Η αντίφαση του δυτικού αντικαπιταλισμού: Γιατί οι πολέμιοι του καπιταλισμού απολαμβάνουν τα αγαθά και τις ελευθερίες του, ενώ ζητούν την ανατροπή του.
Στις διαδηλώσεις της Γαλλίας, στις εγχώριες και υποθέτω στις περισσότερες διαδηλώσεις στην Ευρώπη ο αντικαπιταλισμός πρωταγωνιστεί. Χιλιάδες αντικαπιταλιστές διαδηλώνουν εναντίον του συστήματος χάρη στο οποίο οι άνθρωποι της Δύσης, δηλαδή των καπιταλιστικών χωρών, έφτασαν σε ένα επίπεδο διαβίωσης που ακόμα και οι παππούδες τους δεν θα μπορούσαν ούτε να είχαν ονειρευτεί. Και το οξύμωρο είναι ότι συνήθως διαδηλώνουν επειδή φοβούνται μήπως χάσουν ή επειδή δεν θα καταφέρουν να απολαύσουν στο σύνολό τους τα αγαθά του καπιταλισμού. Κάπως οξύμωρο, ε;
Και εννοείται ότι το κάνουν επειδή ο καπιταλισμός, τουλάχιστον αυτός ο κακός ο δυτικός καπιταλισμός τον οποίο εχθρεύονται, συνοδεύεται και από την ελευθερία του λόγου. Κι αυτό είναι το άλλο οξύμωρο: Άνθρωποι που ζουν στον μοναδικό σύστημα που τους δίνει τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν (και μάλιστα με όση οξύτητα θέλουν) απαιτούν την ανατροπή αυτού του συστήματος.
Μα τι στο καλό θέλουν οι αντικαπιταλιστές θα αναρωτηθεί κάποιος, και οι πρώτες απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: να τραβήξουν την προσοχή, να νιώσουν διαφορετικοί, να ικανοποιήσουν τις ψυχολογικές τους ανάγκες και να το κάνουν εκ του ασφαλούς την ώρα που απολαμβάνουν τα αγαθά και τις ελευθερίες του καπιταλισμού.
Αλλά με αυτές τις απαντήσεις δείχνω ότι δεν παίρνω στα σοβαρά τον αντικαπιταλισμό τους. Και για κάποιους αυτό μπορεί να είναι άδικο. Οπότε θα προσπαθήσω να τους αντιμετωπίσω στα σοβαρά και να θεωρήσω ότι στ’ αλήθεια θέλουν ανατροπή του καπιταλισμού. Πράγμα που σημαίνει ότι:
Αν είναι αριστεροί αντικαπιταλιστές, θέλουν καθεστώτα κομμουνιστικά. Κεντρικός σχεδιασμός, μηδενική ελευθερία έκφρασης, μηδενική ελευθερία επιλογής, γενική φτώχια με μοναδικές εξαιρέσεις τα μεγαλοστελέχη του Κόμματος (κανονική φτώχεια από αυτή που πεινάς, όχι από αυτή που όταν είσαι φοιτητής δεν μπορείς να νοικιάσεις μόνος σου διαμέρισμα των 600 ευρώ), με λίγα λόγια μια δικτατορία που συνοδεύεται από ανέχεια. Εκτός φυσικά αν μιλάμε για κομμουνιστικά καθεστώτα που έχουν αφήσει χώρο στον καπιταλισμό, αλλά αν είσαι ειλικρινής αντικαπιταλιστής δεν μπορεί να εγκρίνεις π.χ. αυτό που συμβαίνει στην Κίνα η οποία (κρατώντας τον δικτατορικό χαρακτήρα του κομμουνιστικού συστήματος) προτίμησε να ανεβάσει το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της παρά να συνεχίσει να είναι υποταγμένη σε ένα δόγμα που μιλάει για τον Άνθρωπο αδιαφορώντας για τους ανθρώπους.
Αν είναι δεξιοί αντικαπιταλιστές, θέλουν ό,τι και οι αριστεροί αλλά με λιγότερο κόκκινο και περισσότερο μαύρο.
Με λίγα λόγια, αυτό που θέλουν οι αντικαπιταλιστές, αν τους πάρουμε στα σοβαρά, είναι εφιαλτικό και εγγυάται μια πολύ χειρότερη ζωή για όλους. Ευτυχώς τις περισσότερες φορές βέβαια είναι απλώς άνθρωποι που απολαμβάνουν τα αγαθά του καπιταλισμού, εκμεταλλεύονται τις ελευθερίες της Δύσης και γκρινιάζουν. Αλλά ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πάνε να ζήσουν σε κάποια από τις χώρες που αντιστέκονται στην καπιταλιστική μόλυνση. Γιατί μπορεί να είναι αντικαπιταλιστές αλλά δεν είναι τίποτε κορόιδα. Και μπράβο τους.
Ο Λουκάς Βελιδάκης και η Χριστίνα Γαλανοπούλου ανοίγουν τον φάκελο της Βικτώριας και του Αγίου Παντελεήμονα. Όσα είδαν, όσα άκουσαν και όσα κρύβονται πίσω από τη βία, τον φόβο και την εγκατάλειψη
16°
