Πώς η κριτική του δημοσιογράφου Nicholas Potter στη Χαμάς τον έφερε αντιμέτωπο με απειλές και την αυταρχική πλευρά της γερμανικής αριστεράς.
Διαβάζω το βιβλίο του Γερμανο-βρετανού δημοσιογράφου Nicholas Potter «Die neue autoritäre Linke: Eine akute Bedrohung für die demokratische Gesellschaft» (Η νέα αυταρχική αριστερά: Μια σοβαρή απειλή για τη δημοκρατική κοινωνία) στο οποίο αφηγείται πώς άρχισε να φοβάται για τη ζωή του επειδή δεν στήριξε τη Χαμάς και τους Παλαιστινίους τον Οκτώβριο του 2023. Ο Potter, ρεπόρτερ στην αριστερή εφημερίδα Tageszeitung (για τους φίλους «taz»), έχει τεθεί υπό αστυνομική προστασία: οι πρώην σύντροφοί του, οι συνάδελφοί του και οι φίλοι τους από τις παλαιστινιακές και φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις απειλούν ότι θα τον σκοτώσουν.
Η εκστρατεία εναντίον του ξεκίνησε από ένα ρεπορτάζ σε κιμπούτς κοντά στη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο καταστράφηκε από τους Χαμασίτες στις 7 Οκτωβρίου 2023. Η δημοσιογραφική κάλυψη της κατάστασης στο κιμπούτς (100 νεκροί, 30 απαχθέντες) προκάλεσε αρχικά κύμα εχθρικών μηνυμάτων στο κινητό του τηλέφωνο, ενώ τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες, ακολούθησαν, κατά ριπάς, μηνύματα μίσους: «Θάνατος στον σιωνιστή Ναζί», «Φασίστα, θα πεθάνεις», «Πράκτορα του λόμπι του απαρτχάιντ» και «Εβραίε γενοκτόνε, θα λογοδοτήσεις». Σε πολλά από τα mails διακρινόταν το μικρό κόκκινο τρίγωνο, σαν αυτά που εμφανίζονται στα προπαγανδιστικά βίντεο της Χαμάς στο TikTok σηματοδοτώντας τον μελλοθάνατο. Η εκστρατεία δυσφήμισης και εκφοβισμού του Potter εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά: αφίσες με το πρόσωπο του δημοσιογράφου εμφανίστηκαν παντού στο Βερολίνο· σε κολόνες, σε ΑΤΜ, σε κάδους απορριμμάτων και σε στύλους φωτισμού. Ο Potter είχε γίνει ο εχθρός που έπρεπε να εξοντωθεί.
Η εκστρατεία μίσους φαίνεται ότι ξεκίνησε από το «Red Media», έναν ιστότοπο της γερμανικής ριζοσπαστικής αριστεράς με έδρα το Βερολίνο. Αν και το «Red», όπως το αποκαλούν τα μέλη του, αυτοχαρακτηρίζεται «επαναστατικό» και «αντιιμπεριαλιστικό» μέσο ενημέρωσης, τον Ιούλιο του 2025, μια έρευνα που διεξήγαγαν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για επιχείρηση ρωσικής προπαγάνδας. Οι δημοσιογράφοι του Red, αφού βιντεοσκόπησαν την επέμβαση της γερμανικής αστυνομίας σε διαδηλώσεις κατά του Ισραήλ και στη διάρκεια καταλήψεων του Ελεύθερου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Χούμπολτ στο Βερολίνο, κυκλοφόρησαν ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα βίντεο με σκοπό να διαδώσουν την ιδέα της Γερμανίας-αστυνομικού κράτους που χρησιμοποιεί γκλομπ για να καταστείλει ακόμα και την παραμικρή διαδήλωση εναντίον της πολιτικής του Ισραήλ.
