Οι άνθρωποι που θα ζήσουν 150 χρόνια ίσως έχουν ήδη γεννηθεί
Μπορούν τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα να φτάσουν κάποτε τα 150 χρόνια; Ο Ντέιβιντ Σινκλέρ, καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και ερευνητής της μακροζωίας, έχει υποστηρίξει ότι ο πρώτος άνθρωπος που θα φτάσει αυτή την ηλικία μπορεί να έχει ήδη γεννηθεί.
Κατά τη διάρκεια συζήτησης για τη μακροζωία στο TIME100 Health Leadership Forum, που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 10 Σεπτεμβρίου, ο εκτελεστικός διευθυντής του TIME, Νίχιλ Κουμάρ, ρώτησε τον Σινκλέρ τι τον οδήγησε σε αυτή την εκτίμηση.
«Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα ζήσουν στον 22ο αιώνα. Και σκεφτείτε μόνο τι έχει συμβεί στον κόσμο τα τελευταία πέντε χρόνια· είναι σχεδόν αγνώριστος σε ό,τι αφορά την τεχνητή νοημοσύνη αλλά και τον χώρο της υγείας», απάντησε. Όπως εξήγησε, τα παιδιά αυτά θα έχουν στον 22ο αιώνα πρόσβαση σε τεχνολογίες που σήμερα «κυριολεκτικά δεν μπορούμε καν να φανταστούμε».
Στη συζήτηση συμμετείχαν επίσης η νευροεπιστήμονας Τζένιφερ Γκάρισον, με ειδίκευση στη βιοτεχνολογία που αφορά την υγεία των γυναικών, και ο Τζακ Τζια, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Musely, μιας πλατφόρμας τηλεϊατρικής που επικεντρώνεται στην πρόσβαση σε εξατομικευμένες θεραπείες.
Η υγεία των γυναικών και το «κενό» στην έρευνα
Η έρευνα της Γκάρισον για τη μακροζωία επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στην υγεία των γυναικών και ειδικότερα στις ωοθήκες. Όπως τόνισε, η συγκεκριμένη έρευνα δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, καθώς η κατανόηση των διαφορών ανάμεσα στο ανδρικό και το γυναικείο σώμα μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη καλύτερων θεραπειών για όλους.
«Όταν αγνοούμε τη γυναικεία φυσιολογία, ουσιαστικά αφήνουμε έξω τη μισή εικόνα», ανέφερε.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντίδραση του οργανισμού στις ιογενείς λοιμώξεις. Σύμφωνα με την Γκάρισον, τα γυναικεία σώματα τείνουν να είναι πιο αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των ιών σε σχέση με τα ανδρικά. Οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει ακόμη πλήρως τους λόγους, όμως η μελέτη αυτών των διαφορών θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο στοχευμένες θεραπείες.
Όταν ρωτήθηκε πόσο έχει προχωρήσει η επιστήμη στην κατανόηση αυτών των διαφορών, η απάντησή της ήταν μάλλον αποκαλυπτική: «Είμαστε αρκετά πίσω, όπως αποδεικνύεται».
Όπως εξήγησε, η επιστημονική κοινότητα αναγνωρίζει πλέον ότι υπάρχει σημαντικό κενό στα δεδομένα και μια συστημική προκατάληψη στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεται η έρευνα.
«Δεν μιλάμε για χρόνια. Δεν μιλάμε για δεκαετίες. Από πλευράς δεδομένων, είμαστε γενιές πίσω», είπε, προσθέτοντας ότι η επιστήμη έχει αρχίσει να καλύπτει το κενό, αλλά η διαδικασία θα χρειαστεί χρόνο.
Η νέα «έκρηξη» των εξετάσεων μακροζωίας
Στη συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στη νέα τάση στον χώρο της μακροζωίας: τις ολοένα περισσότερες εξετάσεις και απεικονιστικές εξετάσεις στις οποίες υποβάλλονται άνθρωποι προκειμένου, όπως υποστηρίζουν, να βελτιστοποιήσουν την υγεία και να αυξήσουν το προσδόκιμο ζωής τους.
Η Γκάρισον υποστήριξε ότι οι εξετάσεις για τις οποίες υπάρχουν επαρκή επιστημονικά δεδομένα μπορούν πράγματι να αποτελούν χρήσιμο εργαλείο. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτό δεν ισχύει για όλες.
«Υπάρχει ένα ζήτημα αξιοπιστίας στον χώρο της μακροζωίας», σημείωσε, επισημαίνοντας ότι αρκετά από τα προϊόντα που διαφημίζονται είτε δεν υποστηρίζονται επαρκώς από επιστημονικά στοιχεία είτε αγγίζουν τα όρια της ψευδοεπιστήμης.
Ιδιαίτερα για τις γυναίκες, πρόσθεσε, ο όγκος της πληροφορίας και του μάρκετινγκ γύρω από την υγεία είναι πλέον τεράστιος, γεγονός που καθιστά δύσκολο για έναν άνθρωπο χωρίς επιστημονική ή ιατρική κατάρτιση να ξεχωρίσει τι είναι πραγματικά αξιόπιστο.
Από τα πεπτίδια μέχρι τα φάρμακα
Ο Σινκλέρ εξέφρασε από την πλευρά του προβληματισμό για το γεγονός ότι πρακτικές που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν «περιθωριακές» γίνονται ολοένα πιο δημοφιλείς. Ανάμεσά τους ανέφερε την αυτοχορήγηση πεπτιδίων και τη χρήση φαρμάκων που δεν έχουν ακόμη αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους στον άνθρωπο.
«Αναρωτιέμαι πού θα οδηγηθούμε», είπε. Παράλληλα, όμως, υποστήριξε ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν, σε συνεργασία με τους γιατρούς τους, τη δυνατότητα να δοκιμάσουν μια θεραπεία όταν δεν υπάρχει άλλη αποτελεσματική επιλογή και δεν φαίνεται να υπάρχει σοβαρό μειονέκτημα.
Ο ίδιος χαρακτήρισε υπερβολικά αυστηρό το ρυθμιστικό πλαίσιο που ίσχυε πριν από μερικά χρόνια, υποστηρίζοντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και άνθρωποι που υπέφεραν σοβαρά ή κινδύνευαν να πεθάνουν δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε φάρμακα.
«Αυτό ήταν υπερβολικό κατά τη γνώμη μου. Όμως τώρα έχουμε πάει στο άλλο άκρο», ανέφερε.
Έτσι, ενώ η επιστήμη της μακροζωίας εξελίσσεται με ταχύτητα, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η υπόσχεση για πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής δεν πρέπει να συγχέεται με θεραπείες και πρακτικές που δεν έχουν ακόμη αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους.
17°
