H Ρωμαϊκή Ιστορία από τρεις Γάλλους πανεπιστημιακούς

Η Ρώμη είναι ένα ανοιχτό μουσείο. Περπατώντας εκεί ο περιηγητής έχει την αίσθηση ότι τον περιβάλλει η Ιστορία. Όμως ποια Ιστορία; Εγώ, για παράδειγμα, δεν έψαξα ποτέ για τον Καπιτολίνο Λόφο της αρχαίας Ρώμης, ούτε για το σημείο όπου είχε στηθεί το 30 μέτρων άγαλμα του Νέρωνα, ούτε για τον τόπο όπου συνεδρίαζε η Σύγκλητος. Για την ακρίβεια, δεν έχω καν επισκεφτεί το Κολοσσαίο, όπου ο ψυχοπαθής με τις μονομαχίες αυτοκράτορας Κόμμοδος –αφού πρώτα δολοφόνησε τον πατέρα του, Μάρκο Αυρήλιο (όλοι έχετε διαβάσει το περίφημο πόνημά του «Τα εις εαυτόν»)–, σκοτώθηκε από τον Μάξιμο Δέκιο (που υποδύεται ο Ράσελ Κρόου στον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ Σκοτ). Εμένα με ενδιέφερε περισσότερο να βρω το σπίτι στα Ισπανικά Σκαλιά όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Άγγλος ποιητής Τζον Κητς, την κατοικία όπου έμεινε ο Γκαίτε στο ταξίδι του στη Ρώμη (θα τη βρείτε στη Via del Corso), αλλά και τις γειτονιές όπου γυρίζονταν οι ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού.

Να όμως που θα χρειαστεί να πάω ξανά στη Ρώμη. Αυτή τη φορά εμπνευσμένος από το βιβλίο που διαβάζω τούτο τον καιρό. Πρόκειται για τη Ρωμαϊκή Ιστορία που έγραψαν τρεις Γάλλοι πανεπιστημιακοί και μετέφρασαν εξαιρετικά ο Σωτήρης Μετεβελής και ο Χρήστος Γεμελιάρης. Την επιστημονική επιμέλεια, ενημέρωση και συμπλήρωση έκανε ο Σωτήρης Μετεβελής, και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο, που κοσμεί της εκδόσεις της Εστίας και αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη που διψάει να μάθει. Στις σελίδες του ανακαλύπτει κανείς τις σχέσεις των ελληνικών αποικιών με τους ιταλικούς γηγενείς πληθυσμούς, τις κοινωνικές δομές, τους πολέμους, τη διαδοχή από τη βασιλεία στη δημοκρατία και κατόπιν στην αυτοκρατορία. Γνωρίζει τη διείσδυση του χριστιανισμού στον πληθυσμό, τις εξεγέρσεις των σκλάβων, την εξάπλωση της Ρώμης στα πέρατα του γνωστού τότε κόσμου. Πώς στην ευχή κατάφερε μέσα σε λίγους αιώνες ένα χωριουδάκι του Λατίου να επιβληθεί αρχικά στις γειτονικές πόλεις, στη συνέχεια σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο, κατόπιν να σβήσει την Καρχηδόνα, να κατακτήσει την Ελλάδα και την Αίγυπτο της Κλεοπάτρας, για να γίνει στο τέλος κοσμοκρατορία;

Διάβασα προσεκτικά αυτό το βιβλίο, στο γραφείο μου, πίνοντας καφέ από την καινούργια μου εσπρεσιέρα. Τις ιστορίες των αυτοκρατόρων, με τα βίτσια και τις ανασφάλειές τους, με τις δολοφονίες και τις δολοπλοκίες τους, με τη μεγαλομανία και την καχυποψία τους... Ε, ναι, όλα αυτά τα είχα διαβάσει ήδη στον Σουητώνιο και στον Τάκιτο, όμως τα είχα, ομολογώ, ξεχάσει. Αυτό το βιβλίο μού τα θύμισε. Και με έμαθε πολύ περισσότερα. Κυρίως με βοήθησε να αντιληφθώ το περίπλοκο ψηφιδωτό που σχημάτιζε τότε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Και, βέβαια, με έκανε να δω με άλλο μάτι τη Ρώμη. Διότι η Ρώμη δεν είναι μόνο το Βατικανό και το Κολοσσαίο. Δεν είναι μόνο η Βίλα Μποργκέζε και οι βόλτες στις όχθες του Τίβερη. Είναι ο Ναός του Καπιτωλίου, η Αγορά του Καίσαρα, το Θέατρο του Μάρκελλου, τα Λουτρά του Αγρίππα, το Μαυσωλείο του Αυγούστου…

Συμπέρασμα: αγοράστε το βιβλίο και μαζί ένα εισιτήριο για Ρώμη.