Ukrainska Pravda: Πώς κάνουν δημοσιογραφία στο Κίεβο μέσα στον πόλεμο

Το προηγούμενο βράδυ δεν είχαν κοιμηθεί. Το πρωί ήταν ξανά στο γραφείο, μιλώντας για το πώς συνεχίζεις να κάνεις δημοσιογραφία μέσα στον πόλεμο, πού τελειώνει η αντικειμενικότητα και αρχίζει ο πατριωτισμός και γιατί ζητούν από τον κόσμο ένα πράγμα: να μην ξεχάσει την Ουκρανία.

Τα κεντρικά γραφεία της Ukrainska Pravda, ένα από σημαντικότερα ουκρανικά ΜΜΕ, δεν έχουν γνωστή διεύθυνση. Η αρχισυντάκτρια του αγγλόφωνου τμήματος, με την οποία κανόνισα το ραντεβού, μου έδωσε μια διεύθυνση και ζήτησε να την καλέσω όταν φτάσουμε. Ενώ περιμέναμε την Αλίνα Πολιακόβα, κοιτούσα τριγύρω – παλιά και νεότερα κτίρια, αλλά πουθενά κάποια επιγραφή που να επισημαίνει ότι εδώ βρίσκεται η εφημερίδα.

Συναντηθήκαμε ένα πρωί μετά από μια νύχτα με βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ και drones – μια νύχτα που στοίχισε τη ζωή σε δεκαπέντε ανθρώπους. Περάσαμε τη νύχτα σε ένα καταφύγιο, δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και κουβαλούσα εκείνη την ομίχλη στο μυαλό που δεν σε αφήνει να βρεις τη λέξη που ψάχνεις, ακόμα κι όταν την ξέρεις. Είχα και μία ερώτηση, την ίδια, για όλους: πώς κάνεις δημοσιογραφία έτσι; Όχι πώς αντέχεις. Το «αντέχω» είναι εύκολη λέξη. Πώς δουλεύεις. Πώς κρατάς καθαρό μυαλό, ραντάρ ανοιχτά και κρίση σε λειτουργία, όταν δεν έχεις κοιμηθεί. Μου απάντησαν τρεις άνθρωποι που την προηγούμενη νύχτα έμειναν ξάγρυπνοι.

Η ομίχλη

Η Αλίνα Πολιακόβα είναι επικεφαλής της αγγλικής έκδοσης και δημοσιογράφος επί εννέα χρόνια. Δεν κατεβαίνει στα καταφύγια, όπως δεν κατεβαίνουν και οι περισσότεροι φίλοι της. «Όποιος έμεινε στην Ουκρανία μετά την εισβολή το έχει συνηθίσει». Όταν βλέπει ότι έρχονται βαλλιστικοί, πηγαίνει στο μπάνιο. Δύο τοίχοι. Προστασία από τα θραύσματα από τα τζάμια που θα σπάσουν. Από την απευθείας πρόσκρουση, τίποτα. «Αλλά κανείς δεν προστατεύεται από απευθείας πρόσκρουση», τονίζει και θυμίζει τις φορές που πύραυλοι χτύπησαν καταφύγια και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν εκεί.

Προσθέτει ότι αν κάποιος θέλει να κατέβει στο μετρό πρέπει να το αποφασίσει νωρίς, με τα πρώτα σήματα, χωρίς να ξέρει αν θα γίνει κάτι το ίδιο βράδυ – ρισκάρεις δηλαδή. Και μετά είναι το πλήθος, η φασαρία, τα παιδιά. «Είναι πάρα πολύ κουραστικό και δεν μπορώ να λειτουργήσω». Οπότε μένει σπίτι και κοιμάται, όσο κοιμάται.

Μας ξεναγεί στα γραφεία. Είναι μοντέρνα, με μεγάλες αίθουσες σύνταξης με τηλεοράσεις στους τοίχους, ενώ ένας στενός διάδρομος σε κατευθύνει από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Θα κάνουμε τις συνεντεύξεις στην αίθουσα συσκέψεων. Μόλις μπήκαμε, ξεχωρίζω στον τοίχο το πορτρέτο της Βικτόρια Ρόστσινα, της νεαρής δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε στη διάρκεια της ρωσικής αιχμαλωσίας. Υπάρχουν πολλές ουκρανικές σημαίες, ένας πίνακας που γράφει «Arm Ukraine» καθώς και εικόνες με τον Δον Κιχώτη, όπως τον αποτύπωσε ο Πικάσο.

