Yesteryear: Το bestseller της Caro Clair Burke για τις tradwives
Τι γίνεται όταν μια instagrammable trad wife καλείται να ζήσει με κάθε λεπτομέρεια τον ρόλο της παραδοσιακής συζύγου που υποδύεται μπροστά στις κάμερες του Insta;
Διαβάσαμε το βιβλίο «Yesteryear» της Caro Clair Burke για τις tradwives, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Harper Collins Publishers
Θέλω καιρό να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο. Όχι μόνο επειδή είναι το πιο πολυσυζητημένο αγγλόφωνο ντεμπούτο της χρονιάς, με τους New York Times να βροντοφωνάζουν ότι «πρέπει να το διαβάσετε τώρα!» (εννοώντας το ελληνικό αντίστοιχο «χθες!»), το BBC να λέει ότι είναι το πιο διχαστικό μπεστ σέλερ των τελευταίων ετών και τον Guardian να κάνει εκτενείς και πολλαπλές συνεντεύξεις με την πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα (γιατί έχουμε ξαναδεί hype με πρωτοεμφανιζόμενους και μετά αναρωτιόμασταν γιατί μπήκαμε στον κόπο να το πιστέψουμε).
Ούτε επειδή, πριν καν γραφτεί αυτό το βιβλίο, η Amazon είχε αγοράσει τα δικαιώματα της κινηματογραφικής του μεταφοράς (big deal και σιγά μην ενθουσιαστώ με τον Μπέζο), με την Αν Χαθαγουέι στον ρόλο της παραγωγού και της πρωταγωνίστριας (much better, αυτή η στήλη ψηφίζει με τις μπάντες Αν Χαθαγουέι).
Αλλά επειδή, όταν άφησα το διάβασμά του για λίγο καιρό, για του Χ, Ψ λόγους, δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι.
Διαβάζω στο διαδίκτυο αναγνώστες που δεν το άφησαν καθόλου από τα χέρια τους: «Το διάβασα σε 18 ώρες σερί!» «Σε 24 ώρες!» «Σε 48 ώρες!» Έχω ν’ ακούσω τέτοια σχόλια από τον «Κώδικα Ντα Βίντσι». Αλλά εν αντιθέσει με τον «Κώδικα», που ήταν ένα διασκεδαστικότατο αλλά επιφανιακό όχημα απόδρασης από την καθημερινότητα, αυτό εδώ το βιβλίο σού αστράφτει δυο μεγάλα χαστούκια που θυμάσαι για καιρό, αν ασχολείσαι με τα πραγματικά culture wars της Δύσης.
Εξηγούμαι. Η κεντρική ιδέα του «Yesteryear» είναι ξελιγοτικά γοητευτική: Αμερικανίδα trad wife, που γουστάρει να παίξουν με τον σύζυγο της τους βαθιά παραδοσιακούς Αμερικανούς, τον βάζει ν’ αγοράσουν φάρμα στο Άινταχο και να τη στήσουν με τέτοιον τρόπο ώστε να ζήσουν ξανά σαν τους «αυθεντικούς» προγόνους τους: χριστιανικά, ηθικά, με ένα μάτσο κουτσούβελα, καλλιεργώντας τη δική τους, «αυθεντική» αμερικανική γη και φροντίζοντας τα δικά τους ζώα, στην ολόδική τους all-American φάρμα.
Η φάρμα αυτή θα ονομαστεί Yesteryear («Τα Παλιά τα Χρόνια» σαν να λέμε) και θα φιγουράρει στο Instagram ως το background της τέλειας εικόνας που θα πλάσει για την ίδια και την οικογένειά της η φοβερά αναξιόπιστη, αντιπαθής αλλά και εθιστική πρωταγωνίστρια, Νάταλι Χέλερ Μιλλς: μαμά, σύζυγος, αγρότισσα, χριστιανή, ινφλουένσερ.
Η Νάταλι είναι η κυρία του κυρίου, γυναίκα του συζύγου της, υποταγμένη στη «σοφία» του, στις επιθυμίες, στην αναπαραγωγή του DNA του – αλλά όπως πάμπολλες trad wives, είναι επίσης ο μοναδικός κινητήρας της οικονομίας της οικογένειας. Ο σύζυγος, ονόματι Κέιλεμπ, είναι ένα άχρηστο ρεμάλι που, μεγαλωμένος στα πούπουλα από τον καταπιεστικό μπαμπάκα, κυβερνήτη κάποιας πολιτείας και πολιτικό καριέρας, δεν ξέρει, δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει τίποτα σε αυτή τη ζωή εκτός του να παραμείνει ένα αιώνιο αγόρι που οι άλλοι θα φροντίζουν, ενώ αυτός θα κάνει όνειρα για το μέλλον. Η Νάταλι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κάνει την οικογένειά τους instagrammable: μια «καλή, παραδοσιακή, αυθεντική» οικογένεια, με εκατομμύρια φόλοουερς, που ζει από τη γη της, ακολουθεί τη θέληση του Θεού και προετοιμάζεται για τον αναπόφευκτο επερχόμενο εμφύλιο πόλεμο με τους διαβολικούς woke.
