O Zohos είναι ένα εστιατόριο ξενοδοχείου που διαθέτει στιλ, δεν είναι πανάκριβο, σου προσφέρει και μια ήσυχη αυλή

O ζοχός δεν είναι μόνο χόρτο νόστιμο. Είναι και ανθεκτικό. Όσο οι ρίζες της παράδοσης, που επιμένουν ακόμη και όταν εμείς, οι άνθρωποι της πόλης, τις λησμονούμε. Με αυτή την αλληγορία και την βαριά κληρονομιά στην ταμπέλα του, ο Ζohos θέλει να σου επικοινωνήσει αυτή την παράδοση, με δικά του λόγια. Με λόγια που προσαρμόζονται στο ιντερνάσιοναλ κοινό του ξενοδοχείου Electra, λόγια κατανοητά στο πολυπληθές νεανικό, ντόπιο κοινό, που την ημέρα που πήγαμε, πρωταγωνιστούσε στα τραπέζια του. Τα εστιατόρια των ξενοδοχείων, αν και πολύ θα το ήθελαν, σπάνια καταφέρνουν να κινήσουν το ενδιαφέρον του αθηναϊκού κοινού. Ο Ζohos, είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις του κανόνα. Στα απόκεντρα του Συντάγματος, στην κόψη που το χωρίζει από την Πλάκα, διαθέτει στιλ, δεν είναι πανάκριβος και συνάμα έχει να σου προσφέρει μια αυλή σαν παρένθεση και καταφύγιο. Γαλήνια, με τους φοίνικες, τα βότανα και τα μυριστικά της, τα κομψά καθιστικά της και τα ρομαντικά φώτα το βράδυ, καταφέρνει να σε ταξιδέψει στην Ελλάδα, στη Νότια Γαλλία, στα ωραία της Ιταλίας ή κάπου αόριστα, στην κοσμοπολίτικη πλευρά της Μεσογείου.

Zohos: το ωραίο εστιατόριο του Electra Hotel

Ο Σάκης Βενέτης, εδώ και πολλά χρόνια executive των Electra, έχει καταφέρει να στεγάσει εδώ ένα ολοκληρωμένο προσωπικό όραμα και τη δική του άποψη για το παραδοσιακό φαγητό, δημιουργώντας ένα δικό του «σπίτι», όπου τον νοιώθεις σίγουρο οικοδεσπότη. Κι αυτό μπορεί να συμβεί, μόνο όταν έχεις πειθαρχία, σταθερότητα και συνεχίζεις ακόμη να ονειρεύεσαι. Αυτά, ο Σάκης, που νέος σκεφτόταν να δουλέψει στην Αντιτρομοκρατική, ο Σάκης που πέρασε από τις Ειδικές Δυνάμεις και τα Αλεξίπτωτα, τα έχει στο αίμα του, το οποίο τυγχάνει και μανιάτικο. Ευτυχώς για μας, κάποια στιγμή αποφάσισε να επιλέξει τον δρόμο της Le Monde, μόλις συνειδητοποίησε πως όλο και γυρνούσε γύρω από την κουζίνα της μαμάς του, μαζεύοντας συνταγές της Βέφας και του Μαμαλάκη. Έκτοτε, λαμπρή μπροστά του η καριέρα και μια μακριά θητεία στις κουζίνες του Έκτορα Μποτρίνι, πριν περάσει από την Εδωδή, το St. George Lycabettus, την Κύπρο και κάποια μισελινάτα εστιατόρια της Ολλανδίας.

Στο Electra, χρόνια τώρα εξερευνά τη δική του πορεία, αποδομώντας τα κλασικά και δομώντας μια νέα ελληνικότητα, που αγκαλιάζει την no food waste λογική, ό,τι καθαρίζεται από τα λαχανικά μεταμορφώνεται σε τραγανά φλέικς που δίνουν μια παραπάνω υφή στα πιάτα του, ακόμη και το νερό που βράζουν τα χόρτα διηθίζεται και αποθηκεύεται για να μπει σε μυρωδάτα κοκτέιλ.

Στο μενού του, πιάτα λίγα -μόλις 18- που αγνοούν την ιεραρχία του πρώτου και του κυρίως. Πιάτα που μοιράζονται, όπως στο οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής, πιάτα που έρχονται με ρυθμό στο τραπέζι, να τα μοιραστείς όπως έναν κλασικό, πλην χορταστικό, μεζέ. Η Τριανταφυλλιά, που ξέρει να σε οδηγήσει και στον δρόμο του κρασιού, μας τας φέρνει με τριανταφυλλένιο χαμόγελο και την οικειότητα του δικού σου ανθρώπου, που σε βάζει κατευθείαν στο νόημα του σπιτιού, της προσφοράς και της μοιρασιάς. Και μόνον ο τρόπος που τα περιγράφει, σου ανοίγει την όρεξη.