Η κόπωση αποτυπώνεται στο πρόσωπο και τις κινήσεις της Αλίνα. Το πρωί, παραδέχεται, η ομίχλη είναι εκεί. Το να σηκωθείς από το κρεβάτι και να πας στη δουλειά είναι δύσκολο. Την τραβάνε, όμως, έξω οι κλήσεις, τα ραντεβού, η ροή. «Όταν δουλεύεις σε ειδησεογραφικό οργανισμό, οι ειδήσεις δεν σταματάνε την ώρα των επιθέσεων». Το αντίθετο. «Όταν γίνεται επίθεση, οι ειδήσεις είναι ακόμα περισσότερες». Τη ρωτάω αν έχει γίνει άφοβη. Γελάει. «Έχουμε τρελαθεί λιγάκι. Όλοι εδώ είμαστε λίγο τρελοί, γιατί ζούμε σε μια κατάσταση που δεν είναι φυσιολογική. Φυσικά και δεν είναι φυσιολογικό να έχεις πόλεμο το 2026».

Της ζητάω να γυρίσουμε πίσω. Το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου 2022. Πού ήσουν; «Στο Κίεβο. Σπίτι μου. Κοιμόμουν». Ξύπνησε στις εφτάμισι από το τηλέφωνο της μητέρας της, η οποία της είπε ότι άρχισε ο πόλεμος. Η πρώτη της αντίδραση ήταν να την καθησυχάσει. «Στις 23 Φεβρουαρίου είχε κηρυχθεί κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, όλα καλά, μαμά, υπερβάλλεις». Μετά άνοιξε το feed της εφημερίδας της.

Πήγε στο γραφείο. Η Ukrainska Pravda είχε πρωτόκολλο ασφαλείας: όποιος δεν είχε δικό του αυτοκίνητο ή τρόπο να φύγει, έπρεπε να έρθει στο γραφείο και θα κανονιζόταν. Όλοι έπρεπε να φύγουν από το Κίεβο. Ο λόγος δεν ήταν αφηρημένος. Πριν από την πλήρη εισβολή κυκλοφορούσαν λίστες με ονόματα δημοσιογράφων για την περίπτωση που η πόλη έπεφτε. Λίστες με ονόματα ανθρώπων που θα βασανίζονταν.

Το ίδιο πρωί η Ukrainska Pravda δημοσίευσε την αγγλική της έκδοση. «Αποφασίσαμε ότι πρέπει να πούμε στον κόσμο τι ακριβώς συμβαίνει στην Ουκρανία». Την ίδια μέρα άρχισαν να έρχονται προσφορές από αναγνώστες που μπορούσαν να μεταφράσουν κείμενα σε διάφορες γλώσσες. Εθελοντές. Κανείς δεν πληρώθηκε. Το βράδυ της 24ης, οι άνθρωποι της ομάδας, μαζί με τις οικογένειές τους, μετακινήθηκαν δυτικά, κοντά στα πολωνικά σύνορα, σε σπίτια που είχαν νοικιαστεί από πριν. Κάποιοι έμειναν πίσω. Η ίδια, πάντως, λέει ότι δεν σκέφτηκε ποτέ να εγκαταλείψει τη χώρα.

Τη ρωτάω αν κατάλαβε εκείνη τη στιγμή ότι η ουκρανική δημοσιογραφία άλλαζε για πάντα. «Δεν το νιώσαμε, γιατί ήταν κάτι μεγαλύτερο από εμάς».

Οι πρώτες εκρήξεις που άκουσε από κοντά δεν ήταν στο Κίεβο. Ήταν στη Ζαπορίζια, όπου ζει η οικογένειά της, τριάντα χιλιόμετρα από το μέτωπο, κι όπου πηγαίνει τακτικά. Το ταξίδι είναι πλέον δύσκολο: η Ρωσία στοχεύει τις ατμομηχανές και τους σιδηροδρομικούς σταθμούς κοντά στα σύνορα, βαγόνια καταστρέφονται, οι εκκενώσεις είναι συνεχείς.

