Προδημοσίευση: «Πόλη από βροχή και σκιά», το νέο μυθιστόρημα της Ναόμι Ισιγκούρο

Η Ναόμι Ισιγκούρο, κόρη του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας (2017) Καζούο Ισιγκούρο, υπογράφει το πρώτο βιβλίο μιας επικής fantasy τριλογίας εμπνευσμένης από την ιαπωνική λαϊκή παράδοση και την αισθητική του Studio Ghibli. Το μυθιστόρημά της με τίτλο «Πόλη από βροχή και σκιά» θα κυκλοφορήσει στις 29/5 από τις εκδόσεις Μίνωας παράλληλα με την πρωτότυπη έκδοση.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μυθικό αρχιπέλαγος γεμάτο δράκους, πνεύματα του Ήλιου, χάκερς υψηλής τεχνολογίας και bubble tea, συνδυάζοντας στοιχεία fantasy, cyberpunk και ιαπωνικού φολκλόρ σε μια ατμοσφαιρική και κινηματογραφική αφήγηση. Το μυθιστόρημα αγγίζει βαθιά θέματα όπως η ορφάνια, η απληστία, το οργανωμένο έγκλημα, η διαφθορά και η απολυταρχία, αλλά παράλληλα μιλά για τη φιλία, τη δικαιοσύνη, την αγάπη και την ελπίδα.

Στη Νεφελώδη Πόλη, τα αδέλφια Τόσικο, Τζουν και Μέι Καουκάμι ζουν εκτός νόμου, αναζητώντας εκδίκηση για τη δολοφονία της αγαπημένης τους θείας. Παράλληλα, ο Χάρου, γιος της αυτοκράτειρας, και ο Θίο, μισθοφόρος και παράνομος μετανάστης, εμπλέκονται σε μια περιπέτεια που θα καθορίσει το μέλλον της πόλης.

Με εμπειρία στη διδασκαλία και τη δημιουργική γραφή, η Ναόμι Ισιγκούρο υπογράφει αυτή την ιστορία φαντασίας γεμάτη ένταση, συναίσθημα και απρόβλεπτες ανατροπές. Το βιβλίο έχει ήδη μεταφραστεί σε 25 γλώσσες και υπόσχεται μια συναρπαστική εμπειρία για τους αναγνώστες κάθε ηλικίας. Διαβάστε τώρα την προδημοσίευση και βυθιστείτε στον κόσμο της «Νεφελώδους Πόλης».

Προδημοσίευση από το βιβλίο της Ναόμι Ισιγκούρο «Πόλη από βροχή και σκιά» 

Μια νύχτα από σκοτάδι και φως (κεφάλαιο 2)

Αναστενάζοντας, έγειρε πάνω στο πεσμένο κιβώτιο για να εισπνεύσει την αλμύρα του θαλασσινού αέρα. Από μακριά, μπορούσε να ακούσει φευγαλέα ομιλίες ανθρώπων που φλυαρούσαν και χτύπους από τύμπανα που έφερνε ο αέρας από τα γλέντια που είχαν στηθεί στην πόλη για τη Γιορτή των Φθινοπωρινών Φύλλων. Σχεδόν δεν καταλάβαινε κανείς ότι ανάμεσα σε εκείνο το σημείο και στους εορτασμούς εκτεινόταν ένα μεγάλο κομμάτι του νησιού, του οποίου την ύπαρξη προσπαθούσαν να ξεχάσουν οι περισσότεροι από τους εύπορους κατοίκους της πόλης – οι Αμμώδεις Πεδιάδες, όπου βρισκόταν η Ημισέληνος του Φύλακα. Τα όρια της Ημισελήνου ήταν σκόπιμα σαφώς προσδιορισμένα από τους διπλούς αγκαθωτούς φράχτες ασφαλείας, όπου ο ένας περιέβαλλε τον άλλον, με τον εξωτερικό φράχτη να έχει επιπλέον και ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο που διέτρεχε το κέντρο του.

Οι φράχτες δεν ήταν και πολύ εντυπωσιακοί. Κάτω από τον καθένα υπήρχε ένα στενό κενό, ίσως αρκετά μεγάλο για να συρθεί κανείς αν ένιωθε πολύ γενναίος ή πολύ ηλίθιος. Όμως, οι φράχτες λειτουργούσαν σαν ένα ξεκάθαρο εμφανές σημάδι, μια αδιαμφισβήτητη δήλωση, ότι οποιοσδήποτε δεν ήταν νόμιμος κάτοικος και δεν διέθετε κανονική ταυτότητα ήταν ανεπιθύμητος στη Νεφελώδη Πόλη. Επίσης, ήταν μια υπενθύμιση της σκληρής πραγματικότητας ότι υπήρχαν αυτοκρατορικοί φρουροί στους πύργους σε όλη την περίμετρο, οπλισμένοι με μεγάλα, ισχυρά τόξα – που σήμαινε ότι οποιοσδήποτε απερίσκεπτος προσπαθούσε να διασχίσει τις πεδιάδες τρέχοντας για να φτάσει στην πόλη κινδύνευε να σκοτωθεί επιτόπου.

