μοιράστηκαν οι δημιουργικοί ρόλοι ανάμεσα σε εσένα, τον Aki Rei και τον Βασίλη Νησσόπουλο κατά την παραγωγή του δίσκου;

Ο Βασίλης Νησσόπουλος και ο Aki Rei ήταν πρώτα απ’ όλα οι καλύτεροι μουσικοί που θα μπορούσα να έχω στην παραγωγή αυτού του δίσκου. Με τον Aki επειδή παίζουμε πολλά χρόνια μαζί με βοήθησε πολύ και στο songwriting γιατί ήξερε τι ήθελα και είχε πάντα την ιδανική λύση για τα θέματα που μας δυσκόλευαν. Ταυτόχρονα μου έλεγε «άστο πάνω μου, θα το μαγειρέψω» και πήρε π.χ. το «Mother City 9» και το εκτόξευσε. Τον εμπιστεύομαι σε αυτό και του έδινα πολλές ελευθερίες να κάνει ότι θέλει στην παραγωγή και όταν το άκουγα σκεφτόμουν ότι κι εγώ αυτό θα έγραφα. Πολλές φορές τυχαίνει με αυτόν τον άνθρωπο να ευθυγραμμίζονται οι πλανήτες και όταν γράφουμε να «ανοίγουν μαύρες τρύπες», όπως είχε πει κι ένας πολύ αγαπητός μου καθηγητής στη σχολή! Ο Βασίλης είναι ο καλύτερος μέντορας. Ταιριάξαμε πολύ στα κομμάτια που ανέλαβε και τα έφτιαξε ακριβώς με τον τρόπο που ονειρευόμουν, ενώ ταυτόχρονα με έβαλε στη διαδικασία να κάτσω να μελετήσω και να προπονηθώ στο να ηχογραφώ. Να γράφω κιθάρες ακριβώς πάνω στον μετρονόμο για να ακούγονται σωστά και όχι βάρκα-γιαλό και να τραγουδάω με σωστή τοποθέτηση και προφορά. Η πιο επαναλαμβανόμενη φράση που έλεγε όταν έκανα ένα αδύναμο take ήταν «Ωραία! Τώρα παίξτο σαν να είσαι όντως μουσικός». Και το έπαιζα μετά κανονικά και ακολουθούσε με το «Α, είδες τώρα παίζεις μουσική, ρε φίλε, πώς νιώθεις;». Γενικά απίστευτες στιγμές περάσαμε με αυτό το team και άνετα το ξαναέκανα!

—Έχεις πει ότι περάσατε «σαράντα κύματα» μέχρι να φτάσετε στην τελική μορφή του. Ποια διαφωνία ή ανατροπή άλλαξε περισσότερο το αποτέλεσμα;

Νομίζω ότι η πιο ανατρεπτική στιγμή ήταν περίπου αρχές Ιουλίου του 2025 όπου είχαμε ανακαλύψει τον τελευταίο δίσκο των Viagra Boys. Αυτός ο δίσκος και αυτός ο ήχος μας έδωσαν το τελευταίο ερέθισμα που χρειαζόμασταν. Έκτοτε πήραμε όλες τις μίξεις και τις προσεγγίσαμε με τη λογική του να χτίσουμε wall of sound με textures διαφόρων χροιών. Εκεί δημιουργήθηκε και η τελική μορφή του «Sinner», που ήταν το πιο tricky κομμάτι του δίσκου.

