Εκπαιδεύοντας καθαρματάκια

Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Σε αντίθεση με τις σφαίρες, ο θάνατος από εκφοβισμό δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συμπεριφορά των μαθητών της δεν ήταν εγκληματική. Απλώς δεν ήταν τόσο εγκληματική όσο η κυρίαρχη αντίληψη στο εκπαιδευτικό σύστημα (και σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας), σύμφωνα με την οποία τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες για τις πράξεις τους.

Οι μαθητές της μακαρίτισσας καθηγήτριας δεν φοβόντουσαν να της πετάξουν μπουκάλια γάλα ή νερό την ώρα που εκείνη πάσχιζε να διδάξει. Δεν φοβόντουσαν να της κάνουν το οτιδήποτε. Και δεν φοβόντουσαν γιατί ξέρουν ότι εξαιτίας του εγκληματικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν τους περίμενε καμία απολύτως συνέπεια. Ή τουλάχιστον καμία συνέπεια τόσο οδυνηρή ώστε να τους αποτρέπει από το να υποκύπτουν στις πιο ελεεινές τους παρορμήσεις.

Μια τάχα προοδευτική (στην πραγματικότητα απλώς ενοχική, βλακώδης και αυτοκαταστροφική) νοοτροπία εκπαιδεύει καθαρματάκια (που μεγαλώνοντας θα γίνουν καθάρματα) που μετατρέπουν τα σχολεία στη χαρά του τραμπούκου. Δάσκαλοι και καθηγητές, ευνουχισμένοι από την πολιτεία και παραδομένοι στις ορέξεις του κάθε βλαμμένου γονιού, προσπαθούν απλώς να γλιτώσουν τους εαυτούς τους από παιδιά που από πολύ μικρή ηλικία εκπαιδεύονται στην ασυδοσία και την ατιμωρησία ξέροντας ότι δεν μπορούν αυτοί μόνοι και αβοήθητοι να σταθούν απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων.

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει περιβάλλον ένας μαθητής; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να μείνει στην ίδια τάξη; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να τιμωρηθεί με τρόπο που θα του δώσει να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια και ότι η παραβίαση τους κοστίζει; Από την άλλη ξέρετε πόσο εύκολο είναι να βρεθεί απολογούμενος ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής που θα προσπαθήσει να διδάξει τα όρια (το πιο σημαντικό από τα μαθήματα); Ξέρετε πόσο εύκολο είναι για έναν γονιό να τον απειλήσει; Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να του κάνουν τον βίο αβίωτο;».

Στην Ελλάδα μοιάζει να έχουμε αποφασίσει ότι αντί για παιδιά θέλουμε να μεγαλώνουμε καθαρματάκια. Κακομαθημένα, αυτάρεσκα πλάσματα χωρίς καμία αίσθηση υποχρεώσεων και ορίων που αντιμετωπίζονται ως θεότητες στων οποίων τις διαθέσεις όλοι πρέπει να υποταχθούν. Γονείς βουτηγμένοι σε ενοχές και βολεμένοι σε ιδέες που τους απαλλάσσουν από ευθύνες και δουλειά, γονείς που μαθαίνουν τα παιδιά τους ότι αυτά είναι το κέντρο του κόσμου, γονείς που ποτίζουν τα παιδιά τους με το δηλητήριο του μίσους για οτιδήποτε δεν τους μοιάζει, γονείς που το παράδειγμά τους είναι ο τσαμπουκάς, γονείς που καταστρέφουν τα παιδιά που παριστάνουν ότι αγαπούν και ταυτοχρόνως καταστρέφουν σε αγαστή συνεργασία με το φοβικό και αδιάφορο υπουργείο Παιδείας.

Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Αλλά αυτοί οι μαθητές που τόσο άφοβα τραμπουκίζουν, καθόλου δεν αποκλείεται να σκοτώσουν. Έτσι τους μεγάλωσαν κι έτσι τους έμαθαν. Χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς συνέπειες, χωρίς όρια. Καθαρματάκια που περιμένουν να μεγαλώσουν για να γίνουν καθάρματα. Και μπράβο τους.