Søren Sveistrup, «Το κρυφτό»: Αποκλειστική προδημοσίευση

Το μυθιστόρημα «Το κρυφτό» του Søren Sveistrup (692 σελίδες, μετάφραση Βαγγέλης Γιαννίσης), κυκλοφορεί στις 6 Μαΐου από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:

…Η Σίλγι Τόμσεν νιώθει τα σώματα να την πιέζουν πίσω της μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο βαγόνι, καθώς ο συρμός του μετρό μπαίνει στον σταθμό. Οι πόρτες ανοίγουν και κατεβαίνει βιαστικά, με την καρδιά της να βροντοχτυπάει και το χέρι της να σφίγγει το κινητό της. Ο ήχος από τις πόρτες που κλείνουν ανακατεύεται με τη φασαρία από τους επιβάτες και το σφύριγμα του τρένου που φτάνει στην άλλη πλευρά της πλατφόρμας, κι εκείνη αρχίζει να κινείται γρήγορα μέσα στο πλήθος χωρίς να ρίξει ούτε μία ματιά πίσω της. Αν εκείνος ο τρελάρας βρισκόταν στον ίδιο συρμό, δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να χάσει δευτερόλεπτο παραπάνω. Στριμώχνεται για να περάσει δίπλα από τους ανθρώπους που στέκονται στα δεξιά των κυλιόμενων, και όταν βγαίνει στον δρόμο, νιώθει κάπως ανακουφισμένη καθώς το σκοτάδι και το χιονόνερο την καταπίνουν. Οι προβολείς των αυτοκινήτων σαρώνουν τη λεωφόρο του προαστίου και τα λάστιχά τους πετούν λασπερό χιόνι καθώς η Σίλγι κατευθύνεται προς μία από τις στάσεις λεωφορείων στη δεξιά πλευρά της πλατείας. Το λεωφορείο της είναι ήδη εκεί, οπότε ανοίγει το βήμα της, αλλά προτού φτάσει στη στάση, το λεωφορείο ξεκινάει. Σταματάει λαχανιασμένη. Δεν προλαβαίνει να καταλαγιάσει η απογοήτευσή της και το κινητό στο χέρι της δονείται. Παρόλο που δεν έχει καμία αμφιβολία ποιος την καλεί, κοιτάζει έντρομη την οθόνη.

Μέτρα πέντε, μέτρα έξι και ξανά από την αρχή. Θα γυρίσει η μικρή Σίλγι στο σπίτι ζωντανή;

Το μήνυμα του άγνωστου αποστολέα κάνει τη Σίλγι να στρέψει το βλέμμα της στον κόσμο που βγαίνει από τον υπόγειο σταθμό του μετρό. Έπειτα γυρίζει και κατεβαίνει αποφασιστικά στον δρόμο. Αυτοκίνητα φρενάρουν απότομα, κάποια γλιστρούν στο χιόνι, και οι οδηγοί κορνάρουν, αλλά καταφέρνει να περάσει απέναντι και τρέχει πανικόβλητη να χωθεί στο πρώτο στενό που βρίσκει.

Μονάχα όταν η Σίλγι φτάνει στο πέρασμα ανάμεσα στις πολυκατοικίες τολμάει να επιβραδύνει. Τρέμει από την ταραχή και το κρύο και συνειδητοποιεί ότι οι χιονονιφάδες που στροβιλίζονται γύρω της τη μουσκεύουν. Πιάνονται στα μαλλιά της κάθε φορά που στρέφει το κεφάλι για να κοιτάξει πίσω της. Το κινητό της δονείται.

Επτά, οκτώ κι εννιά, καλό μου κοριτσάκι. Η Σίλγι είναι μεγάλο πουτανάκι.

Διασχίζει τρέχοντας το μονοπάτι, όπως έκανε συχνά κρατώντας το ζεστό χέρι της κόρης της στο δικό της, αλλά όταν αφήνει πίσω της την τελευταία πολυκατοικία και φτάνει στον χιονισμένο δρόμο της γειτονιάς, εξακολουθεί να μην αισθάνεται ασφαλής. Τα σπίτια πίσω από τους φράχτες και τους θάμνους μοιάζουν τόσο φιλόξενα, έτσι όπως το χρυσαφί φως διαχέεται από τα παράθυρά τους και πέφτει στο χιόνι, όμως εκείνη τρέχει πανικόβλητη στο πεζοδρόμιο, μέχρι που φτάνει στον φράχτη και στην πόρτα του κήπου με την πινακίδα που γράφει ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Ανοίγει την πόρτα και, καθώς προχωράει προς την είσοδο του σπιτιού της, νιώθει για άλλη μία φορά το κινητό να δονείται.

