Οι Μοντέρνοι Καιροί είναι καφενείο-ψησταριά και σερβίρει πολύ καλά πιάτα σε ακόμη καλύτερες τιμές
Όσους καφενέδες και να καταγράψεις στο προσωπικό σου βιογραφικό, όσους και να σου σφυρίξουν στο αυτί, πάντα θα υπάρχουν κι άλλοι κρυφοί, να μην βαρεθείς ποτέ να ξεσκαλίζεις από τα βάθη του παλιού χρόνου. Δεν ξέρω αν οι Μοντέρνοι Καιροί βαφτίστηκαν έτσι από αγάπη για το αριστούργημα του Σαρλό αλλά ξέρω πως εκεί συχνάζει βαρυσήμαντος ποδοσφαιρικός παράγων στον οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία.
Πουθενά αλλού, με διαβεβαίωσε ο πληροφοριοδότης, δεν βρίσκει τέτοια λαχταριστή χοιρινή, μισό τετραγωνικό -με το μπαρδόν- σε έκταση, κρεατάκι βελουδένιο και ζουμερό, ξεροτραγανισμένο στις λιπαρές γωνίτσες και στα σημεία που κουμαντάρεται μόνο με το χέρι, για το πιο γενναίο και ηδονικό ξεκοκάλισμα. Χοιρινή μπριζόλα γίγας, περιγράφει το μενού για να σε διευκολύνω, την ίδια ακριβώς θα βρεις στις ιλουστρασιόν κρεατερί ως tomahawk, όπου αποκλείεται να τιμάται 14 ευρώ όπως εδώ.
Μοντέρνοι Καιροί
Τη μέρα ή μάλλον νύχτα, που γνωριστήκαμε με τους Modern Times έβρεχε καρέκλες, το σύμπαν γύριζε σε μια υγρή τροχιά από θανατερά ποσοστά υγρασίας και ήταν καθημερινή. Τον παράγοντα του πόθου μου δεν τον συνάντησα, συνάντησα όμως πλήθη κόσμου που απτόητα από το ανεμοβρόχι, εκλιπαρούσαν για τραπέζι-κάτω από τις σταλάζουσες υδρορροές, δεν πειράζει, «δεν είμαστε κι από ζάχαρη». Άλλοι γιόρταζαν γενέθλια, άλλοι αρραβώνες, άλλοι το γεγονός πως σε λίγο τέλειωνε η εβδομάδα, άλλοι τον έρωτά τους και ήταν και κάποιος μόνος -ο κλασικός εργένης της γειτονιάς που ήρθε να βάλει μια βιαστική μπουκιά στο στόμα του.
Εκείνο το βράδυ, ο Σάκης είχε ρεπό, ήταν, όμως, στα χείλη όλων. Σχεδόν λυπήθηκα τον εξαιρετικό αντικαταστάτη, που με χαμόγελο και προθυμία και κοπτόμενος στα τέσσερα, προσπαθούσε να καλύψει το κενό του σταρ περιποιητή. Ο Σάκης είναι ο λόγος που πολλοί έχουν ερωτευτεί το μαγαζί, ο σερβιτόρος-κονφερασιέ, το αλατοπίπερο σε κάθε μπουκιά. Αυτός που έχει καταφέρει να κλέψει τα φώτα και από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος στη σκιά, ιδρώνει πάνω από ψησταριές και κατσαρόλες να εξυπηρετήσει τους πεινασμένους.
Το ντεκόρ, εδώ, είναι αόρατο. Σαν του οποιουδήποτε καφενέ που ουδέποτε έχει ανακαινιστεί, αν εξαιρέσεις την πρασιά που απομονώνει τον έξω χώρο από τους περαστικούς των Αμπελοκήπων, δημιουργώντας μια γωνίτσα θαλπωρής και φολκλόρ γοητείας.