Σε αντίθεση με τους ξέφρενους εορτασμούς στην πόλη, η Ημισέληνος απόψε ήταν βυθισμένη στο σκοτάδι. Ο Θίο γνώριζε ότι αυτό οφειλόταν εν μέρει στο ότι υπήρχε περιορισμός στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, που σήμαινε ότι η νύχτα διαρκούσε περισσότερο, τώρα που ο χρόνος όδευε προς το τέλος του και ο ήλιος έδυε νωρίτερα. Ήταν όμως επίσης αλήθεια ότι η Ημισέληνος του Φύλακα δεν μοιραζόταν τις ίδιες γιορτές με τη Νεφελώδη Πόλη. Ήταν μια σιωπηρή πράξη ανυπακοής σχεδόν – μια σταθερή πεποίθηση ότι η Ημισέληνος δεν ήταν απλώς η σκιά της πόλης, αλλά ένα ξεχωριστό, ιδιαίτερο μέρος.

Ένα είδος μαγείας (κεφάλαιο 3)

Καουακάμι. Μπορούσε ακόμη να ακούσει το όνομα με τη φωνή που η Ρέικο χρησιμοποιούσε πάντα όταν μιλούσε στα τρία υιοθετημένα παιδιά της για το αγαπημένο θέμα της προέλευσης του οικογενειακού τους ονόματος, τότε που ακόμη ζούσαν στην Ημισέληνο του Φύλακα.
«Η γλώσσα μας, τα ναβισικά» –κάπως έτσι θα ξεκινούσε την αφήγησή της η Ρέικο για να μπει στο θέμα– «μπορεί να σας φαίνεται ως κάτι ενιαίο, σαν να ήταν πάντα έτσι. Και όμως, μόνο αυτό δεν είναι. Στην πραγματικότητα, είναι ένα μείγμα από δάνεια άλλων γλωσσών από πολλά διαφορετικά μέρη. Βλέπετε, στο Νεφελώδες Νησί, ο πληθυσμός και ο πολιτισμός έχουν προκύψει από πολλούς διαφορετικούς λαούς, που όλοι κατέληξαν, τους προηγούμενους αιώνες, σε αυτό εδώ το μικρό νησί – αν και δεν θα μπορούσατε να το ξέρετε φυσικά, έτσι όπως φέρεται η αυτοκράτειρα, λες και οι δικοί της υπήκοοι είναι οι μόνοι που έχουν δικαίωμα σε αυτή τη γη. Όπως και να έχει, όμως, όσον αφορά τα ναβισικά κατά κύριο λόγο προέρχονται από τη γλώσσα της Ενδοχώρας, και ακόμα και το όνομά μας, το Καουακάμι, προέρχεται από εκεί. Τώρα, ποιος μπορεί να μου πει τι σημαίνει;»

Ήταν ικανή να τους κάνει αυτή την ερώτηση οποιαδήποτε ώρα της μέρας – όπως όταν μαγείρευαν το φαγητό ή όταν καθάριζαν το μικρό τους σπιτικό ή ακόμα και όταν δεν το περίμεναν την ώρα που τους έκανε μάθημα. Επίσης πάντα θα τους ρωτούσε, με εκείνη τη λάμψη και τον αέρα μιας δασκάλας που ξέρει ότι οι μαθητές της θα μπορέσουν να βρουν την απάντηση που έψαχνε – και πάντα την έβρισκαν, φυσικά. Το νόημα πίσω από το οικογενειακό τους όνομα ήταν από παλιά μια ιστορία που ανήκε στους τρεις τους, με τη συζήτηση να επαναλαμβάνεται τόσο συχνά από τη Ρέικο, που κανείς τους πια δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε την είχε μάθει απέξω.
«Πάνω από το ποτάμι». Η Μέι συνήθως ήταν η πρώτη που το ξεφούρνιζε.
«Ακριβώς» απαντούσε η Ρέικο χαμογελώντας. «Και αυτό σημαίνει απλώς ότι είμαστε από κάπου ψηλά, από εκεί που πηγάζει το ποτάμι; Ή ίσως ότι ζούμε σε έναν λόφο που βλέπει στο ποτάμι;»
«Όχι» θα απαντούσε η Μέι. «Σημαίνει ότι τίποτα δεν μας σταματάει. Ότι εμείς έχουμε τον έλεγχο».

