Aνυπομονώ να ξαναπάω μαζί με την κόρη μου στο Release Athens

Κοίτα πώς τα φέρνει ο καιρός. Δεν περίμενα ότι θα επέστρεφα σ’ έναν συναυλιακό χώρο -ειδικά του metal- με τέτοια λαχτάρα ξανά. Αντί να την οδηγήσω εγώ, η 12χρονη Μαρίνα με παίρνει από το χέρι και κατηφορίζουμε προς το Release Athens για να δούμε Savatage, Sepultura, Helloween και Saxon.

Ο Μάρκος. Θυμάμαι τον Μάρκο τον Φεβρουάριο του 1990 να φτάνει ενθουσιασμένος σ’ ένα φιλικό σπίτι μετά τη συναυλία των Running Wild με τους Rage στο Ρόδον. Ήταν η πρώτη φορά που τον συνάντησα. Πέρα από τη σχέση που είχα αποκτήσει στις αρχές των 80s με τους Iron Maiden και την αιώνια σχέση με τους Black Sabbath, το 1990 ήμουν πιο κοντά σε όσα πράγματα συνέβαιναν στο grunge του Seattle, παρακολουθώντας τις πρώτες κυκλοφορίες της Sub Pop και οπωσδήποτε αρκετά μακριά από τη Γερμανία των Running Wild και των Rage. Ο ενθουσιασμός του Μάρκου μ’ έκανε να ακούσω προσεκτικά αυτές τις δύο μπάντες και να προσπαθώ να βγάλω άκρη με τη μετά-Maiden heavy αισθητική. Ο Μάρκος Σακελλαρίου μετά από αρκετά χρόνια έγινε ένας από τους πιο προβεβλημένους συντάκτες του Metal Hammer και απ’ όσο ξέρω, εξακολουθεί και σήμερα να γράφει εκεί.

Οι ήχοι, οι άνθρωποι. Αν δεν ήμουν περισσότερο προσανατολισμένος στα όσα συνέβαιναν στο Seattle απ’ όσα συνέβαιναν στο Αμβούργο των Running Wild ή το Χερν των Rage, πάω στοίχημα ότι ο Χάρης Καραολίδης δεν θα μου είχε προτείνει το 1993 τη διεύθυνση του Metal Hammer. Προς μεγάλη του απογοήτευση το περιοδικό στράφηκε τότε περισσότερο προς τους Running Wild και τους Rage και πολύ λιγότερο προς στους Soundgarden και τους Nirvana. Αλλά ούτε κι εγώ περίμενα ότι θα ακολουθούσα μια τέτοια γραμμή. Μην έχοντας εδώ και πολλές δεκαετίες επαγγελματική σχέση με το Metal Hammer -αλλά και με το ίδιο το metal- συνδέω στο μυαλό μου ιδιώματα με ανθρώπους που συνάντησα σ’ εκείνη την πενταετία των mid 90s που βρέθηκα εκεί: Το death metal με τον Γιάννη Πούσιο, το power metal με τον Χάκο Περβανίδη, το hard rock με τον Αλέξανδρο Ριχάρδο και τον Χρήστο Κιζατζεκιάν, το black metal -το νορβηγικό- με τον Τόλη Γιοβανίτη, το progressive με τον Τάσο Σταματούκο, το thrash με τον Χάρη Ευκαρπίδη. Οι δύο τελευταίοι δεν είναι πια στη ζωή κι αυτό με πληγώνει. Εκείνες οι συνδέσεις ήταν πιο βαθιές από οποιεσδήποτε άλλες.

© Release Athens

Η κοινότητα. Υπάρχουν πολλές κοινότητες που έχουν ως κέντρο τους τη μουσική. Αυτές που ο Άγγλος κοινωνιολόγος Dick Hebdige ονομάζει υποπολιτισμικές ομάδες (subcultures). Η κοινότητα του heavy metal -με όλα τα τα παρακλάδια του- χαρακτηρίζεται από έντονη αίσθηση αλληλεγγύης και αποδοχής. Οι οπαδοί του metal βρίσκουν σε αυτή την κουλτούρα ένα καταφύγιο, έναν χώρο όπου μπορούν να είναι ο εαυτός τους χωρίς να φοβούνται μήπως κάποιος τους κρίνει αρνητικά. Όπως σε κάθε subculture, υπάρχουν κι εδώ συγκεκριμένες απαιτήσεις από τους μεγαλύτερους, τους πιο παλιούς και τους πιο χωμένους για να γίνεις αποδεκτός. Παλαιότερα, η εμφάνιση -συγκεκριμένου στυλ μακριά μαλλιά, στενά τζιν, μπότες και t-shirt συγκροτημάτων- έπαιζε τον μεγαλύτερο ρόλο. Στο πέρασμα του χρόνου, η αποδοχή για όσους ήταν αρκετά “γνώστες”, παρέβλεπε στοιχεία της εξωτερικής εμφάνισης. Κι από τη στιγμή που θα αναγνωριζόσουν ως μέλος της ομάδας, ένιωθες απόλυτα ασφαλής. Αυτή η αίσθηση του «ανήκειν», αυτή η άνευ όρων αποδοχή ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας είναι μια έκφραση αγνότητας. Είναι η αγνότητα της φιλίας που χτίζεται πάνω σε κοινές αξίες και -κυρίως- πάθη, πέρα από τις επιφανειακές διαφορές ιδιωμάτων.