Τικ τοκ, μετρώ, μέτρα κι εσύ, ξεκόλλα, όταν σε πιάσω στα χέρια μου, τελείωσες, καριόλα.

Η Σίλγι ψάχνει στην τσάντα της για τα κλειδιά. Νιώθει το σκοτάδι του κήπου πίσω της να την περιβάλλει, αλλά επιτέλους καταφέρνει να ανοίξει την εξώπορτα και χώνεται στον διάδρομο. Κλείνει με δύναμη την πόρτα και φροντίζει να την αμπαρώσει. Μέσα, το σκοτάδι την κάνει να αισθάνεται ασφαλής, έτσι δεν ανάβει τα φώτα. Προσπερνάει το άδειο δωμάτιο της κόρης της και μπαίνει στην κουζίνα, χωρίς να βγάλει το παλτό ή τα λασπωμένα της παπούτσια.

Χρησιμοποιώντας τον φακό του κινητού της, ψαχουλεύει μανιωδώς μέσα σε ένα ακατάστατο συρτάρι, και αφού βγάζει κάμποσα αντικείμενα στο τραπέζι, βρίσκει τις αχρησιμοποίητες κάρτες SIM. Πιάνει μία, σκίζει το σελοφάν και βεβαιώνεται πως έχει αποθηκευμένες τις επαφές της στη συσκευή. Μόλις αντικαθιστά την κάρτα SIM, αισθάνεται μεμιάς ανακούφιση. Ενεργοποιεί ξανά το κινητό και, ενώ κινείται γρήγορα μέσα στο σπίτι, βρίσκει τον αριθμό της κόρης της.

Γεια σου, γλυκιά μου. Όλα καλά. Από δω και στο εξής θα χρησιμοποιώ αυτόν τον αριθμό. Τα λέμε σύντομα. Φιλιά, μαμά.

Ξέπνοη και με τις αισθήσεις της σε επιφυλακή, στέκεται στη γωνία του μεγάλου σκοτεινού δωματίου, μπροστά στο παράθυρο, και κρυφοκοιτάζει μέσα από τα στόρια. Ο κήπος, οι θάμνοι και τα δέντρα, όλα όσα κάποτε λάτρευε, καλύπτονται από φρέσκο χιόνι, ενώ στον δρόμο βλέπει τις χιονονιφάδες να πέφτουν από τον ουρανό, να στροβιλίζονται και να παρασύρονται από τον αέρα, στη λάμψη των φανοστατών. Η θέα καταφέρνει σχεδόν να την ηρεμήσει, μόνο που εκείνη τη στιγμή παρατηρεί μια μορφή. Τη διακρίνει ανάμεσα από τις σανίδες του φράχτη να κινείται αργά. Κρατάει την ανάσα της κι ετοιμάζεται να καλέσει την αστυνομία. Αλλά όταν η μορφή προχωράει λίγο ακόμα, βλέπει από το κενό στο κάτω μέρος του φράχτη ένα σκυλάκι με λουρί και χιόνι κολλημένο στα πατουσάκια του, να σέρνει μια ηλικιωμένη.

Η Σίλγι αφήνει έναν αναστεναγμό στα σκοτεινά. Νιώθει ανακουφισμένη και κάπως ντροπιασμένη. Πού ακούστηκε, ολόκληρη γυναίκα, να κρύβεται σαν μικρό παιδί. Από μέσα της λέει ότι καλά θα κάνει να συνέλθει και ότι από αύριο θα ψάξει για ένα ασφαλές μέρος, στο οποίο θα μπορέσουν να κάνουν μια νέα αρχή, ακόμα και αν δεν έχει τα λεφτά για να το αγοράσει. Τότε το κινητό της δονείται και το φέρνει μπροστά στο πρόσωπό της, έτοιμη να απαντήσει στην κόρη της.