—Όταν γράφεις, τι εμφανίζεται συνήθως πρώτο: το riff, μια φράση, ένας ρυθμός, μια εικόνα ή κάποιο συναίσθημα που χρειάζεται να εκτονωθεί;

Μέχρι στιγμής θα έλεγα ότι πρώτα έρχεται το riff. Αν την ίδια μέρα που θα βρω το riff καταφέρω και γράψω στίχους τότε έχουμε κομμάτι. Αν όχι τότε φροντίζω να γράφω random φράσεις που μου αρέσουν και προσπαθώ να τις κολλήσω πάνω στο riff που μόλις σκέφτηκα. Τις ονομάζω φράσεις-πασπαρτού! Κάπως έτσι έγραφα. Πλέον το έχω αλλάξει αυτό γιατί νιώθω πολύ την ανάγκη να απελευθερώσω τις σκέψεις που με βαραίνουν, οπότε γράφω στίχους ολόκληρους. Γεμίζω σελίδες χωρίς να σκέφτομαι το πώς θα παιχτούν ή πώς θα τραγουδηθούν. Απλά τους γράφω. Αυτό είναι σε εργοστασιακή φάση ακόμα, οπότε δεν μπορώ να σου πω για σίγουρα αν θα δουλέψει για μένα. Θα το δούμε στον δεύτερο δίσκο!

—Το «Apple Pie» μοιάζει εκ πρώτης όψεως παράλογο και παιχνιδιάρικο. Πιστεύεις ότι το παράλογο μπορεί μερικές φορές να αποκαλύψει περισσότερη αλήθεια από μια κυριολεκτική εξομολόγηση;

Θα στο πάω λίγο αλλού. Για μένα ο τρόπος που λες την αλήθεια σου δεν είναι απλά εξομολογητικός. Στο «People Pleaser» το λέω σταράτα και κυριολεκτικότατα το μήνυμά μου, όμως στο «Apple Pie» έχω επιλέξει να το περιγράψω. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω κι εγώ να δω την αλήθεια σε πράγματα που μου φαίνονται θολά γιατί προφανώς δεν έχω την απάντηση σε όλα, αλλά θέλω να τα προσεγγίσω αυτά τα «όλα». Στο «Apple Pie» ένιωθα ανασφαλής αλλά ταυτόχρονα αναπολογητικός για τον τρόπο που νιώθω. Κι έπαιρνα δύναμη επιλέγοντας να γράφω για ροζ γορίλες, bass drums, margarita shots κλπ. Ήθελα τόσο πολύ να βγάλω νόημα εκείνη την ημέρα που εν τέλει επέλεξα να μην το κάνω. Αλλά αυτό δεν είναι ταυτόχρονα ένα νόημα;

—Ποιος είναι ο «αμαρτωλός» του «Sinner» και απέναντι σε ποιον αισθάνεται ότι πρέπει να απολογηθεί;

Ο Sinner είναι για μένα η φωνή που έχω δώσει στο άγχος. Να κάθεται στο κεφάλι σου και να σου μιλάει. Να σου λέει «I will see to your demise». Και να παίρνει στην αρχή το σώμα σου το ίδιο λέγοντας «I’m a stranded lonely body waving at your sight». Δεν αισθάνεται ότι πρέπει να απολογηθεί σε κάποιον γιατί μετά τη γέφυρα έρχεται ο πραγματικός εαυτός που βλέπει τον Sinner και λέει «My stranded naked lonely body’s just waving at my sight» και παρακαλά να μην τον κάνει να κλαίει άλλο, επομένως μιλάει για το πώς νιώθει κανείς όταν έρχεται αντιμέτωπος με αυτό το αιώνιο άγχος που έχει γίνει η μόνιμη παρέα μέσα στο κεφάλι του.

—Η γραφή του τίτλου «Black Whole» παραπέμπει τόσο σε μια «μαύρη τρύπα» όσο και σε κάτι ολοκληρωτικά σκοτεινό. Είναι σκόπιμο αυτό το λογοπαίγνιο και τι κρύβεται πίσω του;

Το λογοπαίγνιο αυτό κρύβει έναν κόσμο από πίσω του. Όταν μπαίνεις στο «Black Whole», μπαίνεις σε έναν κόσμο όπου είναι εκτός του πραγματικού. Δεν είναι απαραίτητα σκοτεινός ή φωτεινός, ανάλογα πώς θες να τον αντιληφθείς, αλλά το κύριο ζήτημα είναι ότι είσαι κολλημένος εκεί! Και παρόλο που είσαι κολλημένος εκεί, είσαι τόσο «medicated» από την αύρα του κόσμου αυτού που σε κάνει να νιώθεις ολόκληρος. Και είναι τόσο «διασκεδαστικό»!

