Η πολιτική επανατοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα, η κρίση της κεντροαριστεράς και οι προκλήσεις της κυβερνησιμότητας στην Ελλάδα.
Το ότι η αριστερά και η έννοια της κυβερνησιμότητας διατηρούν μια σχέση αμοιβαίας απόρριψης η οποία σε ιστορική βάση επιμένει με γονιδιακή, θα λέγαμε, εμμονή είναι ένα φαινόμενο που ισχύει σε όλη την Ευρώπη.
Η μονοκρατορία του Φρανσουά Μιτεράν και του Σοσιαλιστικού του Κόμματος επιτεύχθηκε με τη στήριξη του γαλλικού ΚΚ. Η στήριξη αυτή, ουσιαστική και πρακτική, σηματοδότησε και τη σταδιακή αποδόμησή του μέχρι τον τελικό πολιτικό περιορισμό του σε ρόλο κομπάρσου στο γαλλικό πολιτικό σύστημα. Ανάλογη πορεία είχε και το ιταλικό ΚΚ με το πολιτικό στοίχημα του Ιστορικού Συμβιβασμού. Σταδιακά και βασανιστικά, ο μέχρι τότε βασικός πυλώνας του ιταλικού πολιτικού συστήματος υποχώρησε σε δευτερεύοντες ρόλους, μέχρι την ουσιαστική απώλεια της πολιτικής του επιρροής.
Στην Ελλάδα η συγκυβέρνηση του ΚΚΕ με τα κόμματα εξουσίας κατέληξε στο «βρόμικο ’89», με τη δραματική διάσπαση του Περισσού και την ενίσχυση του Συνασπισμού. Αργότερα το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ και της αποκαλούμενης κυβερνώσας αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα κατέληξε στη σταδιακή και εξίσου βασανιστική αποδόμηση της Κουμουνδούρου και τη δημιουργία μιας περίεργης «κεντροαριστερής χυλώδους σούπας», η οποία φυσιολογικά κατέληξε στον κατακερματισμό αυτού του πολιτικού χώρου. Είχε προηγηθεί η πλήρης κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, που διαχειρίστηκε με προφανή επιπολαιότητα, λόγω πολιτικής απειρίας του αρχηγού του, το 1ο μνημόνιο, ενώ στη συνέχεια αναγκάστηκε να συνδιαχειριστεί με Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ το επόμενο μνημόνιο, υπογράφοντας έτσι την πολιτική καταδίκη του, αν και προφανώς δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Ήταν το τίμημα αναγκαστικών επιλογών.
Η αριστερά γενικώς, όσον αφορά το αρχιτεκτονικό της μοντέλο, δεν είναι φτιαγμένη για να κυβερνήσει. Αντιθέτως, είναι «στημένη» με τέτοιον τρόπο ώστε να προσελκύει την κοινωνική διαμαρτυρία. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ νέος όταν ανέλαβε να διεκδικήσει έναν ρόλο κυβερνήτη για τον οποίο το κόμμα του, πιθανότατα και ο ίδιος, δεν ήταν σε θέση να επωμισθούν. Η ιστορική αδυναμία της αριστεράς να αντεπεξέλθει σε κανόνες εξουσίας σε κυρίαρχο αστικό περιβάλλον φάνηκε εξαρχής. Η αδυναμία του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα να αντεπεξέλθει στις προφανείς αντιφάσεις πάνω στις οποίες είχε στηθεί το αρχιτεκτόνημα της Κουμουνδούρου καταδείχτηκε από τις πρώτες στιγμές της κυβερνητικής διαχείρισης. Η κατάληξη ήταν απολύτως αναμενόμενη. Η σταδιακή διάσπαση του χώρου επίσης. Η αποτυχία του εγχειρήματος παταγωδώς αυτονόητη.
Ο Αλέξης Τσίπρας φυσιολογικά λόγω ηλικίας διεκδίκησε την επαναφορά του. Είναι ακόμη πολύ νέος για να αποσυρθεί. Στόχος του η ολική επαναφορά όχι πλέον ενός αριστερού οράματος αλλά η αντικατάσταση του ανιστόρητου πλέον μοντέλου μιας κυβερνώσας αριστεράς από ένα πιο σύγχρονο και γι’ αυτό πιο απαιτητικό μοντέλο κεντροαριστερής κυβερνησιμότητας. Οι παλιοί του σύμμαχοι φαντάζουν μόνον ως απολιθώματα. Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, μόνο ρόλους ιστορικής καρικατούρας μπορούν να διεκδικήσουν. Ο ίδιος ο Τσίπρας αποφάσισε να κινηθεί σε ιδιαίτερα «θολά νερά» για τις παραδόσεις της αριστεράς.
