Αναλογικό φιλμ, ναυτικοί και τοπία σάρκας: Η βαθιά εσωτερική επιστροφή του φωτογράφου Constantine Korsovitis στην Αθήνα
Τι συμβαίνει όταν ο φακός σταματά να κυνηγά την ψηφιακή τελειότητα και αρχίζει να αναζητά τα θραύσματα της μνήμης; Ο Ελληνοαυστραλός φωτογράφος Constantine Korsovitis, στη δεύτερη ατομική του έκθεση στην Αθήνα, μας μεταφέρει στην γκαλερί o. art.ath στην Κυψέλη για να μας αφηγηθεί μια ιστορία που ξεκίνησε ως κινηματογραφικό σενάριο και κατέληξε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση.
Με οδηγό τα κείμενα του Ζαν Ζενέ και την τραχιά γοητεία του αναλογικού φιλμ, η έκθεση «The Scent of Salt» χαρτογραφεί το ταξίδι ενός συνταξιούχου ναυτικού —και μαζί, το ταξίδι του ίδιου του δημιουργού— από τη φλόγα της νεότητας στη σιωπηλή ευαλωτότητα των γηρατειών. Μέσα από ασπρόμαυρες εικόνες, μια βιντεοεγκατάσταση και ένα υποβλητικό ηχητικό τοπίο, ο φωτογράφος διαπραγματεύεται τη φθορά, την αρρενωπότητα και την αδιαχώριστη σχέση μεταξύ τρυφερότητας και βίας. Συναντήσαμε τον φωτογράφο και συζητήσαμε μαζί του για την δημιουργία αυτού του οπτικού ημερολογίου που είναι γεμάτο θάλασσα, σιωπή και αναλογική γοητεία.
Η νέα σας δουλειά περιγράφεται ως «ένα οπτικό ημερολόγιο μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ». Πώς προέκυψε αυτή η μετάβαση από το σενάριο στο φωτογραφικό φιλμ; Ξεκίνησα με την ιδέα ενός διηγήματος, χρησιμοποιώντας το ως βάση για την έκθεση. Μετά από χρόνια εργασίας με την ψηφιακή τεχνολογία, ένιωσα την ανάγκη για κάτι πιο προσωπικό και εννοιολογικό. Οι εικόνες αυτές λειτουργούν ως σελίδες ενός ιδιωτικού ημερολογίου, αποτυπώνοντας μια κινηματογραφική αίσθηση που δεν περιορίζεται από τη ροή μιας ταινίας, αλλά εστιάζει στην ιερή ησυχία της στιγμής.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας συνταξιούχος ναυτικός, εμπνευσμένος από τον κόσμο του Ζαν Ζενέ. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η φιγούρα; Ο ναυτικός είναι ένας άνθρωπος στοιχειωμένος από τη θάλασσα και τις αναμνήσεις της. Το σώμα του φέρει τα σημάδια της επιθυμίας και του χρόνου. Μέσα από τη συνεργασία μου με ένα ηλικιωμένο μοντέλο που ενσαρκώνει αυτόν τον ρόλο, θέλησα να εξετάσω τι συμβαίνει όταν η αρρενωπότητα αρχίζει να διαλύεται και η επιθυμία υποχωρεί σαν την παλίρροια. Είναι ένας κόσμος εξομολόγησης, τιμωρίας και τρυφερότητας, όπου η θάλασσα λειτουργεί ως μεταφορά για τα πάθη που μας διαμορφώνουν.
Η έκθεση χωρίζεται σε τρία μέρη. Ποια διαδρομή ακολουθεί ο θεατής; Τα τρία μέρη χαρτογραφούν τη ζωή ενός άνδρα από τη νεότητα μέχρι τα γηρατειά. Εστιάζουν στη φευγαλέα φύση του έρωτα και στη διαβρωτική δύναμη του χρόνου. Η σάρκα εδώ μετατρέπεται σε τοπίο. Ξεκινάμε από την επείγουσα ανάγκη και τη φλόγα του «γίνομαι» και καταλήγουμε σε κάτι πιο εύθραυστο και εκτεθειμένο.
