Αναγνώστης με αιτία: Παρουσίαση του βιβλίου «Το όνειρο του χωριού Τινγκ» του Γιεν Λιένκε, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια
Όταν πριν από καμιά δεκαριά χρόνια βρέθηκα στην Κίνα, περίμενα να δω ποδήλατα στους δρόμους, να δοκιμάσω πάπια Πεκίνου και να επισκεφτώ το Σινικό Τείχος. Αντίκρισα τεράστιες λεωφόρους που τις διέσχιζαν πολυτελή, θηριώδη οχήματα, έπεσα πάνω σε εκνευρισμένους επιβάτες στο μετρό, έφαγα κριτσανιστές ακρίδες (δεν το συνιστώ), δοκίμασα να κλείσω δωμάτιο στο ξενοδοχείο που είχε καταλύσει κάποτε ο Καζαντζάκης, αλλά με απέτρεψαν οι τιμές, που έκαναν την τσέπη μου να χλομιάσει, πετάχτηκα ως το Χονγκ Κονγκ για να πάρω το τελεφερίκ που έβγαζε στην κορυφή του λόφου και είδα τους δράκους να παρελαύνουν την κινέζικη Πρωτοχρονιά. Πάπια Πεκίνου δεν δοκίμασα.
Κι αφού δεν είχα ταξιδέψει στην κινεζική ενδοχώρα, αποφάσισα να το κάνω μέσα από το βιβλίο ενός Κινέζου συγγραφέα, του Γιεν Λιένκε. Τίτλος του: «Το όνειρο του χωριού Τινγκ» (εκδ. Αλεξάνδρεια). Και όντως, μέσα από τις σελίδες του βρέθηκα στην επαρχία της Κίνας. Μόνο που το όνειρο του χωριού εκείνου μετατρέπεται σύντομα σε εφιάλτη. Η ιστορία ξετυλίγεται κάπως έτσι: Ο πρόεδρος ενός μακρινού χωριού αποφασίζει να στήσει σταθμούς συλλογής αίματος από τους συγχωριανούς του και να το πουλάει στα κοντινά χωριά. Αίμα υπάρχει, θα έλεγε κάποιος. Θαυμάσια ιδέα. Η δυστυχία του εγχειρήματος έγκειται στο γεγονός ότι οι ντόπιοι δεν είχαν ενημερωθεί για την επέλαση του AIDS, κι έτσι σε ελάχιστο διάστημα οι φορείς έχουν εξαπλωθεί σε τέτοιον βαθμό, που οι αρχές αναγκάζονται να απομονώσουν τους νοσούντες στο τοπικό σχολείο – το οποίο υπό αυτές τις συνθήκες παύει τη λειτουργία του.
Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του χωριού, που θα τον ζήλευε κάθε εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες κι αρχίζει να πουλάει φέρετρα στις οικογένειες των νοσούντων. Νεκροί υπάρχουν. Ακολουθεί μέγας σάλος, με επεισόδια γραμμένα με χιούμορ (πικρό, είναι η αλήθεια) και ωμή απεικόνιση της πραγματικότητας (για όσους θέλουν να ταξιδέψουν στην ενδοχώρα της Κίνας).
Και για να πάρετε μια ιδέα, ιδού πώς ξεκινάει το μυθιστόρημα, σε μετάφραση του Σωτήρη Χαλικιά:
«Κάτω από τις ακτίνες του ήλιου που έδυε, η πεδιάδα του Χενάν ήταν κατακόκκινη, κόκκινη σαν το αίμα. Ήταν τέλη φθινοπώρου και το κρύο ήταν τσουχτερό. Οι δρόμοι του χωριού ήταν έρημοι.
»Τα σκυλιά είχαν μπει στα σπιτάκια τους. Οι κότες είχαν κουρνιάσει στα κοτέτσια τους. Οι αγελάδες χουχούλιαζαν εδώ και ώρα στους στάβλους τους.
»Κανένας ήχος δεν διατάρασσε την ησυχία του χωριού Τινγκ. Η ζωή έμοιαζε με τον θάνατο. Με την απόλυτη σιωπή, το βαθύ φθινόπωρο και το σούρουπο, το χωριό και οι κάτοικοί του είχαν συρρικνωθεί και, όπως το χορτάρι και τα δέντρα του κάμπου, η ζωή είχε μαραθεί. Είχε γίνει σαν ένα κουφάρι θαμμένο κάτω από το χώμα.
»Το αιμάτινο κόκκινο είχε δώσει τη θέση του στο σκοτάδι της νύχτας. Κλεισμένοι στα σπίτια τους, οι χωρικοί δεν έβγαιναν πια έξω».
Μπορεί να φαίνεται ελαφρώς πεισιθάνατο, όμως η συνέχεια είναι απολαυστική. Συνιστάται για ζώντες και τεθνεώτες.
Info: Το όνειρο του χωριού Τινγκ (σελ. 328) ήταν υποψήφιο για το βραβείο Man Asia και το βραβείο Independent Foreign Fiction. Μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες κι έγινε ταινία μεγάλου μήκους (που η κυκλοφορία της εκτός Κίνας απαγορεύτηκε) σε σκηνοθεσία Changwei Gu, με πρωταγωνίστρια τη Zhang Ziyi.
Από τη θεατρική σκηνή στη διδασκαλία, από την Ελλάδα σε πανεπιστήμια και θεατρικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με αφορμή την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου του «Υποκριτική: Από τη θεωρία στην πράξη».
Στο έργο του Ακριθάκη, ιστορίες που ξεκινούν από τις σελίδες των τετραδίων, σημειωματάριων και ημερολογίων του μεταφέρονται στο χαρτί, τον καμβά, τον «μικρό τύπο» και το βιβλίο.
Ένα μυθιστόρημα που αναδεικνύει την εξαιρετική περιγραφική δύναμη της συγγραφέως και την ικανότητά της να μετατρέπει έναν συγκεκριμένο τόπο —εδώ, τη Χάβρη— σε ολοκληρωμένη λογοτεχνική εμπειρία
14°