Ο Potter είχε ήδη μπει στο στόχαστρο της φιλορωσικής αριστεράς από το 2020 για τα άρθρα του στα οποία επέκρινε τους ακτιβιστές κατά των εμβολιασμών για τον Covid-19, τους «Querdenker». Οι Querdenker, αν και παρίσταναν τους επαναστάτες, συνδέονταν με αυταρχικά και ακροδεξιά κινήματα όπως το QAnon. Αλλά, αυτή τη φορά o Potter δεν στοχοποιήθηκε από ψευτοαριστερούς και νεοναζί, αλλά από εκείνους που, όπως πίστευε, ανήκαν στη δική του ιδεολογική οικογένεια. Σήμερα, στο βιβλίο του, φαίνεται να έχει αντιληφθεί την αυταρχική φύση της γερμανικής αριστεράς (αν όχι της αριστεράς γενικά) και να αναρωτιέται πώς μπόρεσαν οι πολιτικοί του φίλοι να αλλάξουν τόσο ριζικά. Ποια ιδεολογία τροφοδοτεί το μίσος που εκδηλώνουν; Και τι σημαίνει για τη δημοκρατία η αυταρχική αριστερή τάση η οποία οδηγεί ακτιβιστές σε δημόσιες επιθέσεις, σε κυνηγητό αντιφρονούντων και σε εκκλήσεις για τη δολοφονία τους; Η ιδεολογία τους, γράφει ο Potter, είναι «δογματική και μανιχαϊστική. Δεν αφήνει περιθώρια για αποχρώσεις. Υπάρχουν μόνο φίλοι και εχθροί, Καλό και Κακό, καταπιεστές εναντίον καταπιεσμένων, αποικιοκράτες εναντίον αποικιοκρατούμενων, Δύση εναντίον Ανατολής, Παγκόσμιος Βορράς εναντίον Παγκόσμιου Νότου. Όσοι δεν συμμερίζονται αυτήν την κοσμοαντίληψη, επιλέγονται ως στόχοι που πρέπει να πεθάνουν.»
Το εκπληκτικό είναι πόσο άργησε ο 36χρονος Nicholas Potter να επισημάνει τα χαρακτηριστικά αυτής της αυταρχικής αριστεράς: την αξίωση για κάποια απόλυτη αλήθεια εις βάρος της πολυπλοκότητας· την καταπολέμηση του «Κακού» με όλα τα μέσα· τον θαυμασμό για αυταρχικά καθεστώτα και για τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν κηρύξει τον πόλεμο στις δημοκρατίες. Στη Γερμανία η αριστερά ανέχθηκε και εξύμνησε την ένοπλη βία με αποτέλεσμα κοινωνικές κρίσεις όπως ήταν εκείνη στις δεκαετίες 1960-70: σήμερα τη χρησιμοποιεί ως όπλο σε μια μορφή ψευδο-αντιαποικιακής αντίστασης με την υποστήριξη του Κρεμλίνου —παρατηρείται ιστορικό συνεχές και ιδεολογική συνέπεια. Η δικαιολογία για τη μονολιθικότητα και η βία βασίζεται στην εκτίμηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι «ρατσιστικό, καπιταλιστικό σύστημα καταστολής» το οποίο καθιστά απαραίτητες τις επιθέσεις σε όσους το αποδέχονται καθώς και τις εκστρατείες παραπληροφόρησης και προπαγάνδας για τον καλό σκοπό. Με λίγα λόγια, όπως ορθώς επισημαίνει ο Νicholas Potter, η αριστερά χρησιμοποιεί την ίδια ρητορική και τα ίδια μέσα με την ακροδεξιά. Αλλά αυτό το ξέραμε ήδη. Το 1919 η οργάνωση Σπάρτακος (μετέπειτα Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας-KPD), προσπάθησε να ανατρέψει με βίαιες μεθόδους τη νεοσύστατη Δημοκρατία της Βαϊμάρης πιστεύοντας ότι είχε τον λαό με το μέρος της· αργότερα, το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα έχτισε το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό κράτος της Λαοκρατικής Γερμανίας που στηρίχθηκε στη Stasi, μια από τις πιο αποτελεσματικές και καταπιεστικές μυστικές αστυνομίες στην ιστορία (γύρω στους 91.000 ενεργούς πράκτορες, 174.000–500.000 άτυπους συνεργάτες [Informelle Mitarbeiter], σε πληθυσμό 17 εκατομμυρίων). Με τις μεθόδους της Stasi, που αντανακλούσαν την ίδια τη φύση της κομμουνιστικής αριστεράς —παρακολουθήσεις, Zersetzung (ψυχολογικές αποδομήσεις/διάβρωση αντιφρονούντων), βασανιστήρια, φυλακίσεις και δολοφονίες— το καθεστώς επέζησε επί σχεδόν μισόν αιώνα εκφοβίζοντας τους πολίτες και εισδύοντας σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Το τοπίο συμπλήρωνε φυσικά το Τείχος του Βερολίνου και οι συνοριακοί φρουροί (εκατοντάδες έχασαν τη ζωή τους σε απόπειρες διαφυγής), η καταστολή διαφωνούντων και η λογοκρισία. Αυτή την αριστερά φαίνονταν να μιμούνται οι δυτικογερμανικές τρομοκρατικές οργανώσεις του τύπου Ερυθρά Στρατιά (RAF / Baader-Meinhof Gang, που έδρασε από το 1970 μέχρι το 1998), οι οποίες, με οπλισμό από τους Παλαιστινίους, διασυνδέσεις με τη Stasi και με μαοϊκή/μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία προέβησαν σε 34 δολοφονίες, δεκάδες βομβιστικές επιθέσεις, απαγωγές (όπως εκείνη του Hanns Martin Schleyer το 1977), ληστείες τραπεζών και επιθέσεις σε αμερικανικούς στόχους. Ο σκοπός ήταν «αντι-ιμπεριαλιστική» επανάσταση μέσω της βίας και της πρόκλησης της κρατικής καταστολής. Οι σημερινοί Antifa εμπνέονται από αυτές τις «ιστορικές» βίαιες ομάδες αλλά περιορίζονται σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε ενέργειες «no platform», δηλαδή αφαίρεσης του λόγου σε άτομα ή ομάδες που θεωρούνται φασιστικές, ρατσιστικές ή ακροδεξιές.
