- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Η πιο συνηθισμένη μετακίνησή μου προς Αθήνα είναι για ένα 24ωρο. Παίρνω την πρώτη πτήση από Χανιά τη μία μέρα και την πρώτη πτήση από Αθήνα την επόμενη. Ο συνδυασμός αυτός είναι και ο οικονομικότερος δυνατός. Φανταστείτε ότι πολλές φορές έχω πληρώσει 28 ευρώ πήγαινε-έλα, ενώ ποτέ δεν έχω ξεπεράσει τα 40-45 ευρώ. Μιλάμε πάντα για off-season, δηλαδή από αρχές Νοεμβρίου έως τέλη Μαρτίου. Το τίμημα για αυτό το τόσο χαμηλό κόστος είναι το αναγκαστικό ξύπνημα στις 05:00 για δύο συνεχόμενες μέρες. Μικρό το κακό, θα πει κάποιος. Ναι, έτσι είναι, αλλά δυστυχώς όχι πάντα.
Έχω μόλις περάσει τον έλεγχο και βαδίζω με γρήγορο βήμα προς την έξοδο αναχώρησης. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα ποια είναι η έξοδος για την πτήση και αυτό με έχει ανησυχήσει κάπως. Έφαγα και κάπου ένα 10λεπτο στον έλεγχο γιατί η κοπέλα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το κουρδιστό ξυπνητήρι μου ήταν όντως ξυπνητήρι. Έπρεπε ντε και καλά να είναι βόμβα! Γι’ αυτό και το έλεγξε τρεις φορές για ίχνη πυρίτιδας μέχρι, με απογοητευμένο ύφος, να μου πει ότι μπορώ να περάσω. Οι καιροί που διάγουμε έχουν τρελάνει τον κόσμο...


Την ώρα που φτάνω στο gate, από το οποίο συνήθως αναχωρεί η πτήση μου, σηκώνω το βλέμμα προς τον πίνακα αναχωρήσεων για επιβεβαίωση. Εκείνη ακριβώς λοιπόν τη στιγμή βγαίνει το “Flight delay, estimated new departure time 11:15”. Στην κάτω γωνία του πίνακα η ώρα έλεγε 07:19. Όχι, ρε φίλε! Έχεις σηκωθεί με δυσκολία και άρον-άρον στις 05:00. Φεύγεις βιαστικά να προλάβεις ηλεκτρικό και μετρό στην ώρα τους. Χασμουριέσαι σε όλη τη διαδρομή και περιμένεις να μπεις στο αεροπλάνο να την πέσεις για κανά μισάωρο και τελικά βρίσκεις μπροστά σου μίνιμουμ τρεις ώρες ανιαρής απραξίας.


Να βγεις ξανά έξω από το χώρο αναχωρήσεων, να περάσεις από τις αφίξεις, να ξανανέβεις στον επάνω χώρο των αναχωρήσεων. Κάτι να φας, κάτι να πιεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά, να διαβάσεις μια εφημερίδα. Κάτι να ξαναφάς, κάτι να ξαναπιείς. Να ξαναπεράσεις το μαρτύριο του ελέγχου. Να πας για κατούρημα. Με όλα αυτά κοιτάω το ρολόι και με το ζόρι έχει περάσει μια ώρα. Βγάζω την κάμερα, κοιτάω τον μετρητή έχει κάπου 20-21 πόζες ακόμα. ΟΚ, να τι θα κάνω τις επόμενες δύο ώρες…




Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες εκείνο το πρωινό στο «Ελ. Βενιζέλος». Πολύ φως έξω, χαμηλός φωτισμός μέσα. Να μη σε πάρουν και χαμπάρι. Ο σκοπός διπλός. Να νικήσω την ανία και την πλήξη, κάτι που σίγουρα επετεύχθη, αλλά και να καταφέρω να μεταφέρω την ατμόσφαιρα που επικρατεί στον μικρόκοσμο ενός αεροδρομίου. Ενός ιδιαίτερου χώρου. Στον οποίο οι περισσότεροι ευρισκόμενοι είναι περαστικοί. Εκεί που ισχύουν αυστηροί κανόνες και πολλαπλοί περιορισμοί. Για όλους! Ανεξαρτήτως προέλευσης ή προορισμού. Σε τελική ανάλυση εκεί που όλοι αναγκάζονται οικειοθελώς να συμμορφωθούν. Χωρίς διαμαρτυρίες και αντιρρήσεις.


Αργότερα, όταν επιτέλους αναχώρησε η πτήση μου, προσπαθούσα να σκεφτώ που αλλού στην ελληνική καθημερινότητα βρίσκει κανείς τόσο γενικευμένη αυτόβουλη συμμόρφωση σε πλαίσια λειτουργίας και κανόνες. Τελικά με πήρε ο ύπνος πριν καταλήξω σε κάποια απάντηση.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Έργα τέχνης, χρώματα και στιγμές που συνθέτουν την ατμόσφαιρα της φετινής διοργάνωσης
Ο Νεοϋορκέζος που άλλαξε τα δεδομένα στη φωτογραφία μόδας, μετατρέποντας τις μέχρι τότε στατικές απεικονίσεις σε εικόνες γεμάτες ενέργεια και συναίσθημα
Μια ξεχωριστή φωτογραφική περιπέτεια στο κέντρο της Αθήνας
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Ο χορός συναντά τη φωτογραφία και αιχμαλωτίζει το εφήμερο
Ο Αυστριακός φωτογράφος Τόμας Κλόκερ διακρίθηκε στα Illume Awards 2026
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η ένταση της διαδρομής, η προσπάθεια των δρομέων, τα χαμόγελα, η συγκίνηση και η χαρά του τερματισμού
Ο διάσημος φωτογράφος μας ξενάγησε στην έκθεσή του, «People Power», στο Μουσείο Μπενάκη
Η νέα έκδοση του ΜΙΕΤ παρουσιάζει ένα σπάνιο φωτογραφικό αρχείο που διασώθηκε από γενιά σε γενιά
Ο φωτογράφος Μπρένταν Λάρσεν εξέφρασε την απογοήτευσή του για τις κατηγορίες περί χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης
Μια νυχτερινή γωνιά της πόλης, γεμάτη έντονα χρώματα και φωτεινές επιγραφές
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση για το project, την αποδοχή του σώματος και την πρόληψη
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Ο ιδρυτής του σωματείου Σύγχρονη Ελληνική Φωτογραφία μιλάει στην ATHENS VOICE
Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης, Δημοσθένης Καραγεωργίου
Φωτογράφοι από όλο τον κόσμο καλούνται να δώσουν τη δική τους ματιά σε έναν τόπο που αλλάζει μαζί με τις εποχές
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.