Ούτε με τους ακροδεξιούς ούτε με τους ισλαμιστές

Διαβάζοντας τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση στο Facebook του «και μπράβο τους» της Δευτέρας, αυτού για τις γερμανικές εκλογές, αλλά και σχόλια σε άλλες σχετικές αναρτήσεις, διαπιστώνω ότι πολλοί συμπολίτες βλέπουν, αν όχι με συμπάθεια, τουλάχιστον με ανοχή την επέλαση του AfD (για το οποίο φοβάμαι ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιά» είναι ήπιος και όχι ακριβής), καθώς το βλέπουν ως ανάχωμα στην μεταναστευτική επέλαση του Ισλάμ.

Εννοείται φοβάμαι τον ισλαμισμό, όπως θα φοβόμουν κάθε ιδεολογία που θέλει να υποτάξει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή στη θρησκεία. Φοβάμαι κάθε θρησκόληπτο φανατικό που μπορεί να σκοτώσει και να σκοτωθεί για τα πιστεύω του και για τη θεία εύνοια την οποία θα απολαύσει στην επόμενη ζωή. Είδα τι έπαθαν στο Charlie Hebdo, που δεν φοβόντουσαν και τόσο πολύ, και φοβάμαι. Αλλά, όπως φοβάμαι τους θρησκόληπτους, φοβάμαι και τους ιδεοληπτικούς που οι ρίζες τους βρίσκονται στον εθνικοσοσιαλισμό. Και ειλικρινά δεν βλέπω το γιατί κανείς να πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, λες και η μόνη επιλογή είναι κάποιο τέρας.

Είναι πρόβλημα για τη Δύση η λαθρομετανάστευση; Είναι, όπως είναι κάθε παραβατική δραστηριότητα, και γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν οι άνθρωποι που έρχονται στην ήπειρό μας δεν ακολουθούν τον βασικό κανόνα της φιλοξενίας: όταν πας σε ένα ξένο σπίτι, προσαρμόζεσαι στις συνήθειες των οικοδεσποτών. Αναγνωρίζω τα οφέλη της μετανάστευσης και ξέρω ότι οι μετανάστες δεν παίρνουν δουλειές από τους Ευρωπαίους, αλλά κάνουν δουλειές που οι μοσχαναθρεμμένοι Ευρωπαίοι σνομπάρουν εδώ και δεκαετίες. Είμαι μάλιστα έτοιμος να τους καλοδεχτώ, αρκεί να έρθουν οργανωμένα και κυρίως να μην φέρουν μαζί τους αυτό από το οποίο πάσχισαν να ξεφύγουν. Η ιστορία είναι γεμάτη πολέμους που ξεκίνησαν από πληθυσμούς που δεν κατάφεραν να συνυπάρξουν και δεν βλέπω τον λόγο να γεμίζουμε την αποθήκη μας με δυναμίτη.

Ταυτοχρόνως, όμως, η ιστορία είναι και γεμάτη από πολέμους που ξεκίνησαν επειδή γηγενείς ιδεοληπτικοί αποφάσισαν να επιβάλουν τις ακραίες ιδέες τους. Κι αυτό που κάποιοι φαντάζονται ως άμυνα απέναντι στον ισλαμισμό, αργά ή γρήγορα θα εξελιχθεί σε κυνήγι μαγισσών (που πάντα είναι μεγάλο πρόβλημα από τη στιγμή που πραγματικές μάγισσες δεν υπάρχουν). Κι αν στο κυνήγι μαγισσών προσθέσουμε την αγάπη για τη Ρωσία του Πούτιν, οι κουστουμαρισμένοι Γερμανοί γίνονται τόσο τρομακτικοί όσο οι τουρμπανοφόροι μουλάδες. Και μπράβο τους.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, ο Οδυσσέας ήταν αναγκασμένος να περάσει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να κάνουμε το ίδιο και πολύ περισσότερο να διαλέξουμε τέρας. Και μπράβο μας.