Τι θα φας στο εστιατόριο Zohos;

Ξεκινήσαμε με ένα σαρντονέ του Ολύμπου και μια μπουκίτσα τραγανή, από δαντελένιες στρώσεις τραγανοψημένης πατάτας που μέσα της έκρυβε κέτσαπ λιαστής ντομάτας και ξινομυζήθρα, είχε και ένα τηγανητό πράσινο φύλλο από φρέσκο σκόρδο στην κορυφή. Το σπιτικό καρβελάκι ζυμώνεται με αλεύρι της Λήμνου και έρχεται ζεστό από το φούρνο με βούτυρο που έχει νοστιμίσει από τα λαχανικά -εκείνα που δεν πετά η κουζίνα- τα οποία επεξεργάζονται για να γίνουν μια πεντανόστιμη, πολυεπίπεδη σκόνη.

Το ψητό κουνουπίδι μας πέρασε στην κατηγορία μεζές -που είναι και σαλάτα- μέσα σε μια κρέμα από ταχίνι και λεμόνι με μπούκοβο της Αριδαίας και ένα νόστιμο αυγουλάκι ορτυκιού. Με τον ίδιο τρόπο θα αντιμετωπίσεις και τα παντζάρια, κόκκινα και καπνιστά και κίτρινα ψητά, με φέτες πορτοκάλι ανάμεσά τους, φιστίκι και πλούσια κρέμα από ανεβατό τυρί. Ο Σάκης συνεργάζεται με τροφοσυλλέκτες που του φέρνουν το καλύτερο και το σπάνιο και παιδεύεται με τα καράβια και τα λεωφορεία που θα του φέρουν κουνέλι από την Κρήτη και κρέας από τη Βόρεια Ελλάδα.

Από τη θαλασσινή όχθη, μας ήρθε ένα λαχταριστό χταπόδι πάνω σε πατατοσαλάτα με πιπεριά Φλωρίνης και μια σος από το ζωμό του χταποδιού με διακριτικό μάραθο. Και ωραίες σαρδελίτσες, γεμιστές με κρέμα από σταφίδες, κάπαρη, κρεμμύδι και πάστα ντομάτας, σε ένα πολύ διαφορετικό πάντρεμα από τον κλασικό γάμο μιας σαρδέλας.

Και ύστερα ήρθαν τα κρεατικά, τα οποία νομίζω πως είναι το μεγάλο ατού του μενού: αν η πίτα σου απουσιάζει από το μενού, εδώ θα την βρεις αλλιώτικη, σαν ζύμη κουρού, γεμιστή με σιγομαγειρεμένο κουνελάκι στιφάδο. Τα κρεμμύδια κοσμούν το πιάτο και σου αφήνουν τη γλύκα τους στο στόμα. Τα αφράτα σουτζουκάκια κατέφθασαν πάνω σε σπιτική πίτα για σουβλάκι, με γιαουρτένια σάλτσα και τραγανά φλέικς πατάτας. Οι λαχανοντολμάδες, έντονα κρεατένιοι και με ελάχιστο ρύζι, συνδυάζουν το μοσχάρι με το χοιρινό, τη βουτυράτη σάλτσα και μια ψιλοκομμένη πίκλα από λάχανο για την οξύτητα. Πιάτο όνειρο, το ίδιο όπως και ο απίστευτα τρυφερός μοσχαρίσιος σιδηρόδρομος που μαγειρεύεται απλά και λεμονάτα με καρότο και πατάτα. Το πιο σουξέ πιάτο, έρχεται στην κορύφωση, με μια μακαρονάδα με πολύ ψιλοκομμένη προβατίνα και μια νοστιμότατη κόκκινη σάλτσα, ένα πιάτο υβρίδιο ανάμεσα στα μακαρόνια με κιμά και το κοκκινιστό.

Και να επιτέλους, ένα γλυκό με μανταρίνι, ένα φρούτο που θα άξιζε να ασχοληθούν περισσότερο μαζί του, οι δημιουργικοί μας σεφ. Μια γιαουρτένια κρέμα, μέσα της σορμπέ μανταρίνι και πάνω της ένα ωραιότατο μανταρινένιο ζελέ με σαφράν. Μετά την ωδή στο μανταρίνι, δοκιμάσαμε και τα καραμελωμένα μήλα στο πήλινο, με σταφίδες και άρωμα από ελληνικό ρούμι.

Καληνυχτίσαμε με μια μικρούλα καριοκίτσα σε μπουκίτσα-σοκολατάκι. Και νοιώσαμε σαν να πήγαμε παντού αυτό το βράδυ. Όχι σε συγκεκριμένες συνταγές αλλά σε ένα ταξίδι στη στεριά και τη θάλασσα που μεταμορφώνεται στην κουζίνα του Σάκη. Στα πιάτα του ήταν όλοι εκεί: ο τόπος, η μαμά του, το χωριό του, οι μνήμες του, η Βέφα και ο Μαμαλάκης.

Ναυάρχου Νικοδήμου 18-20, 21033700 35