Πού τραβάς τη γραμμή

Στους τοίχους γύρω μας υπάρχουν πολλές σημαίες. Τη ρωτάω πού τοποθετεί τη γραμμή ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τον πατριωτισμό. Φέρνει στο τραπέζι τον κανόνα του BBC, τις δύο πλευρές σε κάθε ιστορία. Θα ρωτήσουμε τους Ρώσους γιατί μας βομβαρδίζουν; «Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι δύο πλευρές. Είναι ο επιτιθέμενος και αυτός που αμύνεται». Δεν είναι ισότιμη κατάσταση – και ακριβώς γι’ αυτό προσπαθούν να είναι όσο πιο αντικειμενικοί μπορούν: επειδή αυτό που παράγει η Ρωσία είναι προπαγάνδα. Δεν μπορείς να στηριχτείς σ’ αυτό.

Τι ρωτάω αν κάνουν και αντιπροπαγάνδα. «Ναι, προσπαθούμε». Η αποστολή της αγγλικής έκδοσης είναι να φανεί τι συμβαίνει πραγματικά, να καταρριφθούν οι μύθοι της ρωσικής προπαγάνδας, να μιλήσουν σε ανθρώπινη γλώσσα σε ανθρώπους του εξωτερικού. «Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι συμβαίνει σε μια άλλη χώρα όταν δεν έχεις πάει ποτέ και δεν έχεις φίλους από εκεί». Θέλουν να είναι η γέφυρα.

Τη ρωτάω πώς έχει αλλάξει το ενδιαφέρον του ξένου κοινού για την Ουκρανία από την αρχή της πλήρους εισβολής μέχρι σήμερα. Η Αλίνα το έχει παρατηρήσει καθαρά. Τους πρώτους μήνες, οι ξένοι αναγνώστες έμπαιναν στην Ukrainska Pravda αλλά διάβαζαν για τη Ρωσία. Τι είπε ο Πούτιν, τι είπε ο Λουκασένκο. «Τους ενδιέφερε περισσότερο η Ρωσία, γιατί είναι χώρα ισχύος». Όταν απελευθερώθηκαν ουκρανικά εδάφη, η Μπούτσα, κι όταν έγινε φανερό ότι το Κίεβο δεν έπεσε σε τρεις μέρες, κάτι άλλαξε». Δαβίδ και Γολιάθ. Μια μικρότερη χώρα που αντιστέκεται σε έναν πολύ μεγαλύτερο εχθρό. Από εκεί, εξηγεί, ήρθε περισσότερη ενσυναίσθηση και μαζί της μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις μικρές, ανθρώπινες ιστορίες.

Το μετρό

Η Μιροσλάβα Ζαβάντσκα, Μίρα για τους φίλους, είναι επικεφαλής της ομάδας μεταφραστών. Ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2022. Όταν μεταφράζει, έχει μονίμως στο μυαλό της ότι απέναντι υπάρχει ένας ξένος αναγνώστης, ένα κοινό από όλες τις γωνιές του κόσμου. Τη ρωτάω αν τις μεταφράσεις τους τις διαβάζουν και Ρώσοι. «Ναι, αλλά είναι δύσκολο να τους εντοπίσουμε. Μπαίνουν μέσω VPN». Στη Ρωσία η Ukrainska Pravda είναι μπλοκαρισμένη.

Της κάνω την ίδια ερώτηση. Πώς συνηθίζεις να ζεις υπό διαρκές καθεστώς επιθέσεων; «Δεν το συνηθίζεις». Η Μίρα δεν κοιμάται όταν ηχεί συναγερμός. Κάθε φορά κατεβαίνει στο μετρό, το οποίο με τις εντατικές βαλλιστικές επιθέσεις γεμίζει με κόσμο. «Χαίρομαι που οι άνθρωποι φροντίζουν τον εαυτό τους, αλλά δεν μπορείς να ξεκουραστείς εκεί». Μπορείς να στρώσεις ένα στρωματάκι, να πάρεις μαξιλάρια, να φτιάξεις μια γωνιά. Δεν είναι το κρεβάτι σου όμως. «Στις πέντε το πρωί που βγαίνεις από τον σταθμό, είσαι ήδη εξαντλημένος».