Σε βρήκα.

Οι δυο λέξεις στην οθόνη φωσφορίζουν στο σκοτάδι και την παραλύουν. Ο φόβος της επανέρχεται, όμως αυτή τη φορά νιώθει μπερδεμένη επίσης. Έχουν περάσει μονάχα μερικά λεπτά από τότε που άρχισε να χρησιμοποιεί τον νέο αριθμό και, πέρα από την κόρη της, δεν υπάρχει κάποιος άλλος που τον γνωρίζει. Έπειτα σκέφτεται πως μέσα στον πανικό της ίσως έβαλε την παλιά SIM στο κινητό της.

Επιστρέφει στην κουζίνα και αρχίζει να ανακατεύει τη στοίβα με τα πράγματα πάνω στο τραπέζι. Ξέρει ακριβώς πού άφησε τις κάρτες SIM και με τον φακό του κινητού της φωτίζει το τραπέζι και το πάτωμα. Το πακέτο με τις κάρτες δεν είναι πουθενά. Ψάχνει ξανά στο συρτάρι και, κάθε φορά που ανασκαλεύει το περιεχόμενό του, η ίδια σκέψη τρυπώνει στο μυαλό της. Ο αριθμός για τη νέα SIM ήταν γραμμένος πάνω στη συ-σκευασία, και σίγουρα υπάρχει λόγος που η συσκευασία δεν βρίσκεται πια στο τραπέζι, εκεί όπου την είχε αφήσει. Αλλά η πόρτα ήταν κλειδωμένη όταν γύρισε σπίτι, τα παράθυρα κλειστά και ασφαλισμένα, και δεν παύει να το επαναλαμβάνει στον εαυτό της, μέχρι που το τηλέφωνό της δονείται ξανά, κάνοντάς τη να τιναχτεί.

Αυτή τη φορά το μήνυμα δεν είναι γραπτό, αλλά μια δυσδιάκριτη φωτογραφία. Δάκρυα τρέχουν στα μάγουλά της. Σκέφτεται πως δεν είναι ανάγκη να τη μεγεθύνει, παρ’ όλα αυτά το κάνει.

Στην αρχή, δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς βλέπει. Μετά δια-κρίνει ένα σκοτεινό δωμάτιο και μια γυναικεία μορφή. Η γυναίκα φοράει παλτό και στέκεται μπροστά σε ένα παράθυρο, κρυφοκοιτάζοντας από τα στόρια. Ανάμεσα στις περσίδες, που έχει ανοίξει με το ένα της χέρι, φαίνονται χιονονιφάδες και η θαμπή λάμψη από τους φανοστάτες του δρόμου. Η Σίλγι συνειδητοποιεί πως η ίδια είναι η γυναίκα της φωτογραφίας. Έντρομη, στρέφεται προς την πόρτα του δωματίου, και ξαφνικά κάτι ζωντανεύει μέσα στο σκοτάδι.

* * *

Η Νάια Τουλίν δεν μπορεί να μη χαμογελάσει. Η φωνή του Μπγερν είναι τόσο ζεστή, και με το καινούριο γούνινο καπέλο του, τα γένια και το χιονισμένο φόντο μοιάζει με Γέτι. Από τον ζήλο του να την πείσει μέσω FaceTime πόσο συναρπαστικά είναι τα χειμερινά σπορ, παραλίγο να πέσει πάνω σε έναν άλλο διαβάτη καθώς διασχίζει το κέντρο της Κοπεγχάγης. Η Τουλίν, από την πλευρά της, βγαίνει από το ασανσέρ στον πρώτο όροφο της NC3, όπου εργάζεται.

