C'est ma place στην Galerie Pont: η πορεία ενός πρότζεκτ

Πώς μπορεί σήμερα ένας καλλιτέχνης να συνομιλήσει με το παρελθόν; Ποια σημεία μπορεί να αναζητήσει για να συνδιαλαγεί μαζί του και ταυτόχρονα να διεκδικήσει τη δική του θέση στο παρόν; Με αυτά τα ερωτήματα ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η Galerie Pont. Όπως μας ανέφερε μία εκ των ιδιοτητών της γκαλερί, η Μυρτώ Τζάκη, «από την πρώτη στιγμή η Galerie Pont σχεδιάστηκε ως ένας χώρος συνάντησης. Ένας τόπος όπου η τέχνη δεν θα περιοριζόταν σε στεγανά εποχών, αλλά θα μπορούσε να δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η συνύπαρξη αντίκας και σύγχρονης τέχνης αποτέλεσε τη αφετηρία ενός διαλόγου γύρω από τον χρόνο, τη μνήμη, την αυθεντικότητα και τον τρόπο με τον οποίο το παλιό μπορεί να αποκτά νέα σημασία μέσα από το βλέμμα του σήμερα». Και μέσα σε αυτήν την αναζήτηση γεννήθηκε το πρότζεκτ «C’est ma place» (Αυτή είναι η θέση μου). 

Το πρότζεκτ C'est ma place στην Galerie Pont: τι είδαμε στη σεζόν 2025-26 και τι αναμένουμε για τη σεζόν 2026-27

Η πρώτη εκδοχή του πρότζεκτ «C'est ma place» ξεκίνησε από ένα απλό καθημερινό αντικείμενο: την καρέκλα. Ένα αντικείμενο που ορίζει κυριολεκτικά μια θέση, που δηλώνει την παρουσία του σώματος στον χώρο και ταυτόχρονα μπορεί να μετατραπεί σε φορέα μνήμης, ταυτότητας και συμβολισμού. Η καρέκλα έγινε αφετηρία για να εξεταστεί η έννοια της θέσης όχι μόνο ως φυσικός τόπος, αλλά ως κάτι που αποκτά νόημα μέσα από την ανθρώπινη παρουσία.

Στη συνέχεια, το «C’est ma place» επέστρεψε μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση. Η έρευνα μετατοπίζεται από τη θέση του αντικειμένου στη θέση του ίδιου του καλλιτέχνη, δηλαδή στη σχέση του με τον χώρο, την κοινωνία, τον χρόνο και την ιστορία της τέχνης. Υπό αυτήν την έννοια, η φράση «C'est ma place» δεν αποτελεί πλέον μόνο μια δήλωση. Γίνεται πράξη τοποθέτησης, μια χειρονομία παρουσίας, διεκδίκησης και επαναπροσδιορισμού.

Κατά τη διάρκεια ενός έτους, στη σεζόν 2025-2026, η Galerie Pont φιλοξένησε διαδοχικά καλλιτέχνες, οι οποίοι παρουσίασαν το έργο τους για περιορισμένο χρονικό διάστημα, είτε σε ατομικές είτε σε διατομικές εκθέσεις. Κάθε παρουσία ενεργοποίησε εκ νέου τον χώρο, δημιουργώντας μια διαφορετική σχέση ανάμεσα στα έργο και τον θεατή. Επομένως, κάθε φορά η θέση δεν παραμένει σταθερή, αλλά μετακινείται όταν αλλάζει το βλέμμα, το έργο, η συνθήκη ή ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί του. «Με αυτόν τον τρόπο το “C’est ma place” εξελίσσεται σε έναν καθαρό άξονα: από την καρέκλα ως φυσική θέση, στη θέση του καλλιτέχνη. Από την αρχική διερεύνηση της θέσης ως φυσικού τόπου, περνά στη διερεύνηση της θέσης ως ταυτότητας, παρουσίας και επιλογής. Και από εκεί σε μια ανοιχτή διαδικασία συνεχούς τοποθέτησης», αναφέρει η Μυρτώ Τζάκη.

Την περασμένη σεζόν η Galerie Pont φιλοξένησε έξι διαδοχικές εκθέσεις, 4 ατομικές και 2 διατομικές. Η σεζόν ξεκίνησε με τα «Intermediates» του Απόλλωνα Γλύκα και κατέληξε στη διατομική έκθεση της Χριστίνας Παρακεντέ και του Νικόλαου Σταθόπουλου «69 επί 20 τζούρες στο τετράγωνο - 1.904.400». Κάθε καλλιτέχνης παρουσίασε τη δική του εκδοχή για τη θέση του στον χώρο, μέσα από την επιλογή των έργων που επέλεξε να παρουσιάσει αλλά και του συνοδευτικού κειμένου της εκάστοτε έκθεσης που συνέτασσε ο ίδιος. 

Στην πρώτη έκθεση της περασμένης σεζόν, ο Απόλλωνας Γλύκας παρουσίασε στα «Intermediates» μια ενότητα που κινείται στον χώρο ανάμεσα στην ανάγκη του ανθρώπου να οργανώσει τον κόσμο και στην αδυναμία του να τον ελέγξει πλήρως. Τα έργα αρθρώνουν έναν διαρκή αντίλογο αλλά και μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο μετρήσιμο και το άπιαστο. Στη συνέχεια, η Μαρία-Άννα Κολλύρη μαζί με τον Ευάγγελο Χατζή στο «Mixed conditions» μας έδειξαν τις παράλληλες διαδρομές τους, σε έναν διάλογο γύρω από τον χώρο, τον τόπο, τη μνήμη και τη συνύπαρξη. Ακολούθησε ο Φίλιππος Γεώργιος Τσινταβής μιλώντας με τα έργα του για την ταυτότητα και την ανάγκη τοποθέτησης σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει.

Στη συνέχεια, η Lauriane Sallin μαζί με τον Γιώργο Χ. Παλαμάρη, μέσα από τη μέθοδο της κυανοτυπίας και τη γλυπτική σύνθεση μαρμάρινων στοιχείων, παρουσίασαν δύο εικαστικές προτάσεις που συνδιαλέχθηκαν με την έννοια του χρόνου και της παρουσίας. Διαφορετικές υλικότητες και χρονικότητες συναντώνται στο ίδιο παρόν, ενώ ο χρόνος εγγράφεται στην ύλη ως ίχνος, αποτύπωμα και μνήμη. Ακολούθησε η Ερατώ Ταγαρίδη με την έκθεση «MADE OF PLASTIC. IT'S FANTASTIC». Η καλλιτέχνιδα δουλεύει με πλαστικά αντικείμενα, τα οποία συνθέτει με αυστηρά μηχανικούς τρόπους, με βάση το χρώμα και τη φόρμα τους, παράγοντας γλυπτικές οντότητες, οι οποίες επιχειρούν την ανατίμηση της ύλης, μέσω της εικαστικής μεταγραφής της. 

Η πρωτελευταία έκθεση της σεζόν ήταν η «Ουροβόρος» του Περικλή Πραβήτα. Η εγκατάσταση αντλεί την ιδέα της από το αρχέγονο σύμβολο του ουροβόρου, ως αέναο κύκλο γέννησης, φθοράς και αναγέννησης, όπου αρχή και τέλος συνυπάρχουν. Ένα κινούμενο τραίνο διασχίζει την εγκατάσταση ανάμεσα σε εικονοστάσια, δημιουργώντας ένα τοπίο μνήμης και επανάληψης. Τα φωτογραφικά πορτρέτα με αλλοιωμένες μάσκες αποσταθεροποιούν την ανθρώπινη ταυτότητα, μετατρέποντας το πρόσωπο σε μια πολλαπλή και ρευστή μορφή. Το έργο συνδέει ζωή και θάνατο ως αλληλένδετες καταστάσεις, σε έναν διαρκή κύκλο όπου το οικείο και το ανοίκειο, το πραγματικό και το συμβολικό, συνυπάρχουν. Τέλος, η Χριστίνα Παρακεντέ μαζί με τον Νικόλαο Σταθόπουλο παρουσίασαν το «69 επί 20 τζούρες στο τετράγωνο - 1.904.400». Με άξονα το χιούμορ οι δύο καλλιτέχνες συνομίλησαν καλλιτεχνικά με τις σκληρές εικόνες στα πακέτα τσιγάρων.

Με τη νέα σεζόν, το «C’est ma place», θα ξεκινήσει τις ατομικές και τις διατομικές εκθέσεις, ενώ θα αναμένουμε και τις εκθέσεις των ιδιοκτητών της γκαλερί, πρώτα του Βασίλη Στόγια και ύστερα της Μυρτώς Τζάκη. Η σεζόν 1026- 2027 πάντως ξεκινά με την ατομική έκθεση του Χρήστου Μπληγιάννου, που πραγματεύεται τη μορφή και τις προεκτάσεις της στο παρόν και το μέλλον. 

Αναλυτικά ο προγραμματισμός των πρώτων εκθέσεων της σεζόν 2026-2027

1η έκθεση:  Χρήστος Μπληγιάννος, Εγκαίνια 4 Σεπτεμβρίου
2η εκθεση: Βασίλης Στόγιας  (Οκτώβριος)
3η έκθεση: Γιώργος Γεωργιάδης (Νοέμβριος)
4η έκθεση: Μιχάλης Μανουσάκης (Δεκέμβριος)

Γιατί, όπως μας ανέφερε η Μυρτώ Τζάκη, τελικά η θέση δεν είναι μόνο εκεί που βρισκόμαστε. Είναι το γιατί και το π;vς επιλέγουμε να στεκόμαστε. Είναι σχέσεις, μνήμες, ένταση και διεκδίκηση. «Το “C’est ma place” αναζητά τη στιγμή εκείνη κατά την οποία ο καλλιτέχνης, το έργο και ο θεατής μπορούν να πουν: Εδώ είναι η θέση μου».