νόμπελ: Στο νέο εστιατόριο της Θεμιστοκλή Σοφούλη για ελληνική δημιουργική κουζίνα
Τα νέα σε αυτήν την πόλη ταξιδεύουν με την ίδια γρηγοράδα που λιώνουν τα χιόνια στον Όλυμπο απέναντι. Νέα που θέλουν τους Σάκη Τσερβέντη και Γιάννη Αδαμόπουλο της «Πλατείας Θεάτρου», εκτός από το κέντρο της Θεσσαλονίκης να επιχειρούν πλέον και στα ανατολικά. Μαζί τους και ο Μπάμπης Συμεωνίδης, κι άντε τώρα εγώ να βρω να πω κάτι σε ψόγο για την κατάσταση που έστησαν αυτοί οι τρείς: Γιατί ο Συμεωνίδης είναι από την Ξάνθη, επομένως χαιρετώ την πατρίδα και το καμάρι της Θράκης μας, ενώ με τον Τσερβέντη μας δένουν διάφορα, όπως Ζουμπούληδες - Θερμαϊκός. Με τον έτερο της τριπλέτας, κύριο Αδαμόπουλο, νέο εκ Καλαμάτας, έχω να προσθέσω πως το παιδί είναι επίσης λεβεντιά και έξω καρδιά.
Βρίσκομαι στο «νόμπελ» τους με εκλεκτή παρέα, γιατί στη Θεσσαλονίκη ποτέ δεν τρώμε μόνοι. Αυτά τα χαζά περί τάσης viral που θέλει τους ανθρώπους να δειπνούν μόνοι τους, βιώνοντας μιαν ανυπέρθετη απόλαυση, μακριά μου. Καταφθάνουν πιάτα εκλεκτά, έχουμε και λέμε: μια χόρτα με αριάνι, λεμόνι και μπούκοβο, συν μια σαλάτα με ντοματίνια, αγγούρι, κρεμμύδι, φέτα, σταφύλι και Αιγίνης, αποτελούν τον πρόλογο για το κυρίως θέμα. Που είναι γκρικ κουζίνα! Εδώ σερβίρουν κόμφορντ φουντ αξιώσεων, καθώς τα κρέατα και τα ψάρια συνομολογούν τσιμπούσι μούρλια απίθανο.
«Τέτοιο καπνιστό σκουμπρί με ριζόμπαρα και ταραμά, κανένας άλλος στα τριγύρω», «Ναι, σωστό, όμως και αυτό το αρνί πικάνια με τα χόρτα, το ψητό γιαούρτι και το γαμοπίλαφο, παίρνει κεφάλια», τα πρώτα σχόλια! Φαγητό με ταυτότητα και ξάστερο προσανατολισμό, αυτό νιώθουμε οι φίλοι που το μοιραζόμαστε. Ο ξινός τραχανάς τους, κρητικός στην εντοπιότητα, με λαχανικά, καμένο βούτυρο και γιαούρτι, στέκεται δίπλα σε ένα πιάτο με μοσχαρίσιο διάφραγμα ψημένο ιδανικά μίντιουμ με καμένη σελινόριζα και σάλτσα μανιταριών. Συγχαρητήρια στον Αλέξανδρο Παππά από τη Λήμνο, που επιμελήθηκε την κάρτα, χαίρε επίσης, Στυλιανέ Γεωργιάδη, που εκτελείς και επιβλέπεις να πάνε όλα πρίμα, μπράβο και στην σου σεφ Κατερίνα Νίτσιου για τη μετάφραση. Από καρδιάς.
Ο μουσακάς τους με χταπόδι και ταραμά είναι τέρμα ηδονή, η μαρινάτη γαρίδα με καπνιστή μελιτζάνα, μια υπέροχη θεά. Υπέροχη και η ιδέα των τριών Νομπελέιτορς στον κατάλογο η λέξη «κουζίνα» να είναι γραμμένη ως «Kitchεν». Πειραγμένο, όπως παρατηρώ τα σουβέρ, λανσάρεται και το όνομά τους, («νμπλ»), σε γραφιστική επιμέλεια designmono και Θανάση Γεωργίου, οπότε χαιρετίζω για δεύτερη φορά την Ξάνθη, αφού οι Θρακιώτες αλληλοϋποστηριζόμαστε κι όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε την πόλη μας υμνούμε. Η ιδρυτική διακήρυξη του «νόμπελ», όπως μου την διηγείται ο Γιάννης Αδαμόπουλος («Η γαστρονομική μας ταυτότητα είναι ελληνική κουζίνα στη βάση, παιγμένη με φαν και με πινελιές σούπερ twist»), τηρεί όλες τις υποσχέσεις έως στιγμής.
Εντός, τώρα, το «νόμπελ» είναι όμορφο, σύγχρονο, ιντάστριαλ και φωτεινό, η μπάρα του είναι μεγάλη, τα τραπέζια της σάλας άφθονα, όμως, με τον καιρό να στρώνει, στον έξω αστικό κήπο με τις μεγάλες γλάστρες και τα πράσινα φυτά παίζεται το παιχνίδι. Άπλα και δροσιά, επομένως, στην ούτως ή άλλως καταπράσινη Θεμιστοκλή Σοφούλη με τις λεύκες και τα πλατάνια της· δρόμος οξυγονωμένος και παράδεισος με θέα τη θάλασσα. Θεωρώ ότι μπήκατε στο νόημα, υπαιθρική ζωή άρξασθε και αράξατε, εμπρός μαρς.
Η επόμενη μέρα με πέτυχε και πάλι στο «νόμπελ» να παίρνω το πρωινό μου: η αυγόφετά τους με λουκάνικο Τζουμαγιάς, όπως και ο καγιανάς τους με χωριάτικο λουκάνικο είναι ακριβώς οι αλμυρές πρωτεΐνες που έχω ανάγκη. Τα συνδυάζω με δυο τηγανίτες, όπου η μίξη παντσέτας, φέτας, φράουλας και μελιού κομίζουν την απαραίτητη γλυκιά ισορροπία. Τι να πω; Θεσπέσια ξανά μανά; Ναι οι άτιμοι, μουχαμπέτι και σκοπό το έβαλαν να με κάνουν να περνώ και να θερμιδοφορτώνομαι κάθε τρεις και λίγο. Χαλάλι τους. Εμείς, οι Θρακοθεσσαλονικάριοι, τους φίλους και αδελφούς μας τους αγαπάμε και τους τιμάμε. Αποφωνώ: εκεί στο «νόμπελ» στη Θεμιστοκλή Σοφούλη, για σπέσιαλ γκρικ κουζίν σπεύσατε ούλοι.
17°