Με «ορατές» συμμαχίες στον χώρο της οικονομικής ολιγαρχίας, οι οποίες συνδράμουν το εγχείρημα «rebranding» μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν, και με προφανή διάθεση να «σερφάρει» στις ψηφιακές πλατφόρμες των social media, ο σημερινός Τσίπρας προτιμά προφανώς το πολιτικό lifestyle και την επικοινωνιακή πασαρέλα που εκτείνεται από την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής (φανέλα της Μπαρτσελόνα) έως τον ιστορικό μιμητισμό (το χαριτωμένο κοριτσάκι) και τον αγωνιστικό χαιρετισμό με τη διακήρυξη στο χέρι που παραπέμπει στον padre padrone της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Το μείζον ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η διαπίστωση πως το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να αποδείξει με σαφήνεια και να καταδείξει ευκρινώς αν ο τόπος είναι κυβερνήσιμος και μάλιστα με εναλλακτικές δυνατότητες
Στην πορεία το επικοινωνιακό ΕΛΑΣ θα υποκύψει στο πολύ λιγότερο ευφάνταστο αλλά φανερά πιο πρακτικό Συμπαράταξη. Από τον Συνασπισμό στον ΣΥΡΙΖΑ κι από εκεί στη Συμπαράταξη δεν είναι μόνο… ένα τσιγάρο δρόμος. Είναι και ένα στοίχημα για το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Είναι άραγε δυνατόν υπό τις παρούσες συνθήκες, σε περίοδο πολέμων και με δεδομένη την υποχώρηση της πολιτικής και οικονομικής επιρροής της Ευρώπης, να υπάρξουν πολιτικά σχήματα εξουσίας στον κεντροαριστερό χώρο με σαφείς δυνατότητες αποτελεσματικής διαχείρισης και διοίκησης των συνθέτων κοινωνιών μας;
Το παρελθόν του Αλέξη Τσίπρα και οι παρούσες επικοινωνιακές καντρίλιες με τα προσεκτικά βήματα και τις ακόμη προσεκτικότερες κινήσεις, οι πολιτικοί χρονοδιακόπτες και οι ωρολογιακοί μηχανισμοί επικοινωνιακής ακριβείας, δίνουν ασαφή έως και θολά μηνύματα ως προς τη δυνατότητα αποτελεσματικής διαχείρισης των κοινών. Από την άλλη μεταξύ μίας εκκολαπτόμενης, ακόμη, Συμπαράταξης και ενός αυτοβυθιζόμενου ΠΑΣΟΚ που αδυνατεί να επιπλεύσει ασφαλώς στην πολιτική δίνη, ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος διερευνά –και μάλλον με αγωνία– τη δυνατότητα εκπροσώπησής του.
Η προφανής παρακμή που επικρατεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο με εμφανή σημάδια διολίσθησης σε φαινόμενα αποσύνθεσης και η ολοφάνερη αδυναμία να τεθεί φραγμός στην εντεινόμενη διόγκωση της πολυμέτωπης διαφθοράς, έχει αποδυναμώσει εμφανώς τη δημοσκοπική ευρωστία της κεντροδεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παράλληλα, η παρακμή αυτή έχει προκαλέσει αναβρασμό, λόγω και του κόμματος Καρυστιανού, στη λαϊκή δεξιά και τα υπομορφώματα τα οποία συγκροτούν τις ακροδεξιές αποφύσεις της. Συνέπεια των παραπάνω διαπιστώσεων είναι το φαινόμενο της πολυδιάσπασης του υπερσυντηρητικού πολιτικού χώρου. Αυτό δεν σημαίνει πως αυξάνεται το ποσοστό της ελληνικής ακροδεξιάς, το οποίο εδώ και πολλά χρόνια συνολικά και αθροιστικά ποτέ δεν ξεπερνά μάξιμουμ ένα 15% το οποίο παραδοσιακά είναι πολυδιασπασμένο. Άρα το μείζον ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η διαπίστωση πως το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να αποδείξει με σαφήνεια και να καταδείξει ευκρινώς αν ο τόπος είναι κυβερνήσιμος και μάλιστα με εναλλακτικές δυνατότητες. Διότι μονοδιάστατη πολιτική κυβερνησιμότητα νοείται μόνον σε καθεστώτα τύπου Πούτιν, Ερντογάν και Σι.
Σε αυτόν τον οργωμένο άτσαλα πολιτικό στίβο καλείται να κινηθεί και το «rebranding» του Τσίπρα, στη σκιά των αποτυπωμάτων που οπωσδήποτε θα καταθέσουν δημοσκοπικά το κόμμα Καρυστιανού, σε ρυθμούς ασύμμετρου καζατσόκ, και το κόμμα Σαμαρά, που, τελευταίο και καταϊδρωμένο, προορίζεται να διεκδικήσει δύο εντελώς αντιφατικούς ρόλους. Να αφαιρέσει ψήφους από τον κυβερνητικό σχηματισμό και να αποτελέσει αποκούμπι, αν χρειαστεί, για τον σχηματισμό κυβέρνησης με το πρώτο κόμμα, δηλαδή τη ΝΔ. Αν και εφόσον μπει στη Βουλή. Το σκηνικό έχει αρχίσει να γίνεται πολύ σύνθετο για μία χώρα με τέτοιες αντιθέσεις που βιώνει τις επιπτώσεις δύο πολέμων στην άμεση γειτονιά της και αντιμετωπίζει ορατά θέματα ασφαλείας. Η ύπαρξη δυνατότητας εναλλαγής στην εξουσία δεν είναι απλά μία φυσιολογική ροή πολιτικών ευθυνών και αποτελεσματικής διαχείρισης των κοινών. Είναι κυρίως μια εγγύηση αποσυμπίεσης και χρηστής διακυβέρνησης μίας σύγχρονης Δημοκρατίας.
Η τραγωδία της έγινε το αποστωμωτικό επιχείρημα για κάθε αντιπολιτευόμενο λόγο και όχι μόνον κατά της κυβερνητικής ολιγωρίας αλλά και κατά των ψηφοφόρων της, κατά της ιστορίας! Και αυτή πρέπει να ξαναγραφτεί.
17°
