Ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ και η κολονοσκόπηση

Πιθανόν επειδή φοβάμαι πολύ, ποτέ μου δεν είχα καλές σχέσεις με τους γιατρούς. Δεν είμαι από αυτούς που κάνουν τακτικά έλεγχο, και —ντρέπομαι που το λέω, αλλά— δεν ξέρω καν τι ομάδα αίματος είμαι. Από κάποια συγκυρία της τύχης, και με την εξαίρεση κάποιων κρυολογημάτων, δεν έχω αρρωστήσει ποτέ, ούτε έχει τύχει να νοσηλευθώ ποτέ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου πιέστηκα να κάνω ένα γενικό τσεκάπ προ δέκα ετών (βγήκε καλό), και έκτοτε τίποτε. Δεν κόλλησα ούτε κορvνοϊό, και πάλι πιθανώς από τύχη.

Αλλά είμαι 58 ετών, και όλοι —η γυναίκα μου, οι κοντινοί μου φίλοι— με πίεζαν να κάνω ξανά.

Προφασίστηκα από πέρυσι διάφορες δικαιολογίες, και το τρέναρα όσο μπορούσα. Ωστόσο αναγκάστηκα να ενδώσω, και τελικώς έκανα μία γενική εξέταση αίματος στις αρχές του μήνα. Όλα οι δείκτες ήταν εντάξει, με δύο εξαιρέσεις: κάπως ανεβασμένη χοληστερόλη και κάπως πεσμένη φερριτίνη.

Τώρα, για τη χοληστερόλη μπορεί να φταίνε διάφορα (δεν τρώω πολύ κρέας και λιπαρά, αλλά καταναλώνω γλυκά και ψωμί…), όμως δεν ήταν και τρομακτικά υψηλή. Αποφάσισα να τη ρίξω. Το πρόβλημα όμως ίσως να ήταν η φερριτίνη — την οποία βέβαια δεν είχα ξανακούσει καν στη ζωή μου.

Διαβάζω στο διαδίκτυο: «Η μέτρηση της φερριτίνης χρησιμοποιείται για τη διάγνωση της ανεπάρκειας ή υπερφόρτωσης σιδήρου, και για τη διάγνωση της σιδηροπενικής αναιμίας». Δεν το καταλαβαίνω καν αυτό, αλλά ο γιατρός μου μου είπε: «Είσαι αιμοδότης; Έδωσες πρόσφατα αίμα;» Όχι, δεν έδωσα πρόσφατα αίμα. «Τότε, η έλλειψη σιδήρου που δείχνει η φερριτίνη σου οφείλεται σε κάποιον άλλον παράγοντα». Ωραία, ναι, αλλά σε ποιον;

Ουσιαστικά, μου εξήγησε, μιλάμε για κάποιου είδους «εσωτερική αιμορραγία». Μπορεί, αίφνης, να ευθύνονται αιμορροΐδες, ή ένα έλκος, ή κάποιοι πολύποδες, ή ένας καρκίνος του εντέρου.

Καρκίνος του εντέρου; Πρωτοάκουσα γι’ αυτόν πριν από σαράντα χρόνια, στο πρώτο βιογραφικό σημείωμα για τον Λάβκραφτ που έπεσε στα χέρια μου: απ’ αυτό πήγε, λίγους μόλις μήνες μετά τη διάγνωσή του, στα 47 του. Τώρα, μπορεί ο Λάβκραφτ να είναι ο #1 αγαπημένος μου συγγραφέας από τους πεθαμένους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ζηλεύω και κάτι άλλο σ’ αυτόν εκτός από τα γραπτά του.

Οπότε; Οπότε κολονοσκόπηση.

Εννοείται πως η λέξη και μόνο με πανικόβαλε. Δεν ήθελα να το κάνω αυτό το πράγμα. Μόνο που, κοίτα τώρα, δεν υπάρχει και άλλος τρόπος. Οπότε έκλεισα ραντεβού με γαστρεντερολόγο για να κάνουμε την εξέταση.