Φτιάχνει βίντεο με τα παιδιά να της κάνουν παρέα όταν μαγειρεύει στην κουζίνα ή να καλωσορίζουν τον μπαμπά όταν έρχεται από τα κτήματα, και γίνεται viral όταν κάτι τύποι που έχει ανακαλύψει ο σύζυγος στη βαθιά manosphere την κάνουν αστέρι του YouTube σε ένα μόλις βράδυ.
Τι γίνεται όμως όταν μια μέρα η Νάταλι ξυπνάει και βρίσκεται, ως διά μαγείας, στο 1855;
Όταν οι δυσκολίες τις οποίες εκείνη στήνει επί τούτου για τις κάμερες του Instagram υποβοηθούμενη από τη βιντεοπαραγωγό της γίνονται πραγματικές δυσκολίες, στην πραγματική ζωή; Όταν εξαφανίζεται η κεντρική θέρμανση και τα πλυντήρια των πιάτων και των ρούχων και τα παιδιά δεν τα προσέχει καμία νταντά εκτός κάδρου και φάρμακα δεν υπάρχουν και ο σύζυγος, αντί να χάνεται στην άβυσσο της ανδρόσφαιρας που του μαθαίνει «πώς πρέπει να είναι ο άνδρας ο σωστός», σηκώνει όντως το χέρι και την κάνει τόπι στο ξύλο;
Τι κάνει μια trad wife όταν παύει να υποδύεται τον ρόλο της κι αναγκάζεται να τον ζήσει;
Αυτό ακριβώς το τέχνασμα είναι η βασική ιδέα του «Yesteryear»: μια trad wife του 2026 που προσγειώνεται ξαφνικά στα 1855 για να δει πόσα απίδια χωράει ο σάκος.
Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Γιατί πώς στο καλό βρέθηκε στο 1855; Ταξίδεψε στο χρόνο; Ή μήπως ζει κάποιο ψυχωσικό επεισόδιο και νομίζει ότι είναι στο 1855; Μήπως ονειρεύεται; Μήπως ζει ένα στημένο ριάλιτι; Ή μήπως η απότομη αυτή προσγείωση είναι ο τρόπος του Κύριου και Θεού της να της δείξει τον δρόμο το σωστό;
Την απάντηση τη μαθαίνουμε μόνο στο τέλος. Και δεν πρόκειται να σας την πω. Εν τω μεταξύ παρακολουθούμε τις δύο Νάταλι (του 2026 και του 1855) να παλεύουν η καθεμιά να κρατήσει τα λογικά της μέσα σε δυο εντελώς διαφορετικές, αλλά εξίσου πατριαρχικές συνθήκες: μόνο που η πρώτη Νάταλι παίζει ρολάκι σε μια σκηνοθετημένη κατάσταση εντός μιας κατά τ’ άλλα φιλελεύθερης κοινωνίας, ενώ η δεύτερη τα ζει όλα αυτά μέχρι το μεδούλι. Όταν η Νάταλι του 2026 δεν μπορεί να κάνει τα λαχανικά της να φτουρήσουν, προσλαμβάνει μετανάστες να τα καλλιεργήσουν. (Φυσικά τσιμουδιά στο Insta· πρέπει όλα να είναι «αυθεντικά».) Όταν η Νάταλι του 1855 δεν καταφέρνει κάτι όπως θα έπρεπε, τρώει ένα χέρι ξύλο από τον Γηραιό Κέιλεμπ, ο οποίος είναι κάτι δεκαετίες μεγαλύτερος του Κέιλεμπ του 2026 και δεν έχει ιδέα τι είναι όλες αυτές οι metrosexual υπαρξιακές αγωνίες του «μικρού».