Η τακτική «no platform» (o όρος προέρχεται από τη βρετανική αριστερά, ιδίως από τη National Union of Students που υιοθέτησε αυτή την τακτική το 1974 κατά του τότε Εθνικού Μετώπου) βασίζεται στην ιδέα ότι η φασιστική ιδεολογία δεν αντιμετωπίζεται με διάλογο αλλά με σίγαση. Και δεν περιορίζεται στον χώρο της γερμανικής αριστεράς: σε όλες τις δυτικές χώρες, η αριστερά φρονεί ότι ο διάλογος νομιμοποιεί τις μη-αριστερές απόψεις και ότι η δημοσιότητα ενισχύει την οργάνωση και τη στρατολόγηση «φασιστών». Με αφετηρία έναν αυθαίρετο ορισμό του φασισμού, οργανώνει διαδηλώσεις για ακύρωση ομιλιών, πίεση σε αίθουσες για να μη φιλοξενούν εκδηλώσεις, παρεμπόδιση εμφανίσεων δημόσιων προσώπων και εκφοβισμό δεξιών και συντηρητικών. Η βία, που δικαιολογείται ως «αντιφασιστική», καθαγιάζεται με αναφορές στη δήθεν ηρωική των αναρχο-κομμουνιστικών δικτύων.
Η γερμανική Die Linke, που υποστηρίζεται σήμερα από το 11% των ψηφοφόρων έχει τις ρίζες της στην Ανατολική Γερμανία και έχει εκφράσει νοσταλγία για ορισμένες πτυχές του καθεστώτος. Η δε αντιδυτική και αντινατοϊκή στάση της έχει οδηγήσει ορισμένα στελέχη φιλορωσικές θέσεις. Η Die Linke περιλαμβάνει πολλά ακραία στοιχεία: έχει ασκήσει πολιτική «ακύρωσης», περιορισμού της ελευθερίας του λόγου σε πανεπιστήμια και στον δημόσιο χώρο, εξαλλοσύνη σε ζητήματα μετανάστευσης και κλίματος. Η εξτρεμιστική της θέση για τα ανοιχτά σύνορα προκάλεσε τη δημιουργία του κόμματος BSW (του πρώην στελέχους της Linke, Sahra Wagenknecht) που προσελκύει ψηφοφόρους με πρόγραμμα οικονομικού παρεμβατισμού, πολιτισμικού προστατευτισμού, αντισιωνισμού και προσέγγισης στη Ρωσία.
Όσο για τον Nicholas Potter, πριν από λίγες μέρες αποχώρησε από την Tageszeitung και ασχολείται κυρίως με τον σύγχρονο εξτρεμιστικό αντισημιτισμό γράφοντας στην JerusalemPost. Όσο για μας στην Ελλάδα, μολονότι στο εσωτερικό της Linke επικρατούν οι αριστεροί εξτρεμιστές που αυτοαποκαλούνται ριζοσπάστες, έχουμε συμφέρον να τη στηρίζουμε: προς τιμήν της, είναι το μόνο κόμμα στην Bundestag που στηρίζει την υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων στην Ελλάδα.
416 προσαγωγές, οδοφράγματα και συγκρούσεις με την Αστυνομία ήταν το αποτέλεσμα των πανηγυρισμών των φιλάθλων της Παρί Σεν Ζερμέν μετά την κατάκτηση του Champions League από την ομάδα τους.
17°