Όσο πλησίαζαν οι ημέρες, το άγχος μέσα μου συσσωρευόταν: Τι θα μου βρουν; Προφανώς έδινα στον καρκίνο του εντέρου ένα ποσοστό της τάξεως του 90%, ώστε να είμαι προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Και, παράλληλα, λοξοκοιτούσα και τις οδηγίες για την προετοιμασία του εντέρου μου πλησιάζοντας προς την καθαυτό εξέταση: τρεις μέρες πριν, πρέπει να ακολουθήσεις μία συγκεκριμένη δίαιτα, αποφεύγοντας μία σειρά από συγκεκριμένες τροφές.

Δεν υπήρχε πρόβλημα μ’ αυτό, καθώς μάλλον μπορώ να φανώ τυπικός σε κάτι εφόσον το απαιτεί κάποιο πλαίσιο. Και εδώ το πλαίσιο ήταν ιατρικό, δηλαδή είχε απόλυτη εξουσία.

Πήγα στο ραντεβού μου κατάλληλα προετοιμασμένος μεν —μου είπαν και μπράβο, πράγμα που εκτίμησα—, αλλά με πολύ μεγάλη αγωνία. Η πρώτη μου επίσκεψη σε νοσοκομείο μπορούσε να καταλήξει σε μία πολύ δυσάρεστη διάγνωση, πρώτον, και ήταν και τρόπον τινά εξευτελιστική. Μα, κολονοσκόπηση;…

Αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να προσπαθώ να έχω το μυαλό μου αλλού, αλλά δεν ήταν εύκολο. Ευτυχώς, η «μέθη» ήρθε σύντομα και πήρε ένα μεγάλο μέρος από το άγχος και την ντροπή μου.

Όταν, τώρα, το μεγαλύτερο μέρος της επήρειάς της χάθηκε, ήμουν ακόμη στο κρεβάτι, ξαπλωμένος στο πλάι και με τα γόνατα ελαφρώς λυγισμένα, και άκουγα καθαρά αυτά που διαμείβονταν, αλλά οπλίστηκα —κατά το δυνατόν— με υπομονή. Άλλα πέντε με δέκα λεπτά και μπορούσα να σηκωθώ και να ανεβάσω τη φόρμα μου. Δεν είχα αισθανθεί κάτι, πόνο, τράβηγμα ή ό,τι άλλο.

Δείχνοντάς μου μία σειρά από μεγεθυμένες φωτογραφίες εκπληκτικής καθαρότητας, ο γιατρός μού ανακοίνωσε ότι, κατά την εξέταση, βρήκε τέσσερις πολύποδες. Οι τρεις ήταν μικροί, περί τα πέντε με έξι χιλιοστά, και αφαιρέθηκαν γρήγορα. Ο τέταρτος είχε διαστάσεις ενός επί δύο εκατοστά, ήταν πεπλατυσμένος και «κολλημένος» πάνω στο έντερο, οπότε έπρεπε να τον ανασηκώσουν —με μία τεχνική που δεν την κατάλαβα— πριν τον ρουφήξουν με το σωληνάκι.

Αυτοί οι πολύποδες πολύ πιθανόν να έδιναν καρκίνους μετά από μερικά χρόνια.

Αλλά όχι πια.

ΥΓ1. Οπότε δεν θα γίνω Λάβκραφτ ποτέ, ούτε σ’ αυτό.

ΥΓ2. Η όλη διαδικασία στοίχισε 300 ευρώ. Ποσό που είχα για να διαθέσω. Διαβάζω ότι, μέσω ΕΟΠΥΥ, καλύπτεται το 85% της εξέτασης. Διαβάζω επίσης ότι ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι η τρίτη συχνότερη αιτία θανάτου σχετιζόμενη με καρκίνο, και ότι η κολονοσκόπηση είναι η αιτία έγκαιρης διάγνωσης και ως εκ τούτου αποτελεσματικής θεραπείας για περισσότερους από 30.000 ασθενείς ετησίως. Διαβάζοντας το παρόν σημείωμα, φίλε αναγνώστη που μου μοιάζεις στον φόβο και στην αναβλητικότητα, ξέρω πως θα σωθείς κι εσύ.