Σε ένα σημείο της έκθεσης, ο φακός στρέφεται από το μοντέλο προς εσάς τον ίδιο. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η εσωτερική στροφή;
Ενώ ξανακοίταζα τα αρχεία μου, βρήκα ένα παλιό αυτοπορτρέτο – μια εικόνα που δεν μπορούσα πλέον να αναγνωρίσω. Εκείνη τη στιγμή, το έργο έγινε μια διαπραγμάτευση με τη δική μου μεταμόρφωση. Τοποθέτησα τον εαυτό μου μέσα στην ιστορία, εκθέτοντας ένα σώμα που αισθάνεται ταυτόχρονα παρόν και εξαφανιζόμενο. Είναι μια αναμέτρηση με ένα «εγώ» που γίνεται σταδιακά άγνωστο.
Γιατί επιλέξατε την αναλογική φωτογραφία για αυτή τη συγκεκριμένη θεματική; Η αναλογική ταινία φέρει τον κόκκο της ίδιας της μνήμης. Οι εναλλακτικές μέθοδοι επεξεργασίας και το απαλό φόντο προσδίδουν έναν αισθησιασμό, σαν η μνήμη και η επιθυμία να έχουν αφήσει το φυσικό τους σημάδι πάνω στο χαρτί. Αυτή η «ατέλεια» ταιριάζει με την έννοια της φθοράς που πραγματεύεται η έκθεση.
Τι ρόλο παίζει η βιντεοεγκατάσταση και ο ήχος που συνοδεύουν τις φωτογραφίες; Το έργο αναλογίζεται τον τρόπο με τον οποίο ζούμε τις ζωές μας μέσα από εικόνες. Ο κινηματογράφος και η φωτογραφία διεισδύουν στην εσωτερική μας ζωή. Η βιντεοεγκατάσταση και το ηχητικό τοπίο δημιουργούν ένα παράθυρο στον κόσμο της ιστορίας, ενισχύοντας την αίσθηση του οικείου και του κινηματογραφικού, καλώντας τον θεατή να βυθιστεί ολοκληρωτικά σε αυτή την ανεπίλυτη εξομολόγηση.
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που εκθέτετε στην Αθήνα. Τι σημαίνει για έναν Ελληνοαυστραλό δημιουργό η επιστροφή στην πόλη και πώς ο «απόηχος» της Αθήνας επηρέασε την ατμόσφαιρα του «The Scent of Salt»; Η Αθήνα για μένα είναι ένας τόπος συνάντησης της προσωπικής μου ιστορίας με το παρόν. Η απόφαση να δείξω το "The Scent of Salt" στην Κυψέλη, στην γκαλερί o.art.ath, δεν ήταν τυχαία. Με γοήτευσε η αίσθηση του χώρου, η οικειότητά του, που ταίριαζε απόλυτα με την έννοια του "οπτικού ημερολογίου". Επιστρέφοντας εδώ, νιώθω ότι κλείνει ένας κύκλος: η έκθεση είναι μια διαπραγμάτευση με τη δική μου μεταμόρφωση και το να τη μοιράζομαι με το κοινό της Αθήνας προσδίδει μια επιπλέον στρώση ειλικρίνειας σε αυτή την ασπρόμαυρη εξομολόγηση. Η πόλη, με τη δική της φθορά και την ακατάπαυστη ενέργειά της, έγινε το ιδανικό σκηνικό για μια ιστορία που παραμένει, όπως και η ίδια, ανεπίλυτη.
Δείτε τη φωτογραφική δουλειά του C. Korsovitis, εδώ
Πληροφορίες για την έκθεση «The Scent of Salt» Χώρος : Γκαλερί “O.art. ath”, Σποράδων 36, Κυψέλη Διάρκεια : 13-30 Μαΐου 2026 Opening: 14 Μαΐου, 19:00 Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Σάββατο, 18:00- 21:00
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
12°