«Η νύχτα επιλέγεται για να σε εξαντλήσει. Στο φως της μέρας είναι πιο εύκολο ψυχολογικά να διαχειριστείς την κατάσταση. Τη νύχτα είσαι ήδη εξαντλημένος από τη μέρα».

Μίρα, τι σε κρατάει; Το σκέφτεται. «Δεν ξέρω. Ο ενθουσιασμός;» Δοκιμάζει ξανά. «Η ορμή. Η ορμή προς τη νίκη». Συμπληρώνει ότι οι ξένοι φίλοι της τη ρωτάνε συνέχεια τι την κρατά και ποτέ δεν έχει έτοιμη απάντηση. Καταλήγει, όμως, εκεί: στην ορμή. «Πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε». Ρωτάω τι ακριβώς την κάνει να έρχεται στο γραφείο μετά από μια νύχτα σαν τη χθεσινή. «Έχεις τον στόχο στο μυαλό σου: πρέπει να βοηθήσεις τη χώρα σου σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο».

Και πώς ορίζεις τη νίκη; Εδώ σταματάει. Η στάση των βομβαρδισμών δεν φτάνει, γιατί το μέτωπο υπάρχει. Μια συμφωνία τύπου Τραμπ; «Μια τέτοια συμφωνία σίγουρα δεν είναι νίκη. Αν πάψουν οι επιθέσεις σε αμάχους και παγώσουν οι μάχες, αυτό θα ήταν μια παύση στον πόλεμο, όχι μια νίκη. Νίκη θα υπάρξει όταν όλα μας τα εδάφη επιστρέψουν σε εμάς». Και προσθέτει: «Αυτή τη στιγμή δεν το βλέπω εφικτό».

Η ίδια επιδιώκει πάντα να διαχωρίζει τη δουλειά από το συναίσθημα. «Δεν βάζω τα συναισθήματά μου σ’ αυτό που κάνω εδώ». Έχει συγκεκριμένα καθήκοντα: κοινό στο εξωτερικό, προσαρμογή κειμένων, βίντεο, ό,τι χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος στο εξωτερικό τι περνάνε καθημερινά οι πολίτες στο Κίεβο και στις άλλες πόλεις, όπως και οι στρατιώτες στο μέτωπο. Ο πατριωτισμός είναι προσωπικός, «είναι ο λόγος που συνεχίζω να ζω στην Ουκρανία». Δεν κρίνει, πάντως, όσους έφυγαν, μπορεί κάλλιστα να είναι κι εκείνοι πατριώτες. «Εγώ μένω εδώ επειδή αγαπάω την Ουκρανία».

Το μέτωπο του Μιχάιλο

Ο Μιχάιλο Τκατς είναι επικεφαλής του τμήματος ερευνών – ένας εξαιρετικά δημοφιλής δημοσιογράφος στη χώρα. Μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας ένα γνωστό ενεργειακό ρόφημα. Τον ρωτάω αν το χρειάζεται μετά τις άγρυπνες νύχτες. Χαμογελάει, αλλά παραμένει σοβαρός. «Δουλεύουμε όπως όλοι οι πολίτες της Ουκρανίας που συνεχίζουν να ζουν και να δουλεύουν εδώ. Δεν έχουμε καθόλου ομίχλη στο μυαλό». Του λέω ότι αυτό ακούγεται υπεράνθρωπο, ότι είμαστε δημοσιογράφοι αλλά και άνθρωποι. «Ξέρουμε ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε. Ξέρουμε ακριβώς τι περιμένει από εμάς η ουκρανική κοινωνία».

Η Ukrainska Pravda ήταν εκεί σε κάθε καθοριστική στιγμή της ουκρανικής ιστορίας, επισημαίνει, και το βάρος αυτό το κουβαλάει η ομάδα. Έπειτα προσθέτει με νόημα: «Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι Ουκρανοί, και ειδικά οι Ουκρανοί δημοσιογράφοι, ξέχασαν ότι είναι άνθρωποι».