—Τι ή ποια είναι η «Mother City» στο «Mother City 9» και ποια σημασία έχει ο αριθμός εννέα;

Το «Mother City 9» είναι η οδός του φοιτητικού μου σπιτιού στην Κέρκυρα: Μητροπόλεως 9. Είχα περάσει όμορφα σε αυτό το σπίτι αλλά από ένα σημείο και μετά ένιωθα ότι ήθελα να φύγω. Και κουραζόμουν να υπάρχω σε αυτούς τους δρόμους, να προσπαθώ να εκφράσω ότι δεν είναι το μέρος που θα ήθελα να είμαι τώρα και να υπνωτίζομαι από την ημέρα που επιτέλους θα φύγω.

—Στο «People Pleaser» στρέφεις την ειρωνεία προς τον ίδιο σου τον εαυτό; Πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη να σταματήσει να επιζητεί την αποδοχή των άλλων;

Σαν καλλιτέχνης δεν έχω τόσο την ανάγκη για αποδοχή όσο σαν άνθρωπος. Έχω μάθει να πιστεύω σε μένα και στη μουσική μου σε τέτοιο βαθμό που η μουσική η ίδια καταπραΰνει τις προσωπικές μου φρίκες. Αποζητώ την αποδοχή των άλλων όταν δεν κρατάω κιθάρα στα χέρια μου. Εκεί νιώθω ευάλωτος και τρωτός και οι ανασφάλειές μου πολλές φορές δεν μου επιτρέπουν να είμαι πιο διεκδικητικός όταν χρειάζεται. Νιώθω ότι έχω χάσει πολλά με το να προσπαθώ να ευχαριστήσω όλους τους υπόλοιπους και γράφοντας για αυτό ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Τον πυρήνα μου.

—Τραγούδια όπως τα «Pain», «Hangover», «Paris» και «Electric Misery» μοιάζουν να ανοίγουν πιο σκοτεινά ή μελαγχολικά δωμάτια του δίσκου. Ποιο από αυτά σε εξέθεσε περισσότερο προσωπικά;

Σίγουρα είναι το «Pain». Είναι και το μόνο κομμάτι του δίσκου όπου πρώτα έγραψα τους στίχους και μετά αποφάσισα το τι θα κάνω με τη μουσική. Ήμουν σε πολύ σκοτεινό μέρος ψυχολογικά όταν το έγραφα και όταν σκέφτηκα τον πρώτο στίχο ένιωσα σχεδόν σαν να φοβάμαι. Οπότε ενέδωσα σε αυτόν τον φόβο και ανακάλυψα πράγματα που δεν ήξερα ότι μπορώ να σκεφτώ. Στίχους που δεν περίμενα να γράψω. Και είχε πολύ ενδιαφέρον όταν μπήκα στο στούντιο να γράψω vocals και ο Aki Rei μου είπε «τραγούδα το σαν να έχεις ήδη ξεπεράσει τον πόνο αλλά δεν επέστρεψες φυσιολογικός». Πολύ μου άρεσε αυτή η προσέγγιση γιατί όταν μπήκα μέσα να το ακούσω είχα ανατριχιάσει από το αποτέλεσμα.