Είναι ασυνήθιστο για την Τουλίν να χαμογελάει τόσο νωρίς το πρωί, και δεν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε όταν, σαράντα πέντε λεπτά νωρίτερα, μπήκε στο αμάξι της και ξεκίνησε για τη δουλειά εν μέσω χιονιά. Κατ’ αρχάς, το ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων είχε στήσει πανηγύρι επειδή σήμερα το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα ανακοίνωνε την απόφαση για την καταγγελία που είχε κάνει η οικογένεια της Καρολίνε Χολστ σχετικά με την έρευνα. Είχαν περάσει πάνω από δύο χρόνια από τη δολοφονία της δεκαεννιάχρονης κοπέλας, μαθήτριας Γ΄ Λυκείου στο Βιδόβρε, και η υπόθεση παρέμενε ανεξιχνίαστη. Η επικείμενη απόφαση είχε δώσει στον εκφωνητή την αφορμή για να ξαναφέρει στην επιφάνεια ένα σωρό δυσάρεστες λεπτομέρειες σχετικά με το έγκλημα. Μετά το δελτίο, οι δύο παραγωγοί της ραδιοφωνικής εκπομπής που ακολούθησε είχαν επικεντρωθεί στη σημερινή μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, τη γιορτή των ερωτευμένων. Η Τουλίν το είχε ξεχάσει, μέχρι που οι δημοσιογράφοι έπιασαν την πολυλογία τους. Φλυαρούσαν ακατάπαυστα για τον ένα και μοναδικό έρωτα, και η εκπομπή έγινε εντελώς ανυπόφορη όταν ζήτησαν από τους ακροατές να τηλεφωνήσουν και να μοιραστούν τις ερωτικές τους ιστορίες. Ώσπου η Τουλίν να μπει στο πάρκινγκ είχε φτάσει στο αμήν και παραλίγο να τηλεφωνήσει κι εκείνη για να τους πει ότι θα ήταν ευχής έργον η συγκεκριμένη γιορτή να καταργηθεί για πάντα, αλλά τότε το πρόσωπο του Μπγερν στην οθόνη του κινητού της την έκανε να ξεχάσει κάθε απέχθεια που είχε στις ρομαντικές σαχλαμάρες.

Παρότι η Τουλίν δεν θέλει να διακόψει τη συνομιλία τους, υπενθυμίζει στον εαυτό της πως πρέπει να βιαστεί, αν δεν θέλει να φτάσει καθυστερημένη στη συνάντηση.

«Χρειάζεται να φέρουμε κάτι συγκεκριμένο;»

«Μονάχα την καλή σας διάθεση. Θα είναι καταπληκτικά». Η Τουλίν φτάνει στην πρώτη διπλή γυάλινη πόρτα που οδηγεί στο τμήμα της και σκανάρει την κάρτα εισόδου της. Μόλις πριν από δύο μέρες έμαθε πως η εκδρομή της τάξης της κόρης της, της Λε είχε προγραμματιστεί για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

* * *

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Μέτρα ένα, μέτρα δύο... Το παιδικό τραγουδάκι αντηχεί πάνω από τις καλαμιές της λίμνης. Μέτρα τέσσερα, μέτρα πέντε... Ένα πτώμα ανακαλύπτεται στο νερό. Τριάντα χρόνια αργότερα, μια γυναίκα στοιχειώνεται από μια σειρά ανώνυμων μηνυμάτων που επαναλαμβάνουν το ίδιο τραγουδάκι. O χρόνος μετράει αντίστροφα. Οι ερευνητές Νάια Τουλίν και Μαρκ Ες αναλαμβάνουν να βρουν την αγνοούμενη γυναίκα. Αλλά όταν ανακαλύπτουν συνδέσεις με μια ανεξιχνίαστη υπόθεση δεκαετιών, η έρευνά τους παίρνει μια τρομακτική τροπή. Ένας διεστραμμένος δολοφόνος κυκλοφορεί ελεύθερος. Μπορούν να τον πιάσουν πριν ξαναχτυπήσει;

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Ο Søren Sveistrup (Σόρεν Σβέιστρουπ) είναι ο διεθνώς αναγνωρισμένος σεναριογράφος της δανέζικης σειράς «The Killing», η οποία απέσπασε πάμπολλα διεθνή βραβεία και προβλήθηκε σε πάνω από εκατό χώρες. Ο Sveistrup έχει γράψει και το σενάριο της ταινίας «Ο Χιονάνθρωπος», που βασίζεται στο βιβλίο του Jo Nesbø. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στη Λογοτεχνία και την Ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, ενώ σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου της Δανίας. Έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία, μεταξύ των οποίων ένα Emmy για το «Nikolaj and Julie» και ένα BAFTA για το «The Killing».