Τον ρωτάω πόσο δυτική είναι η ουκρανική κοινωνία. «Είναι μια κοινωνία βαθιά φιλοδυτική, που προσπαθεί πολύ σκληρά να ξεχωρίσει από τον μετασοβιετικό χώρο. Και το αποδεικνύει απέναντι σε μια χώρα με ασύγκριτα περισσότερους πόρους. Έχουμε το δικαίωμα όχι μόνο να είμαστε υποκείμενο, αλλά και μέρος του πολιτισμένου δυτικοευρωπαϊκού κόσμου. Γι’ αυτό ακριβώς η Ρωσία θέλει να καταστρέψει την Ουκρανία ως κράτος».

Πώς εκτιμά ότι θα τελειώσει ο πόλεμος; «Αυτή τη στιγμή κανείς δεν ξέρει πώς και πότε θα τελειώσει». Πιστεύει ότι υπάρχουν πιθανότητες να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν και με τους καλύτερους δυνατούς όρους για την Ουκρανία και για τον κόσμο, όμως μ’ έναν όρο: να ενωθεί η διεθνής κοινότητα και να σταματήσει να χρηματοδοτεί τη ρωσική πολεμική μηχανή. Δηλαδή να σταματήσει να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο και ενέργεια. «Η Ρωσία αυξάνει τον στρατιωτικό της προϋπολογισμό κάθε χρόνο επειδή έχει τα χρήματα να το κάνει».

Του θυμίζω τους 24 γύρους κυρώσεων. Δεν εντυπωσιάζεται. Κράτη-μέλη της ΕΕ συνεχίζουν να αγοράζουν, αναφέροντας τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Οι κυρώσεις σε πρόσωπα συνδεδεμένα με τον πόλεμο δεν αρκούν. Και δίνει έναν αριθμό, με την επιφύλαξη του ερευνητή: «Ως ερευνητής δημοσιογράφος εκτιμώ ότι αυτές οι κυρώσεις είναι περίπου το 20% αυτού που πρέπει να γίνει για να σταματήσει η ρωσική πολεμική μηχανή». Στο μεταξύ, συγγενείς και στενοί συνεργάτες Ρώσων ολιγαρχών και επιχειρηματιών του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος συνεχίζουν να κάνουν διακοπές στην Ευρώπη. Το λέει με σιγουριά επειδή το έχουν ερευνήσει.

Τον ρωτάω: πώς σπάει ένας δημοσιογράφος τη ρωσική προπαγάνδα, επισημαίνοντας ότι στην Ελλάδα είναι ισχυρή. «Το πρόβλημα δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, είναι διάχυτο, και είναι εξίσου ισχυρό στην καρδιά της ΕΕ, στις Βρυξέλλες. Δεν συγκρινόμαστε σε μέσα και πόρους, γιατί η Ρωσία χρηματοδοτεί τον μηχανισμό της εδώ και δεκαετίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειές μας». Το παράδειγμα, προσθέτει, το δίνει ο ουκρανικός στρατός και η ουκρανική κοινωνία, που πολεμούν με πολύ λιγότερα μέσα από τον αντίπαλο. Και θυμίζει σε ποιον απευθύνεται η προπαγάνδα: δεν είναι εχθρός μόνο της Ουκρανίας, είναι εχθρός της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Αυτό είναι το ηθικό σκέλος. Ποια είναι η στρατηγική; Χρειάζονται πόροι και δημοσιογράφοι που θα δουλέψουν συστηματικά για να ερευνήσουν τη ρωσική παρουσία σε κάθε χώρα: πού πάνε τα τάνκερ με το ρωσικό πετρέλαιο, πού φορτώνουν, πού ξεφορτώνουν, ποιοι εμπλέκονται. Περίπτωση την περίπτωση, με τα εργαλεία που έχει η κάθε χώρα.