—Ο δίσκος περιγράφει το struggle των early 20s. Ποια αγωνία αυτής της ηλικίας ήταν η δυσκολότερη να μετατραπεί σε τραγούδι και ποια δεν κατάφερες ακόμη να συμπεριλάβεις;

Το «Hangover» ήταν σίγουρα η πιο μεγάλη δυσκολία για μένα. Είναι το σημείο που κάθε άτομο σε αυτή την ηλικία παθαίνει μια μικρή κρίση ταυτότητας. Κάπου εκεί στα 23 ξεκινάει μια καθημερινότητα πολύ μεταιχμιακή όπου δεν ξέρεις αν θες να πεις «είμαι μικρός ακόμα» ή δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα». Υπάρχει ένα κενό στο οποίο πραγματικά δεν ξέρεις τι έχεις να περιμένεις. Δεν είσαι ούτε φοιτητής ούτε εργαζόμενος. Έχεις κουραστεί να είσαι μικρός αλλά αρνείσαι την ιδέα του να αποδεχτείς ότι είσαι μεγάλος. Είναι το μεταβατικό στάδιο στο οποίο πρέπει να θέσεις ξανά τα όνειρά σου και να νιώσεις πάλι μέσα στο σώμα σου. Νιώθω ότι δεν κατάφερα να συμπεριλάβω τη δυσκολία που έχει κανείς σε αυτή την ηλικία όταν συναναστρέφεται με «παλαιότερες γενιές». Γιατί από την εμπειρία μου ακούω πολύ συχνά άτομα γύρω στα 40-50 να μου λένε «άσε δεν ξέρεις εγώ ξέρω καλύτερα» ή «εσείς οι νέοι είστε _____» και βάλε ό,τι λέξη θες μέσα. Είχα ένα κομμάτι που το είπα «Wasted Kids» αλλά δεν πρόλαβε να μπει στον δίσκο. Ίσως αργότερα γιατί όχι;

—Το σύνθημα «Scream it, Don’t stream it!» σαρκάζει τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορεί σήμερα η μουσική. Σε μια εποχή αριθμών, streams και αλγορίθμων, πώς ορίζεις εσύ την επιτυχία του πρώτου σου άλμπουμ;

Η επιτυχία αυτού του άλμπουμ για μένα είναι το ότι έγινε CD-rom το οποίο θέλω να πετάω στο κοινό. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην το ακούσει κανένας μιας και τα CD players έχουν σχεδόν εξαλειφθεί αλλά αν καταφέρω έστω ένα άτομο να βρει κάπου να το παίξει τότε θα ξέρω ότι έχω πετύχει τον στόχο μου. Η εμπειρία είναι για μένα το παν. Ανεξάρτητα από το αν θα έχει λίγα streams ή αν δεν πουλήσω merch, όλοι μα όλοι θα φύγουν με ένα CD που έπιασαν σαν φρίσμπι στο live αυτό.

—Αν το «Quit Your Job!» καλεί τον ακροατή να εγκαταλείψει κάτι που τον καταπιέζει, τι θα ήθελες εσύ να εγκαταλείψεις μετά από αυτόν τον δίσκο — και ποιο κομμάτι του εαυτού σου δεν θα ήθελες να χάσεις ποτέ;

Η πιο σκληρή ερώτηση τελευταία! Θα ήθελα να εγκαταλείψω όλες αυτές τις δυσκολίες που περιγράφω στα κομμάτια αυτά. Είναι μεγάλο κεφάλαιο αλλά ο δίσκος αυτός είναι μια καλή αρχή γιατί τουλάχιστον τα αποδέχτηκα. Δεν θα χάσω ποτέ όμως την ανάγκη μου να μείνω δεκαεφτά χρονών στο μυαλό μου. Και να έχω τη λαχτάρα να ανακαλύψω τα πάντα, να δημιουργήσω και να γράψω σε ό,τι στιλ μου κάτσει εκείνη τη στιγμή. Να με παροτρύνει το ένστικτό μου σε διαφορετικά μονοπάτια κάθε δύο δευτερόλεπτα και να προσπαθώ να βγάλω νόημα μέσα από απρόβλεπτα μοτίβα. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμή μου. Το να εμπιστεύομαι τον απρόβλεπτο και απροσάρμοστο 17χρονο εαυτό μου.