Οι Μοντέρνοι Καιροί, είναι από τους καφενέδες όπου το κρέας δεν τσακώνεται με το ψάρι, αντίθετα και τα δυο συνυπάρχουν πρωταγωνιστικά και διαπρέπουν, σε ποιότητα αρίστη, που διόλου δεν την φαντάζεσαι σε έναν καφενέ. Το μοσχαρίσιο συκώτι, αν κλείσεις τα μάτια, εύκολα σε φαντάζεσαι να το τρως σε κομψό εστιατόριο από αυτά που επαινούν οι δημοσιογράφοι και οι κρεατοφάγοι. Άριστα ψημένο, ελαφρώς πασπαλισμένο με ριγανίτσα, να κρατά τα ζουμάκια του, να μην έχει ίνες και δυσκολίες, μόνο αφράτη, βαθιά νοστιμιά. Οι σεφταλιές, με μπόλια που δίνει γεύση αλλά διόλου λιπαρότητα και πλούσιο κρεατένιο εσωτερικό κόσμο, σε μια διαφορετική, πιο αφράτη και ραφινάτη εκτέλεση από μια κλασική, κυπραϊκή σεφταλιά.
Μέχρι να φτάσουμε στο ψητό, περάσαμε τη φάση των προκαταρκτικών με μια ωραία γραβιέρα από τη Δροσιά σε γενναία μερίδα, που συνδυάστηκε με μια χωριάτικη που ήταν όλα όσα ονειρεύεσαι από μια χωριάτικη. Διότι η χωριάτικη, κακά τα ψέματα, έρχεται πρώτη για να δώσει το στίγμα μιας κουζίνας. Σ’ αυτήν εδώ, όλα ήταν στο ραντεβού: το καλό ελαιόλαδο, η γλυκιά, ώριμη ντομάτα, η πιπεριά χωρίς τσιγκουνιές, η φέτα της προκοπής, η κρουστή ελιά, η ρίγανη. Στο μενού, κυκλοφορούν δύο διαφορετικές πατατοσαλάτες: μια κομψή και διόλου ενοχική, με ελίτσες, φρέσκο κρεμμυδάκι και μπόλικο πιπέρι-όσα ζητά μια βραστή πατάτα. Η δεύτερη όμως, η ενοχική και αμαρτωλή Γερμανική, με την κάπαρη, το αγγούρι, το κρεμμύδι και τη μαγιονέζα, έχει άλλη, πληθωρική χάρη.
Η «κολομελιτζάνα» μας μπέρδεψε σαν όρος αλλά ευτυχήσαμε να γευτούμε την απόλυτη χάρη της, που μεταφράζεται σε κολοκύθια και μελιτζάνες κομμένες σε λωρίδες, ίσως στο πιο τραγανό και αλάδωτο τηγάνι που έχω δοκιμάσει ποτέ, κάτι σαν τσιπς περιπτέρου με ψυχή από αγνό, ελληνικό καλοκαίρι. Για να μην αφήσεις μοναχά και ασυνόδευτα τα ψητά σου, θα περάσεις από μια τηγανητή πατάτα. Υπάρχει η απλή, αληθινή και άπαιχτη, υπάρχει και η λουκουμάτη, βραστοτηγανητή πατάτα με τη φλούδα της.
Εμείς τόσα αντέξαμε. Έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με μια ρέγγα καπνιστή, έναν μπακαλιάρο σκορδαλιά, τις σαρδέλες, το γαύρο, τα κουτσομουράκια και κυρίως τα καλαμαράκια που τα είδα και τα λαχτάρησα, να περνούν από πλάι μου τραγανά και ροδοκόκκινα. Την επόμενη φορά θα αρμενίσουμε στα πελάγη - της ευτυχίας...
Αν αναρωτιέσαι με τί θα συνοδεύσεις όλα αυτά, στη λίστα υπάρχει μια πολύ καλή ποικιλία από εκλεκτά τσίπουρα, ούζα και η τσικουδιά Αροδάμα, από τις καλές, κρητικές, εμφιαλωμένες προσπάθειες.
Καφενέδες υπάρχουν πολλοί. Όμως αυτοί που ακμάζουν, που μέσα στα χρόνια διατηρούνται νέοι μέσα από την προσπάθεια για το καλύτερο, σε συγκινούν. Γιατί οι καφενέδες είναι αίμα από το αίμα μας, παρηγοριά όταν θέλουμε να συντονιστούμε ξανά με τις ρίζες μας στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη.
20°