Τον ρωτάω για το ποσοστό των ελληνικών τάνκερ στον σκιώδη στόλο. Δεν μου δίνει νούμερο κι εξηγεί γιατί: η Ρωσία αλλάζει πλοία, τα ξαναδηλώνει, τα μεταφέρει σε άλλες σημαίες, ακριβώς για να μην μπορεί κανείς να κρατήσει σταθερή εικόνα. Μου δίνει όμως κάτι πιο αιχμηρό. Από την έρευνά τους σε χώρες της ΕΕ, κάθε κράτος που θέλει πραγματικά να σταματήσει τις επιχειρήσεις του σκιώδους στόλου στο έδαφός του, έχει τα μέσα να το κάνει. Είναι το έδαφός του, οι νόμοι του, τα τελωνεία του. «Αν εγώ, ως ερευνητής δημοσιογράφος, μπορώ να τα εντοπίσω από το λάπτοπ μου εδώ στο Κίεβο, τότε κάθε κρατική υπηρεσία σε μια χώρα όπως η Ελλάδα μπορεί σίγουρα να τα εντοπίσει και να κάνει κάτι».

Ξέρει ότι τα αντίμετρα κοστίζουν οικονομικά. Καταθέτει όμως το δικό του ζύγι: «Ως ουκρανική κοινωνία μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το ρωσικό πετρέλαιο σκοτώνει όσο σκοτώνουν και οι ρωσικές επιθέσεις».

Και μια προειδοποίηση, για όσους στην ΕΕ δυσκολεύονται να το χωρέσουν στο μυαλό τους: «Κάποτε ήταν δύσκολο και για εμάς να φανταστούμε ότι η Ρωσία θα εξαπολύσει δεκάδες πυραύλους στις πόλεις μας μέσα σε μια νύχτα».

Το μήνυμα

Ρώτησα και τους τρεις το ίδιο πράγμα στο τέλος: τι θέλουν να πουν στο ελληνικό κοινό.

Η Αλίνα το είπε σε τέσσερις λέξεις. «Μην ξεχάσετε την Ουκρανία». Και εξήγησε γιατί: το ενδιαφέρον πέφτει όλο και περισσότερο, πλέον υπάρχει ανταγωνισμός, καθώς άλλοι πόλεμοι ξεκίνησαν. «Εμείς είμαστε ακόμα εδώ, ακόμα πολεμάμε και θέλουμε να ακουγόμαστε στο εξωτερικό».

«Μπαίνουμε στον πέμπτο χρόνο του πολέμου. Σας παρακαλώ, μη χάσετε ποτέ την εστίαση σ’ αυτόν», τόνισε η Μίρα. Πώς γίνεται αυτό, ρώτησα. «Συνεχίστε να το μεταδίδετε, συνεχίστε να μιλάτε γι’ αυτό. Συνεχίστε να συζητάτε, να θέτετε ερωτήματα, να ρωτάτε ανθρώπους που πέρασαν κάτι. Απλώς συνεχίστε να μιλάτε. Αυτό μας κρατάει ζωντανούς στον δημόσιο διάλογο».

Ο Μιχάιλο δεν έδωσε μήνυμα. Έδωσε λογαριασμό. «Αν εσείς χάσετε στο δικό σας επίπεδο, ο κόσμος που φαντάζεστε και συνηθίσατε θα πάψει να υπάρχει, γιατί αυτός είναι ο στόχος της Ρωσίας».

Βγήκα από τα γραφεία με την ίδια ομίχλη που είχα μπει. Τη δική τους δεν την είδα πουθενά, ή μάλλον την είδα και την παραδέχτηκαν οι δύο από τους τρεις, και μετά πήγαν να δουλέψουν. Το ρεπορτάζ βγήκε. Οι μεταφράσεις βγήκαν. Η έρευνα για τα τάνκερ συνεχίζεται. Αναζητούμε ταξί για να πάμε στην επόμενη συνέντευξη. Εκείνη τη στιγμή ηχεί εκ νέου η σειρήνα προειδοποίησης για επίθεση. Ένας κύριος με λευκά μαλλιά πίσω μας συνεχίζει να καθαρίζει τα τζάμια του κτιρίου και μια νεαρή γυναίκα σπρώχνει το καρότσι με το μωρό της.