Το καμπανάκι του Μπέλφαστ

Τα επεισόδια των ακροδεξιών χουλιγκάνων στο Μπέλφαστ μπορεί να είναι φρικαλέα, δυσάρεστα, απωθητικά (βάλτε όποιο επίθετο θέλετε), αλλά απρόσμενα δεν είναι. Και δυστυχώς μάλλον δεν θα είναι μοναδικά. Πρόκειται για εικόνες που, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση, μπορεί να τις συναντάμε όλο και πιο συχνά όχι γιατί είναι αναπόφευκτες αλλά γιατί αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι προκειμένου να αποφευχθούν προτιμούν να κάνουν την πάπια.

Δυστυχώς τα κόμματα εξουσίας σε όλη την Ευρώπη (άρα και η Ευρωπαϊκή Ένωση) επιμένουν να πλένουν τα χεράκια τους αντί να ασχοληθούν στα σοβαρά με το μεταναστευτικό, αφήνοντάς το έτσι έρμαιο στις ορέξεις των ανισόρροπων και των δύο άκρων: των αριστερών υπέρμαχων των ανοικτών συνόρων και των ξενοφοβικών ακροδεξιών.

Η μετανάστευση που γίνεται χωρίς κανόνες και αντιμετωπίζεται ενοχικά μετατρέπεται αναπόφευκτα σε αθρόα εισαγωγή απελπισίας και δυστυχίας (εκτός αν κανείς νομίζει ότι οι φουκαράδες που ρισκάρουν τη ζωή τους για να πατήσουν δυτικό έδαφος κάνουν ταξίδι αναψυχής ή ότι το κάνουν με τον τρόπο που πχ ένας Έλληνας γιατρός πάει να δουλέψει σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα). Και το χειρότερο είναι ότι τις συνέπειες αυτής της εισαγωγής τις υφίσταται κυρίως το πιο φτωχό κομμάτι του πληθυσμού. Αυτό που ήδη κατοικεί εκεί που καταλήγουν οι απελπισμένοι και οι δυστυχισμένοι. Αυτό που σα να μην του έφταναν τα δικά του προβλήματα ξαφνικά φορτώνεται και τα προβλήματα άλλων. Αυτό που ακόμα κι αν καταλαβαίνει ότι οι οικονομίες της Δύσης δύσκολα θα επιβιώσουν χωρίς τα εργατικά χέρια των δυστυχισμένων και των απελπισμένων, δεν είναι έτοιμο να πληρώσει το τίμημα μιας αναγκαστικής συνύπαρξης στην οποία δεν έχουν τον παραμικρό λόγο.

Μπροστά στα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η με το ζόρι συνύπαρξη, τα συστημικά μετριοπαθή κόμματα αντί για λύσεις προσφέρουν κηρύγματα. Κηρύγματα κατά της ξενοφοβίας, κηρύγματα υπέρ της ανοχής, κηρύγματα υπέρ της αλληλεγγύης… γενικώς ωραία λόγια που όσο μακρύτερα είσαι από το πρόβλημα τόσο πιο πολύ ζεσταίνουν την ψυχούλα σου. Και μετά το κήρυγμα δεν προσφέρουν τίποτα. Ούτε κανόνες, ούτε οργάνωση, ούτε έλεγχο. Πετούν τους απελπισμένους στις φτωχογειτονιές και περιμένουν όλα να πάνε καλά. Και φυσικά λίγα πράγματα πάνε καλά.

Και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όταν οι κάτοικοι αισθάνονται αδικημένοι και εξαναγκασμένοι με μια συνύπαρξη στην οποία οι κανόνες δεν ορίζονται ή όταν ορίζονται τους αδικούν, όταν βλέπουν ότι αντί οι επισκέπτες να υποχρεώνονται να προσαρμοστούν στη νέα τους πατρίδα, γίνεται προσπάθεια να προσαρμοστούν αυτοί στους επισκέπτες, όταν παύουν να αισθάνονται ασφαλείς, αναλαμβάνουν τα άκρα. Από τη μία οι ανισόρροποι αριστεροί των ανοικτών συνόρων που βλέπουν στους δυστυχισμένους το νέο προλεταριάτο που μπορεί να κάνει πράξη τις επαναστατικές τους ονειρώξεις, κι από την άλλη οι ανισόρροποι της ακροδεξιάς που χρησιμοποιούν το μίσος σε κάθε τι ξένο ως καύσιμο, εκμεταλλεύονται την απουσία του κράτους και την αδυναμία του να δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας (και σωματικής και οικονομικής). Και ακολουθούν Μπέλφαστ.

Μπέλφαστ που μπορούν να αποφευχθούν με αυστηρό έλεγχο των συνόρων, οργανωμένη και στενευμένη εισαγωγή εργατικού δυναμικού και κυρίως κανόνες που θα δίνουν προτεραιότητα στην προσαρμογή των μεταναστών και όχι στην προσαρμογή των κοινωνιών που τους υποδέχονται. Αρκεί φυσικά τα στελέχη των κομμάτων εξουσίας της Ευρώπης να είναι σε θέση να κάνουν κάτι περισσότερο από το να κοιτούν αφ’ υψηλού και να κάνουν κηρύγματα. Το καμπανάκι του Μπέλφαστ χτυπάει και κάποιοι πρέπει επιτέλους να βγάλουν τα δάχτυλά τους από τα αυτιά. Και μπράβο τους.