Τι να την κάνουμε τη δικαιοσύνη; Έχουμε τα κόμματα.

Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε πολύ. Οι δικαστικές αρχές πρέπει να παραμερίστουν (ή ακόμα και να καταργηθούν) και η απονομή της δικαιοσύνης να περάσει απευθείας στα όργανα των κομμάτων. Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ π.χ. και γενικά για τις περιπτώσεις που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα πρέπει να αποφασίζει η Νέα Δημοκρατία, για τις υποκλοπές οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για τα Τέμπη η οικογένεια Κωνσταντόπουλου και η Ελληνική Λύση του Κυριάκου του Βελόπουλου κ.ο.κ.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα πρέπει προφανώς να καταργηθεί και μαζί να καταργηθεί ο Άρειος Πάγος μαζί με όλα τα δικαστήρια. Αφού, σύμφωνα με τη Νέα Δημοκρατία, η Κοβέσι θέλει να παίξει πολιτικά παιχνίδια και η Παπανδρέου εκβιάζει και από τη στιγμή που, σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ και την υπόλοιπη αντιπολίτευση, ο Άρειος Πάγος ελέγχεται από τον Μητσοτάκη, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τη δουλειά τους μπορούν να την κάνουν τα κόμματα που, φαντάζομαι θα συμφωνείτε, είναι πολύ πιο αξιόπιστα. Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς έναν τυχαίο δικαστή ή έναν εισαγγελέα, ενώ ποιος δεν εμπιστεύεται τον Μάκη τον Βορίδη, τον Νίκο τον Ανδρουλάκη ή τον Παύλο τον Πολάκη;  

Μπορεί να μην το κάνουν ευθέως αλλά στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς λένε κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κάποιοι πονηροί που σιγοντάρουν και οι επιπόλαιοι που χειροκροτούν τις επιθέσεις στη δικαιοσύνη. Όλοι αυτοί που αμέσως μετά δεν ξεχνούν να εκφράσουν την ανησυχία τους για την τοξικότητα και την διαρκώς μειούμενη εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τη Δημοκρατία.

Κοντόφθαλμοι υποκριτές που δεν μπορούν να δουν πέρα από την επανεκλογή τους ή ένοχοι που πασχίζουν να κατασκευάσουν άλλοθι, λένε χοντράδες για τη δικαιοσύνη και τα στελέχη της χωρίς να νοιάζονται (και μερικοί χωρίς να καταλαβαίνουν) ότι η δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα που αρχίζει και τελειώνει στη Βουλή. Επιπόλαιοι αρπακολλατζήδες ή αδίστακτοι αριβίστες που από τη μια δηλώνουν ενοχλημένοι από το αναρχοφασιστικό «Να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» και κάνουν ό,τι μπορούν για να ακουστεί κάτι που θα περιλαμβάνει τον εμπρησμό του Άρειου Πάγου επειδή δεν καταλαβαίνουν (ή δεν δίνουν δεκάρα) ότι αν χαθεί η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη η δημοκρατία τελειώνει.

«Μα, ρε Βουλαρίνε, εσύ έχεις εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη;» θα ρωτήσει κάποιος και με χαρά θα τον ενημερώσω ότι το μόνο ελληνικό στο οποίο έχω εμπιστοσύνη είναι η φέτα αλλά ταυτοχρόνως καταλαβαίνω κάτι πολύ απλό: ότι ο σεβασμός της μιας εξουσίας στην άλλη είναι απαραίτητος για τη λειτουργία της δημοκρατίας και ότι οι δικαστές, με όποιες ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς, είναι προτιμότεροι στην απονομή δικαιοσύνης και πολύ πιο αξιόπιστοι από τις κεντρικές επιτροπές και τα πολιτικά γραφεία των κομμάτων. Και μπράβο τους.