Κωνσταντίνος Βήτα: Η ζωγραφική πλευρά του στο MOMUS Θεσσαλονίκης

Γνωστός κυρίως ως μουσικός, συνθέτης και στιχουργός, ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει εικαστικά στη Θεσσαλονίκη, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη ατομική του έκθεση στην πόλη.

Από την 1η Οκτωβρίου 2026 έως τις 31 Ιανουαρίου 2027, το MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio εντός της ΔΕΘ-HELEXPO, φιλοξενεί την έκθεση έργων του Κωνσταντίνου Βήτα με τίτλο «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει».

Η έκθεση παρουσιάζει για πρώτη φορά στο κοινό μια εκτεταμένη σειρά ζωγραφικών έργων του καλλιτέχνη, τα οποία χρονολογούνται από το 2019 έως σήμερα. Παράλληλα, αποτελεί την εναρκτήρια δράση του προγράμματος των 61ων Δημητρίων του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Χωρίς γωνία, Αδιέξοδο στο καλοκαίρι, Μέχρι να γυρίσεις, Το μπλε δέντρο είναι μερικοί από τους τίτλους των έργων. Τίτλοι που λειτουργούν ταυτόχρονα σαν μικρές ποιητικές φράσεις ή στίχοι, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα στη μουσική και τη ζωγραφική. Η ίδια σχέση αποτυπώνεται και στον τίτλο της έκθεσης, «Μόνο η ακτογραμμή μένει».

«Στο όνειρο που περπατούσα όλα έμοιαζαν με αναπάντητα ερωτήματα, σε στάσεις λεωφορείων. Όταν ξυπνήσω δεν θα θυμάμαι τίποτε από όλα αυτά»: Στο συνοδευτικό κείμενό του, τον Ιούλιο του 2026, ο Κ.ΒΗΤΑ συνδέει το όνειρο με την αναζήτηση της αλήθειας και τη λειτουργία της ποίησης: «Ίσως γι’ αυτό τα καλύτερα ποιήματα δεν μας αφήνουν απλώς με αναπάντητα ερωτήματα. Μας αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θέτουμε τα ερωτήματα».

Ένας διαφορετικός κόσμος με γνώριμες εμμονές

Η σχέση του Κ.ΒΗΤΑ με τις εικαστικές τέχνες ξεκινά ήδη από τα χρόνια των σπουδών του. Γεννημένος στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και μεγαλωμένος στην Αθήνα, σπούδασε Ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης στο Prahran Institute της Μελβούρνης, ενώ παράλληλα έχει καλλιεργήσει συστηματικά την προσωπική του εικαστική γλώσσα.

Η πρώτη ατομική του εικαστική έκθεση πραγματοποιήθηκε το 2005 στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του τότε Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, με τίτλο «Ηχητικά τοπία / Soundscapes», σε επιμέλεια του Βασίλη Αμανατίδη και της Θούλης Μισιρλόγλου. Σήμερα, περίπου είκοσι χρόνια αργότερα, επιστρέφει στην πόλη με μια σειρά έργων που μεταφέρουν στη ζωγραφική μια έντονα προσωπική, ονειρική ατμόσφαιρα.

Στα έργα του συναντώνται αναφορές στον Συμβολισμό και στους ναΐφ ζωγράφους του 20ού αιώνα. Βουνά, δέντρα, νερά και ουρανοί δεν λειτουργούν ως απεικονίσεις συγκεκριμένων τόπων. Αντίθετα, απλοποιούνται, παραμορφώνονται και μετασχηματίζονται, ώστε να μεταφέρουν διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις: την απομόνωση, την αγωνία, τη γαλήνη, τη νοσταλγία, αλλά και τον φόβο του θανάτου.

Στο χρωματικό σύμπαν της έκθεσης, το ροζ, το πράσινο, το μπλε, το μοβ και οι ώχρες εμφανίζονται άλλοτε με ένταση και άλλοτε σε πιο ευαίσθητες αποχρώσεις. Δεν υπακούουν στους κανόνες ενός πραγματικού τοπίου, αλλά επιλέγονται με βάση τη συναισθηματική και θεματική λειτουργία τους.

Έτσι, ο τόπος που δημιουργεί ο Κ.ΒΗΤΑ παραμένει σκόπιμα ανοιχτός. Μπορεί να είναι ένας υπαρκτός χώρος, ένα φανταστικό τοπίο, ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης.

Μοναχικές φιγούρες και η προσδοκία της συνάντησης

Στο επίκεντρο βρίσκονται συχνά μοναχικές φιγούρες ή ομάδες ανθρώπων — φίλοι, εραστές, αδέρφια — που κινούνται, στέκονται, παρατηρούν ή κοιτούν προς το βάθος. Οι μορφές μοιάζουν παγιδευμένες σε μια ακίνητη και άχρονη στιγμή.

Η μοναξιά συνυπάρχει με την ποιητικότητα και τη μελαγχολία, χωρίς όμως να απουσιάζει μια διακριτική αίσθηση αισιοδοξίας. Είναι η προσδοκία ότι οι άνθρωποι, ακόμη και μέσα σε ένα φανταστικό τοπίο, μπορεί κάποτε να συναντηθούν.

Ο θεατής δεν καλείται να αποκωδικοποιήσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Αντίθετα, οι εικόνες αφήνουν χώρο για προσωπικές συνδέσεις και ερμηνείες, ώστε κάθε τοπίο να συναντήσει κάτι από την εσωτερικότητα εκείνου που στέκεται απέναντι στον πίνακα.

Αυτή η συνάντηση ανάμεσα στην εικόνα και τον θεατή αποτελεί βασικό στοιχείο της εικαστικής πρότασης του Κ.ΒΗΤΑ: τα όνειρα, οι προσδοκίες και οι απογοητεύσεις του ανθρώπου που κοιτά το έργο γίνονται μέρος της ίδιας της εμπειρίας.

Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Κ.ΒΗΤΑ έχει διαγράψει μια μακρά πορεία στη μουσική. Το 1992 ίδρυσε τους Στέρεο Νόβα και από το 1996 ακολουθεί προσωπική διαδρομή ως μουσικός, παραγωγός και συνθέτης. Έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από 25 άλμπουμ και έχει γράψει μουσική για κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ, χορό και θέατρο, ενώ έχει συνεργαστεί με δημιουργούς και πολιτιστικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 2025, το PCAI (Polygreen Culture & Art Initiative) παρουσίασε στους Δελφούς το εικαστικό του project «Ο Χώρος και η Μνήμη», στο Περίπτερο Πικιώνη, στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».

Η έκθεση «Κ.ΒΗΤΑ. Μόνο η ακτογραμμή μένει» έχει καλλιτεχνική διεύθυνση της Θούλης Μισιρλόγλου, καλλιτεχνικής διευθύντριας του MOMUS-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, και επιμέλεια του ιστορικού τέχνης και επιμελητή του MOMUS Θοδωρή Μάρκογλου. Η παραγωγή πραγματοποιείται από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και το MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων.