Σινέ Κουρσάλ: Ένα πλωτό σινεμά στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου

Σινεματοκάραβο ήταν το Κουρσάλ, Ροδόλφο Βαλεντίνο εν πλω και Μπάστερ Κίτον, Γκλόρια Σουάνσον και Μαίρη Πίκφορντ έπαιζε το τρεμάμενο πανί του, μιας και κάθε που τον Θερμαϊκό τον φυσούσε μελτέμι ή τον ράντιζε μπάτης, η οθόνη της μαούνας κουνιόταν πέρα δώθε από τα μποφόρ. Και σύσσωμοι πάθαιναν ναυτία από το κυματιαστό ταράκουλο οι θεατές και οι μουσικοί της ορχήστρας που έντυνε με μουσικές την ταινία. Μα, πάρα ταύτα, το «πάμε να δούμε σινεμά εν πλω στο Κουρσάλ» είχε εξάψει τη Θεσσαλονίκη. Έσπευδε κάθε νύχτα σε ρυθμό πατείς με πατώ σε η πόλη για να απολαύσει ταινίες, άσχετα εάν ο Ροδόλφος Βαλεντίνος και η Μαίρη Πίκφορντ που προπαγάνδιζε με μανιακή διαφήμιση στη Μακεδονία ο ιδιοκτήτης του θαλάσσιου ντράιβ ιν (Πρωτοφανής Αμερικανισμός. Επισκεφθείτε το οικογενειακώς!) τη δεύτερη εβδομάδα λειτουργίας του, στοπ, φινίτο και μαχαίρι: οι κόπιες με Χόλιγουντ σκρινς σένια αυθεντικά και οριτζινάλε κόστιζαν χρυσάφι, οπότε τι έκανε ο Θεσσαλονικιός θεομπαίχτης; Το γύρισε σε ρομάντζα της δεκάρας και σε φτηνά ερωτικά μελοδράματα, που αντί για τα στούντιο της Παραμάουντ γυρίζονταν στη «Λωρίδα της Φτώχειας», όπως λεγόταν το δίκτυο των Poverty Row παραγωγών, που εξειδικεύονταν σε παραγωγές τίγκα στο φλου, το θολό και την αεριτζίδικη b-movie προχειράντζα.

«Κουρσάλ. Κάθε βράδυ συγκεντρώνει πλήθος κόσμου, που ζητεί να βρει λίγη δροσιά στον πρωτότυπον αυτόν πλωτόν κινηματογράφον. Και είνε αλήθεια απόλαυσις να περνά κανείς την ώρα του στο πρωτότυπο αυτό κέντρο, προπαντός όταν λικνίζεται από ελαφρά κύματα». Τέτοια έγραψε στην ανταπόκρισή του από την Θεσσαλονίκη ο συντάκτης του περιοδικού Κινηματογραφικός Αστήρ, για τη μαούνα, γιατί ας μην αυταπατώμεθα: μια φαρδιά σανίδα με κάγκελα εκατέρωθεν, που οδηγούσε από τον προβλήτα στη σάλα με τις καρέκλες, το πανί, τις γκαζόζες και τις γρανίτες ήταν το Κουρσάλ.