Θεσσαλονίκη, ΔΕΘ, προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Παϊσίου και συναυλία Ρέμου: ένας ανατρεπτικός συνδυασμός θρησκευτικού και κοσμικού τουρισμού.
Η Θεσσαλονίκη στις αρχές του Σεπτέμβρη είναι το απόλυτο place to be, όπως λένε και στο Ωραιόκαστρο. Είτε είσαι πολιτευτής, είτε φιλόδοξος startupper, είτε απλός μπιζιμπόντης, οφείλεις την ετήσια επίσκεψη στη «συμπρωτεύουσα». Η ΔΕΘ είναι ουσιαστικά ένα ασήμαντο γεγονός στο οικονομικό καλεντάρι του έτους. Είναι αδιανόητο όμως να λείπει κανείς αν θέλει να παρουσιάζεται ως τεχνοκράτης. Για τους υπόλοιπους όμως; Πού είναι η συμπερίληψη αν δεν μπορεί να πάει κάποιος που δεν ανήκει στις φιλόδοξες ομάδες των «παραγόντων».
Τη λύση βρήκε ένας πολυμήχανος ταξιδιωτικός πράκτορας από την «πρωτεύουσα του Μοριά», την Πάτρα. Η ΔΕΘ είναι απλώς η αφορμή. Το ωφέλιμο είναι η επίσκεψη στον τάφο ενός δημοφιλούς και «φρέσκου» αγίου. Ο Παΐσιος, προτού γίνει σίριαλ, έγινε Άγιος το 2015 και η μνήμη του γιορτάζεται στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κοιμήσεώς του. Έτσι, κάθε χρόνο, την παραμονή της επετείου της κοιμήσεώς του, τελείται αγρυπνία στο κοιμητήριο της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή. Κανένα μισάωρο δηλαδή από τη Θεσσαλονίκη.
Επειδή όμως τα ταξίδια δεν είναι εύκολο πράγμα στην Ελλάδα της ανέχειας και ίσως επειδή στις 12 του μήνα «έχει τελειώσει ο μισθός», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συντρόφισσα Λιακούλη του ΠΑΣΟΚ, μια εκδρομή θρησκευτικού τουρισμού μέσα στον Ιούλιο με μοναδικό στόχο το προσκύνημα στον τάφο Παϊσίου μοιάζει πολυτέλεια. Είναι σαν να πας στο Παρίσι, μόνο και μόνο για να δεις τον τάφο του Τζιμ Μόρισον. Κάποιοι το κάνουν, αλλά μόνο οι πολύ φανατικοί. Οι υπόλοιποι θέλουν και λίγο Μουλέν Ρουζ ή ακόμη και Ντίσνεϊλαντ.
Συνδυάζεται, λοιπόν, με το τερπνόν. Ήτοι με την παρακολούθηση μιας δωρεάν συναυλίας του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι και ο Πέτρος Γαϊτάνος, αλλά ίσως αυτό να ελκύει τους προσκυνητές. Μια όσο το δυνατόν καλύτερη αναπαράσταση όσων λέει ο Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα, «βράδια μποέμικα, τραγούδια στα σοκάκια, ξενύχτια, γλέντια μέσ' στην κάθε γειτονιά». Διότι ο άνθρωπος –αν δεν είναι ο Παΐσιος– δεν ζει μόνο με προσευχή. Ο πιστός θέλει και λίγο «ντιριντάχτα». Άσε που η επίσκεψη στον τάφο Παϊσίου απενοχοποιεί και λίγο το «νυχτοπερπάτημα του φτωχού», δηλαδή τη συναυλία του Ρέμου. Άλλο πράγμα να πεις στη σύζυγο «πάω στον τάφο του Αγίου για προσκύνημα και το βράδυ θα περάσω και μια βόλτα από τη Νέα Παραλία μαζί με τους εν Χριστώ αδελφούς» και άλλο να πεις «έφυγα για τσάρκες στην “όμορφη Θεσσαλονίκη” και θα το ξημερώσουμε στον Ρέμο».
Όσοι πιστέψουν ότι το παρόν κείμενο έχει κάποιον ηθικοπλαστικό σκοπό, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Κατ’ αρχάς είμαι υπέρ του να κάνουν οι άνθρωποι ό,τι τους αρέσει. Και τάφο και μπουζούκια και ολίγη από «επαφές» στη ΔΕΘ. Αν μπορούσε ο πράκτωρ να βάλει και «παρακολούθηση φιλικού αγώνος μεταξύ ΠΑΟΚ και Ιπποκράτη Σουρωτής», θα ήμουν υπέρ. Ακόμη και λίγο καζίνο σε γειτονική χώρα ίσως να «έδενε» το πρόγραμμα. Αν και θα μπορούσε να σκανδαλίσει τους πραγματικά πιστούς. Ο Ρέμος πάλι όχι. Έχει γίνει αποδεκτός από την εκκλησία, καθώς το ποίμνιο έχει στυλώσει τα πόδια εδώ και χρόνια και αρνείται να ακούει μόνο ύμνους.
Μάλιστα, η επιλογή του συγκεκριμένου πατρινού πράκτορος θα μπορούσε να αποτελέσει «πιλότο» για διάφορες «αμφιλεγόμενες» εκδρομές. Για παράδειγμα «Γνωρίστε τις Κυκλάδες. Προσκύνημα στην Παναγία της Τήνου και κατόπιν προσκύνημα στο Nammos. Διαμονή σε ξενοδοχείο 5*. Ζήστε τα καλύτερα της Τήνου και της Μυκόνου». Για τους πιο εναλλακτικούς φίλους «Πανόραμα Ικαρίας. Ελεύθερο κάμπινγκ στην παραλία Νας, κοντά στις Ράχες και βραδινό γλέντι σε υπερπολυτελές γιοτ με τον Σταμάτη Γονίδη. Δωρεάν γαλλική σαμπάνια».
Θα μπορούσαν ακόμη και να διοργανωθούν εκδρομές στο εξωτερικό «Ρομαντική Σοβιετία (4 ημέρες): Μαυσωλείο Στάλιν, διαμονή στο γκούλαγκ Κολιμάς στη Σιβηρία, Τσερνόμπιλ, επίσκεψη στο εργοστάσιο παραγωγής ντρόουν της Ουκρανίας». Προσωπικά θα επέλεγα τη «Μπριγάδα αλληλεγγύης με mega Yacht: Διανομή φαρμάκων στην Κούβα και το βράδυ πάρτι στο διάσημο Joia Beach στο Μαιάμι». Διότι η ζωή θέλει τρέλα.
17°