Μέσα σε αυτό το γαϊτανάκι των δυο παράλληλων κόσμων μπλέκονται και διάφοροι άλλοι απίθανοι χαρακτήρες: Ο μπαμπάς του Κέιλεμπ και πεθερός της Νάταλι, που θέλει να ξαναβάλει (για 3η φορά!) υποψηφιότητα για πρόεδρος των ΗΠΑ, με το σύνθημα «Προετοιμαστείτε για τον εμφύλιο». Η παραγωγός των βίντεο της Νάταλι, Σάνον, μια φασαία που για κάποιον λόγο έρχεται να υπηρετήσει το υπερσυντηρητικό όραμα της οικογένειας Χέλερ Μιλς και παίζει αναπάντεχα κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Η συγκάτοικος της Νάταλι στο Χάρβαρντ, η Ρίνα, με την οποία η Νάταλι συγκρίνει τον εαυτό της συνεχώς – και βγαίνει καθόλα ευχαριστημένη από τη σύγκριση με αυτή την άθεη, δίχως σκοπούς, τσ**λα, συμμαθήτριά της. (Διασκεδαστικότατη και η πρόσβαση που έχουμε στην εσωτερική φωνή της Νάταλι, η οποία είναι γεμάτη θυμό και βρισιές.)
Και μια ολόκληρη ομάδα άλλων δευτερευόντων χαρακτήρων (η μάνα και η αδερφή της Νάταλι, η μάνα του Κέιλεμπ, τα παιδιά του ζευγαριού, οι νταντάδες, οι ινφλουένσερς της ανδρόσφαιρας κ.λπ.) που με τον τρόπο τους δημιουργούν ένα σύμπαν απόλυτης αμερικάνικης τρέλας κι αυθεντικότητας μαζί. Είναι ένα σύμπαν φοβερά διασκεδαστικό, επειδή δεν το κατοικείς, και αδιανόητα τρομακτικό, επειδή καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν και ξέρουν πολύ καλά πώς το εξάγουν σε κάθε γωνιά της Δύσης.
Δεν σας λέω τι άλλο γίνεται στο βιβλίο, ούτε πώς καταλήγει. Γίνονται πολλά περισσότερα από αυτά που παρουσιάζω εδώ. Η μετατόπιση από το 2026 στο 1855 είναι μόνο η αρχή στο αφηγηματικό εύρημα της Κάρο Κλαιρ Μπερκ για να κρατήσει την ένταση του how dunn it μέχρι το τέλος, ενώ πέφτουν τα twists καταιγιστικά.
Θα σας πω όμως το εξής: η συγγραφέας πληρώνει τις tradwives με το ίδιο τους το νόμισμα, με τρόπο ευρηματικό, αποδεικνύοντας πως όταν υπηρετείς την παραδοσιακή πατριαρχία με τέτοιο πάθος, με τέτοιο ακριβώς πάθος θα σε ξεσκίσει κι εκείνη. Και την ίδια στιγμή, δεν χαρίζεται ούτε στο αντίπαλο στρατόπεδο, των δήθεν προοδευτικών, που εν τέλει γίνονται κι αυτοί γρανάζια της πατριαρχίας μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα αφηγηματάκια τους.
Μπορείς εμείς στην Ευρώπη να γελάμε με όλες αυτές τις Αμερικανίδες κυριούλες που φαίνεται να μην καταλαβαίνουν ότι η πρόθυμη υποταγή τους στις επιθυμίες των συζύγων τους είναι ένας ολισθηρός κατήφορος προς την «οικογενειακή ψήφο». (Τι; Δεν ξέρετε τι είναι αυτό; Το επόμενο βήμα από τις tradwives: οι silentwives, που δεν έχουν δική τους ψήφο γιατί εκπροσωπούνται στην κάλπη από τους συζύγους τους. Τι; Δεν γίνονται αυτά; Διαβάστε και καμιά αμερικάνικη εφημερίδα, ρε παιδιά.) Διαβάστε το βιβλίο και θα σας κοπεί το γέλιο.
Τι γίνεται όταν μια instagrammable trad wife καλείται να ζήσει με κάθε λεπτομέρεια τον ρόλο της παραδοσιακής συζύγου που υποδύεται μπροστά στις κάμερες του Insta;
Από τα σημερινά επίσημα εγκαίνια μέχρι συζητήσεις για τη φαντασία, τα manga, τις βιβλιοθήκες και την ευρωπαϊκή λογοτεχνία – το πρόγραμμα από 7 έως 13 Σεπτεμβρίου
Από τις 4 έως τις 20 Σεπτεμβρίου, το μεγάλο ραντεβού του βιβλίου επιστρέφει στην Αθήνα, με 285 περίπτερα, παρουσιάσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και δράσεις για μικρούς και μεγάλους
Με την έκδοση των δύο συλλογικών τόμων «Εκατό και είκοσι φωνές» και το προσεχές φεστιβάλ, το δίκτυο «Η Φωνή της» επιδιώκει να αποτελέσει ένα ανάχωμα στην έμφυλη βία
17°