Κανείς μας δεν είναι ασφαλής (κεφάλαιο 7)

Οι ταξιδιώτες που έρχονταν στο Αρχιπέλαγος συχνά έλεγαν ότι η θέα του ωκεανού προς το ηλιοβασίλεμα από τη Νεφελώδη Πόλη ήταν ένα από τα πιο όμορφα αξιοθέατα στον κόσμο. Σε αντίθεση με τα νότια νησιά, όπου ο ήλιος βασίλευε τόσο γρήγορα, που αν ανοιγόκλεινες τα μάτια θα έχανες τη δύση, η Νεφελώδης Πόλη δεν βιαζόταν να αποχαιρετήσει τη μέρα που έφευγε. Κόκκινο και πορτοκαλί έβαφαν τον ουρανό, καθώς ο ήλιος έπεφτε στη θάλασσα, σαν να ξέπλενε η φύση τα πινέλα της πάνω στην επιφάνεια του νερού. Αν στεκόσουν στον παραλιακό πεζόδρομο αυτή την εποχή του χρόνου, θα μπορούσες να παρατηρήσεις τις μορφές των γλαρονιών να διαγράφονται μέσα σε αυτή την πανδαισία χρωμάτων, να χορεύουν πάνω από τα κύματα, να βουτούν και να αναδύονται μέσα από την πλωτή πόλη από ψαρόβαρκες με μικροπωλητές που έπλεαν από και προς τη σκεπαστή αγορά. Θύμιζε ανάμνηση από το παρελθόν, από τις μέρες της παλιάς Ναβισίμα, πριν από την εξόρυξη του γρανιτάριου.

Αγναντεύοντας τη θάλασσα αυτό το σούρουπο, καθισμένος πάνω στα πέτρινα σκαλιά του πεζόδρομου μπροστά από τη Σκοτεινή Στήλη, ο Θίο κατάλαβε ότι σχεδόν δεν έδινε σημασία στο υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Στο χέρι του κρατούσε ένα από τα έκτακτα δελτία της απογευματινής εφημερίδας, ενώ ο άνεμος που φυσούσε είχε σκορπίσει μερικά φύλλα πάνω στα σκαλιά, γύρω από τις μπότες του.

Υπόθεση του βιβλίου: Από το οπισθοφύλλο

Η ζωή είναι σκληρή για τους κατοίκους στη Νεφελώδη Πόλη, όπου η φτώχεια και η διαφθορά είναι συχνό φαινόμενο και η εγκληματική οργάνωση των Τυχερών Κορακιών σπέρνει παντού τον τρόμο. Η Τόσικο, ο Τζουν και η Μέι Καουακάμι είναι αδέλφια που, ενώ δεν τα ενώνουν δεσμοί αίματος μεταξύ τους, είναι αφοσιωμένα το ένα στο άλλο και ζουν εκτός νόμου, επιθυμώντας να πάρουν εκδίκηση για την άδικη δολοφονία της αγαπημένης τους «θείας» Ρέικο. Ο Χάρου είναι ο γιος της αυτοκράτειρας, που είναι γραφτό μια μέρα να γίνει ο ηγεμόνας του Αρχιπελάγους και να συνεχίσει την απεχθή κληρονομιά της μητέρας του. Εκείνος όμως ενδιαφέρεται περισσότερο να γίνει φίλος με τα μαγικά Πνεύματα του Ήλιου, τα οποία, καθώς φαίνεται, είναι ο μόνος που μπορεί να δει. Ο Θίο έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη γενέτειρά του και τώρα εργάζεται απρόθυμα ως μισθοφόρος των Τυχερών Κορακιών. Δεν θέλει να είναι κακοποιός, όμως ως παράνομος μετανάστης στην πόλη δεν έχει πολλές επιλογές. Όταν η Τόσικο κλέβει ένα μαργαριτάρι δράκου που ανήκει στον αρχηγό των Τυχερών Κορακιών, ξεκινάει για όλους μια συναρπαστική περιπέτεια, που θα καθορίσει το μέλλον της πόλης.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα Ναόμι Ισιγκούρο

Η Ναόμι Ισιγκούρο (Naomi Ishiguro) είναι η συγγραφέας του μυθιστορήματος Common Ground και της συλλογής διηγημάτων Escape Routes. Διαθέτει μεταπτυχιακό της Σχολής Καλών Τεχνών στη Δημιουργική Γραφή του University of East Anglia. Έχει εργαστεί ως καθηγήτρια αγγλικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ως καθηγήτρια δημιουργικής γραφής. Σε νεαρή ηλικία πέρασε δύο υπέροχα χρόνια δουλεύοντας ως βιβλιοπώλισσα και βιβλιοθεραπεύτρια στο MrB’s Emporium of Reading Delights στο Μπαθ.

Ναόμι Ισιγκούρο «Πόλη από βροχή και σκιά», Εκδόσεις Μίνωας, 728 σελίδες, 24,40€