Δύο όψεις της Ελλάδας: Εσωτερικές εντάσεις και διεθνής ισχύς
Την εποχή αυτή η πατρίδα μας παρουσιάζεται με δύο πρόσωπα, κάτι που δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Στο εσωτερικό μέτωπο, σκάνδαλα, υπαρκτά και ανύπαρκτα, κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο και οξύνουν την πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δηλητηριάζοντας την πολιτική ατμόσφαιρα. Στο εξωτερικό, αντιθέτως, η Ελλάδα εμφανίζεται ισχυρή τόσο στον γεωπολιτικό όσο και στον στρατιωτικό τομέα, ενισχύοντας τη διεθνή της εικόνα και το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών της. Τα δύο πρόσωπα δεν είναι καθόλου άσχετα μεταξύ τους, αφού ο συνδετικός τους κρίκος είναι οι κυβερνητικές επιλογές σχεδόν έναν χρόνο πριν από τις επόμενες εκλογές.
Μετά την καταιγίδα της αναθέρμανσης του δυστυχήματος των Τεμπών, δύο υποθέσεις, η μία του ΟΠΕΚΕΠΕ και η άλλη των υποκλοπών, δίνουν την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να βάλει την κυβέρνηση και πάλι «στα σχοινιά» και να της επιτίθεται κατά κύματα. Και μάλιστα σε μια εποχή που οι δημοσκοπήσεις δίνουν σταθερό και ισχυρό προβάδισμα στο κυβερνών κόμμα και εμφανίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης πολύ αδύναμα για να αμφισβητήσουν την πολιτική της κυριαρχία. Ωστόσο, τα δύο νέα κόμματα που είναι στα σκαριά, το ένα του κ. Τσίπρα και το άλλο της κ. Καρυστιανού, φιλοδοξούν να ανατρέψουν τη σημερινή ισορροπία και να δώσουν άλλο ενδιαφέρον στις προσεχείς εκλογές. Τόσο, ώστε ακόμα και να τις επισπεύσουν. Όμως ο έντονος κατακερματισμός της αντιπολίτευσης, τόσο της αριστερής όσο και της δεξιάς, απαγορεύει την ανάδειξη ενός ισχυρού αντιπάλου απέναντι στη ΝΔ, που θα μπορούσε να κάνει την εκλογική αναμέτρηση ένα αμφίρροπο ντέρμπι.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αναθερμάνθηκε πρόσφατα με την αποστολή των δικογραφιών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την άρση ασυλίας 13 βουλευτών της ΝΔ από τη Βουλή των Ελλήνων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η επίσκεψη της εισαγγελέως Λάουρας Κοβέσι στη χώρα μας και η συμμετοχή της στο Φόρουμ των Δελφών έριξε το λάδι που χρειαζόταν για να ανάψει άλλη μια φωτιά. Η αντιπολίτευση σήκωσε το θέμα με σκληρές κατηγορίες περί διαφθοράς του κυβερνώντος κόμματος και κυβερνητικοί παράγοντες αμύνθηκαν αφήνοντας σαφείς υπόνοιες για ανάρμοστους πολιτικούς χειρισμούς και χαρακτηρισμούς της κ. Κοβέσι εναντίον τόσο της κυβέρνησης όσο και της χώρας μας. Και μάλιστα με εικασίες και όχι με ατράνταχτες αποδείξεις. Η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη στο εν λόγω θέμα, έστω κι αν οι παρανομίες στο ζήτημα των αγροτικών επιδοτήσεων είναι διαχρονικές.
Αν ο πρωθυπουργός είχε αναλάβει πρωτοβουλία πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Αν είχε γίνει η μεταφορά του αμαρτωλού οργανισμού στην ΑΑΔΕ, σε ανύποπτο και προγενέστερο χρόνο, σήμερα θα μπορούσε να μιλάει για κάθαρση με δική της επιλογή. Βεβαίως κάτι τέτοιο θα είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, τόσο εκ μέρους της αντιπολίτευσης όσο και των αγροτών, μια και μιλάμε για πολλά εκατομμύρια ευρώ, πράγμα που πιθανότατα θα της προκαλούσε μεγάλο πολιτικό και δημοσκοπικό πλήγμα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ωστόσο η αντιπολίτευση δεν ψήφισε τη μεταφορά στην ΑΑΔΕ, πράγμα που απέδειξε σε όλους ότι οι αντιστάσεις της σήμερα έχουν ισχυρό χαρακτήρα δημαγωγίας. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση άντεξε και αντέχει στη θύελλα. Αν, μάλιστα, οι κατηγορίες καταπέσουν στο δικαστήριο, πράγμα πολύ πιθανό, θα έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει.