Heavy Metal is the Law. Η τεχνική αρτιότητα, η αφοσίωση στην εξέλιξη του ήχου, η ατελείωτη εξάσκηση των μουσικών και η προσήλωση στην τέχνη θυμίζουν την παιδική αφοσίωση στο παιχνίδι. Αυτή η αγνή αγάπη για τη μουσική, αυτή η σχέση με την τέχνη για την τέχνη, είναι μια μορφή αθωότητας που διαπερνά ολόκληρο το είδος. Η αθωότητα και η αγνότητα του heavy metal δεν βρίσκονται στην επιφάνεια, αλλά στην καρδιά του. Βρίσκονται στην αδιαπραγμάτευτη αυθεντικότητά του, στην ειλικρίνεια της έκφρασης, στην αλληλεγγύη της κοινότητας και στην τεράστια αγάπη για τη μουσική. Σε μια εποχή ακραίας εμπορευματοποίησης των πάντων, το metal δεν θα μπορούσε να γλιτώσει από αυτή την παγίδα. Ενδεχομένως, πολλά συγκροτήματα έχουν πέσει σε τεράστιες λούμπες, αρκετά το έχουν παραξηλώσει, όμως οι οπαδοί του είδους παραμένουν αθώοι και αγνοί. Είπαμε, σοβαροί όπως τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το παιχνίδι λες κι εξαρτάται ολόκληρη η ζωή τους από αυτό. Και με δέος, όπως μπροστά σε έναν υπέρτατο νόμο που σέβεσαι απόλυτα.

Η τελετουργία. Το να μπαίνεις στην αίθουσα όπου γίνεται μια συναυλία, ή στον χώρο όπου γίνεται ένα φεστιβάλ, είναι ένα τελετουργικό γεγονός. Και το metal είναι γεμάτο ανάλογες τελετουργίες. Στην πραγματικότητα σε υποβάλλει στο να αντιμετωπίζεις τα πάντα με τρόπο τελετουργικό. Θυμάμαι τις νυχτερινές μου ραδιοφωνικές εκπομπές στη δεκαετία του ’90. Από τα σήματα -αρχή με το σκωτσέζικης έμπνευσης “The Brave” των Grave Digger και κλείσιμο με το συμφωνικό “Last Rites” των Ancient Rites- μέχρι τη σειρά των τραγουδιών ή τον τρόπο παρουσίασης και ομιλίας, όλο το παιχνίδι παιζόταν για μένα σ’ έναν χώρο ιερό. Δεν έχω ιδέα τι σκέφτονταν οι ακροατές, το μόνο που θυμάμαι είναι να χτυπάει το τηλέφωνο ασταμάτητα και να μεταφέρουν τις απόψεις τους, τον φανατισμό τους για συγκεκριμένες μπάντες και ιδιώματα, την αφοσίωσή τους στη μουσική.

Σχετικό Άρθρο

Μουσικη Παύλος Παυλίδης: Το νέο του τραγούδι «Πανσέληνος» φωτίζει το καλοκαίρι και το νέο του άλμπουμ

Δημήτρης Αθανασιάδης 31.05.2026, 10:57

Επιστρέφοντας στον τόπο του εγκλήματος. Έχω απομακρυνθεί εδώ και πολύ καιρό από τον κόσμο του metal. Παρακολουθώ κάποιες νέες κυκλοφορίες συγκροτημάτων που αγαπούσα από παλιά, βάζω μερικούς δίσκους στο πικάπ από αυτούς που σχετίστηκα πιο στενά και θυμάμαι τις ξένοιαστες και όμορφες μέρες μιας εποχής που ξέρω ότι έχει περάσει για πάντα. Όμως την ώρα ακριβώς που παίζει το σχεδόν ξεχασμένο -από μένα- ντεμπούτο των Angel Witch ή το “Canterbury” των Diamond Head -κάτι μαγικό υπάρχει στο NWOBHM- η 12χρονη Μαρίνα παίρνει στα χέρια της το εξώφυλλο κι αρχίζει να διαβάζει απολαμβάνοντας τη μουσική. Ύστερα, περάσαμε μαζί στους Dream Theater και πήγαμε ακόμα πιο βαθιά, στους Sepultura και στους Slayer, αν και δεν τη βλέπω να συμμερίζεται τις σκοτεινότερες τάσεις μου και την αγάπη για τους Satyricon – που επιστρέφουν στην Ελλάδα για ένα live μετά από 8 ολόκληρα χρόνια στις 18 Σεπτεμβρίου στο Floyd, τους Darkthrone, τους Ulver. Αυτό το καλοκαίρι, τώρα που μ’ έχει φτάσει πια στο ύψος, θα είμαστε με τη Μαρίνα στα τέλη Ιουνίου στους Megadeth με τους Sepultura, στις 10 Ιουλίου με τρελό φανατισμό στους Saxon με τους Helloween και στα τέλη Ιουλίου στους Sabaton με τους Savatage. Άλλωστε, ανάμεσα στους δίσκους που μοιραζόμαστε με μεγάλο ενθουσιασμό είναι το “Edge Of Thorns”, ένα album που έχω συνδέσει στενά με τις πρώτες μου μέρες στα γραφεία του Metal Hammer, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, θυμάσαι, είσοδος από Περραιβού.