Στo καφέ-εστιατόριο Στέκι στου Ζωγράφου θα αγαπήσεις τα σουβλάκια του αλλά και όλα τα νόστιμα σπιτικά πιάτα του
Το Στέκι είναι στη γειτονιά μου. Χρόνια περνούσα από μπροστά του πηγαίνοντας σε διάφορα δυσάρεστα, όπως η Εφορία, το ΙΚΑ ή απλά το κοντινό σούπερ-μάρκετ και το σεκονχαντάδικο της περιοχής μας, αλλά ποτέ δεν το αντιμετώπισα σαν ένα μαγαζί από ‘κείνα που μπορούν να χωρέσουν τα δικά μου γούστα. Στο όμορφο κομμάτι της Παπανδρέου, που είναι εντελώς γειτονιά, με το φαρδύ πεζοδρόμιο, τα ψηλά δέντρα και τα παγκάκια της, το Στέκι εξωτερικά μοιάζει με ένα οποιοδήποτε συνοικιακό, παλαιάς κοπής κλασικό καφέ. Όποτε περνούσα πρωί, πάντα μακάριζα τις παρέες των ηλικιωμένων που το γεμίζουν την ώρα του πρωινού καφέ, με γέλια, κέφια και αστεία που θυμίζουν πενταήμερη. Και ποτέ δεν το προσπέρασα χωρίς να ορκιστώ πως οι συνταξιούχοι περνάνε ζάχαρη, κάπου ανάμεσα στα ΚΑΠΗ και τα καφενεία της γειτονιάς. Μέχρι που φίλος μερακλής, από κείνους που αρέσκονται να ξετρυπώνουν διαμάντια της πόλης, με πήγε εκεί για έξοδο βραδινή και κανονική, με τα ωραία, παγωμένα τσίπουρα και το φαγητό της.
Το Στέκι του Ζωγράφου
Μέσα τον χειμώνα και στο πεζοδρόμιο που μοιάζει πλατεία το καλοκαίρι, το Στέκι είναι κυρίως οι γιγαντοοθόνες του που αναμεταδίδουν αγώνες όλο το εικοσιτετράωρο. Σπορ-καφέ το λες με την αντρική πελατεία κάθε ηλικίας. Όταν παίζει διάσημο ματς, οι γιγαντοοθόνες πολλαπλασιάζονται στο πεζοδρόμιο, οι καρέκλες παρατάσσονται απέναντι στο θέαμα σε σειρές που θυμίζουν παλιό, υπαίθριο σινεμά, μαζί πολλαπλασιάζεται και το ποδοσφαιρόφιλο κοινό. Αυτό δεν σημαίνει πως θα νοιώσεις άβολα αν εσύ δεν ξέρεις τί ακριβώς είναι το κόρνερ. Γιατί το Στέκι έχει χώρο για όλους, τους μικρούς, τους μεγάλους, τις γυναικοπαρέες και τα μπακούρια. Έχει και τον Κώστα τον ιδιοκτήτη, που είναι πάντα απίκο και παρών, οικοδεσπότης ευγενής και ιπποτικός. Συνήθως, οι βραδιές εδώ κυλούν γαλήνια αλλά αξίζει να τύχεις και σε ντέρμπι, γιατί όσο αδιάφορος και να ’σαι, αυτός ο ενθουσιασμός του γκολ ή του παραλίγο γκολ, έχει κάτι το μεταδοτικό, αυτό το δέος που νοιώθεις και στην παρέλαση ή στον πανηγυρικό μιας εθνικής νίκης.
Τι θα φας στο Στέκι;
Αν κοιτάξεις γύρω σου, τα περισσότερα τραπέζια περιλαμβάνουν στοίβες και λόφους από σουβλάκια με την άπαιχτη, κομμένη στο χέρι, τραγανή πατάτα που θα κλέψει την καρδιά σου και θα σε κάνει να ερωτευτείς το Στέκι από την πρώτη μπουκιά. Όμως, είναι κρίμα να προσπεράσεις τα υπόλοιπα, για τα οποία πρέπει να ρωτήσεις τον Κώστα και να μην μείνεις στο μενού. Εδώ το φαγητό είναι σπιτικό, σπιτίσιο και οικιακό. Κάθε μέρα έχει και κάτι άλλο, ανάλογα με τα ψώνια της ημέρας. Πολλές φορές ρώτησα τον Κώστα ποιος μαγειρεύει, η απάντηση άλλοτε είναι «μια κυρία», άλλοτε «μια κοπέλα». Αυτή η κοπέλα-κυρία, όποια και να ’ναι, ξέρει το βαθύτερο νόημα της νοστιμιάς, κάθε πιάτο είναι μπουκιά και συχώριο. Μαγειρική σε μικρές ποσότητες, πιάτα ημέρας σαν να τα μαγείρεψε η μαμά σου και στις ίδιες ποσότητες.
Θα σου έλεγα ότι το δυνατό του χαρτί είναι τα ολόφρεσκα ψαρικά αλλά δεν θέλω να αδικήσω το ζουμερό κοτόπουλο θεϊκή τηγανιά πάνω σε φρεσκοτηγανισμένες πατάτες, το μοσχαρίσιο, κρεατένιο μπιφτέκι που προδίδει την καλή ποιότητα του κιμά, το ωραιότατο λουκάνικο και τον εξαίσιο, γεματούλη, αφράτο και μυρωδάτο κεφτέ. Όσο τρως, μπορεί από την κουζίνα να σου σπάει τη μύτη το κοκκινιστό ή ο λαχανοντολμάς που μαγειρεύεται, θα κάνεις υπομονή να κατέβει η κατσαρόλα από τη φωτιά και άμα έχει μοσχαράκι με μακαρονάδα θα το πάρεις οπωσδήποτε.
Η αύρα της γειτονιάς την ώρα που ρίχνει τους ρυθμούς της, αυτό το «δεν με μέλλει» μιας καθημερινής που θέλεις να βγεις με την παντόφλα και με δικούς σου ανθρώπους για κάτι νόστιμο, απλό και μια παγωμένη ρακή, είναι που κάνει το φαγητό ακόμα νοστιμότερο. Γιατί αν ζουμάρεις στις γειτονιές της, η Αθήνα γίνεται το χωριό μιας απλής ζωής, που σε κάνει να τα βλέπεις όλα πιο αισιόδοξα.
21°
