Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα: Οι μέρες της πανδημίας

Αχ, τι υπέροχες ήταν εκείνες οι μέρες! Οι μέρες της πανδημίας, εννοώ. Οι δρόμοι άδειοι από αυτοκίνητα, τα σχολεία κλειστά, τα γήπεδα άδεια. Οι πολίτες κλεισμένοι στα λαγούμια τους, ο ουρανός καθάριος από αεροπλάνα. Στις τηλεοράσεις εμφανίστηκαν καινούργιες φάτσες – οι  επιδημιολόγοι. Θυμάμαι που είχα νοικιάσει από έναν γείτονα τον σκύλο του ώστε να βγαίνω κάθε μέρα βόλτα. Την αγαπημένη μου τη συναντούσα σε ξενοδοχεία ημιδιαμονής, κατακλυσμένος από ένα ευφορικό αίσθημα παρανομίας. Για να διατηρούμαι σε φόρμα, έτρεχα πέρα δώθε στο αχανές υπόγειο της πολυκατοικίας μου, ενώ σκεφτόμουν ηδονικά ότι μπορεί η γενιά μου να μην έζησε την ισπανική γρίπη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά βιώνει τη διαβόητη πλέον πανδημία Covid-19. Τι ωραίες εποχές για έναν μισάνθρωπο!

Αυτή την ξεχωριστή εποχή έρχεται να μας θυμίσει με το τελευταίο της μυθιστόρημα «Η Λούσυ δίπλα στη θάλασσα» η Αμερικανίδα συγγραφέας Ελίζαμπεθ Στράουτ (χάρη στην πολύ καλή μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου). Τοποθετεί την ηρωίδα της, τη γνωστή πλέον στο αναγνωστικό κοινό Λούσυ Μπάρτον –που δεν είναι παρά το alter ego της– στον καιρό της πανδημίας. Η Λούσυ έχει χάσει πριν από λίγο καιρό τον τελευταίο της σύζυγο, όταν δέχεται ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα από τον πρώην άντρα της, που της ζητά επιτακτικά να φύγουν από τη Νέα Υόρκη, επειδή έρχεται η επιδημία Covid-19 και θα είναι αδυσώπητη. Η Λούσυ αποδέχεται την πρόσκληση και καταφεύγουν μαζί σε ένα εξοχικό σπίτι δίπλα στη θάλασσα στο Μέιν – απ’ όπου κατάγεται και η συγγραφέας.

Οι κάτοικοι της περιοχής –κι ενώ έχει ξεσπάσει ήδη η επιδημία στη Νέα Υόρκη– δέχονται με απαρέσκεια τους ξένους που βρήκαν καταφύγιο στα μέρη τους. Η Λούσυ έχει δύο κόρες με τον πρώην άντρα της και μαζί τους ασχολείται μακρόθεν, ενώ η επιδημία δεν χάνει καιρό και εμφανίζεται και στο Μέιν. Πώς αλλιώς; Το εμβόλιο δεν έχει ανακαλυφθεί, οι άνθρωποι αποφεύγουν τις χειραψίες και τις αγκαλιές, κοιτάζουν υποψιασμένα ο ένας τον άλλον, όμως κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται. Οι κόρες της Λούσυ έχουν τα δικά τους προβλήματα, ο ένας χωρισμός διαδέχεται τον άλλο, όπως και οι θάνατοι γύρω τους. Το σπίτι, βέβαια, πλάι στον ωκεανό είναι υπέροχο. Το κύμα που σκάει στα βράχια τούς νανουρίζει γλυκά τα βράδια. Η άμπωτη εναλλάσσεται με την πλημμυρίδα. Οι αστακοπαγίδες είναι παρατημένες στην αμμουδιά. Οι γλάροι κρώζουν.

Και η Λούσυ αναπολεί τη ζωή της, τα λάθη και τις απιστίες της, τα κορίτσια της, που έγιναν γυναίκες, τους φίλους που πεθαίνουν από τον άτιμο ιό. Στο μεταξύ, οι αγανακτισμένοι μπουκάρουν στο Καπιτώλιο, η προεδρία αλλάζει χέρια και το εμβόλιο που περιμένει ολόκληρη η ανθρωπότητα με κομμένη την ανάσα κάνει την εμφάνισή του. Όχι ασφαλώς για τους ψεκασμένους, αλλά τι να κάνεις, οι συνωμοσιολόγοι πάντα ανθίζουν σε τέτοιους καιρούς.

Όποιο βιβλίο κι αν πιάσεις της Ελίζαμπεθ Στράουτ, θα απολαύσεις τη γραφή της. Θυμάμαι να διαβάζω τα προηγούμενα μυθιστορήματά της μες στην πανδημία. Αχ, τι υπέροχες που ήταν εκείνες οι μέρες!