Το άλλο ζήτημα που αναθερμάνθηκε είναι αυτό των υποκλοπών. Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδίκασε με μεγάλες ποινές 4 άτομα για το εν λόγω έγκλημα. Ταυτόχρονα διαβίβασε τα πρακτικά της καταδικαστικής απόφασης στον εισαγγελέα ώστε αυτός να διερευνήσει αν προκύπτουν στοιχεία για το αδίκημα της κατασκοπίας εις βάρος της χώρας μας. Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν βρήκε νέα στοιχεία και έθεσε την υπόθεση στο αρχείο. Και αυτό ήταν αρκετό για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος νοσηρού κλίματος, με πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης να αφήνουν υπόνοιες για την εντιμότητα του εισαγγελέως και δόλια επέμβαση της κυβέρνησης στην απόφαση αυτή. Διότι για την αντιπολίτευση υπήρχαν ακέραιοι δικαστές στην Ελλάδα όταν καταδίκαζαν τους παράνομους,αλλά εξαφανίστηκαν σήμερα που η υπόθεση μπήκε στο αρχείο. Αυτό σημαίνει ότι οι δικαστικές αποφάσεις είναι καλές μόνο όταν συμφέρουν πολιτικά την αντιπολίτευση. Αλλιώς δεν έχουμε δημοκρατία και κράτος δικαίου.
Ας προσπαθήσουν όλοι για καλύτερες μέρες. Και κυρίως οι κυβερνώντες, που έχουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους. Δεν επιτρέπονται άλλα λάθη.
Στη μεγάλη εικόνα όμως, αυτή της γεωπολιτικής, η Ελλάδα εμφανίζεται, και δικαίως, ισχυρή. Προκαλώντας τον θαυμασμό και αποσπώντας τα εύσημα της ΕΕ και των ΗΠΑ. Και αυτό οφείλεται στις γρήγορες και εύστοχες επιλογές του Κ. Μητσοτάκη και του επιτελείου του σε μια κρίσιμη εποχή. Με το που ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράν, η Ελλάδα έστειλε ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις στην Κύπρο για την ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων. Ως ισχυρή νατοϊκή δύναμη, ενεργοποίησε την αντιβαλλιστική ομπρέλα με τα αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, προσφέροντας κάλυψη στη Βουλγαρία, ανέπτυξε μια πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία στο πλαίσιο των διμερών συμφωνιών που έχει με τη χώρα από το 2021, καθώς και συστοιχίες στην Κάρπαθο. Κινήσεις που ενόχλησαν, βεβαίως, την Τουρκία, αλλά ικανοποίησαν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Δυστυχώς, όμως, ενόχλησαν και την εγχώρια αντιπολίτευση, μια και οι αμυντικές και προληπτικές αυτές κινήσεις θεωρήθηκαν ανάμειξη στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Κυρίως βεβαίως από την αριστερή πλευρά της, η οποία δεν μπορεί να κρύψει την απέχθειά της προς το Ισραήλ αλλά ούτε και τη συμπάθειά της προς το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα ήταν ένας θρίαμβος για τα ελληνικά χρώματα. Διότι ανανέωσε τη Στρατηγική Εταιρική Σχέση μας με τη Γαλλία, κάτι που θα κάνει και η Κύπρος, ενισχύοντας στρατιωτικά τη θέση της χώρας μας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Μια πυρηνική δύναμη όπως η Γαλλία βρίσκεται στο πλευρό μας και, αν απειληθεί η κυριαρχία μας, θα κάνει ό,τι χρειάζεται, θα είναι εδώ για μας, σύμφωνα με τη δήλωση του Γάλλου προέδρου. Η Ελλάδα αλλάζει πίστα στη γεωπολιτική σκακιέρα. Αλλά ούτε αυτό άρεσε στην «προοδευτική» αντιπολίτευση. Διότι γι’ αυτήν δεν είναι προοδευτικό το να κάνεις συμμαχίες με τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, με τη Δύση γενικώς. Προοδευτικό είναι να τα έχεις καλά με τη Χαμάς, το Ιράν και φυσικά τη Ρωσία του Πούτιν. Ούτε καλό είναι να ενισχύεσαι στρατιωτικά. Διότι ποιον φοβάσαι; Αυτόν τον καλό και αγαθό γείτονα, τον Ερντογάν;
Αλλά οι επιτυχίες της πατρίδας δεν περιορίζονται στον αμυντικό τομέα, επεκτείνονται και στον οικονομικό. Το μεγάλο project του Κάθετου Διαδρόμου μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από την Ελλάδα προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είναι ένα τεράστιο και πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα έργο, που καθιστά τη χώρα σημαντικό ενεργειακό κόμβο και ενισχύει την απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Ένα έργο που θα δώσει μεγάλη προστιθέμενη αξία στην πατρίδα, ειδικά αν καρποφορήσουν και οι έρευνες κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στον υποθαλάσσιο ελληνικό χώρο, στις περιοχές του Ιονίου και της Κρήτης. Αυτό κι αν είναι αλλαγή πίστας. Αλλά ούτε αυτό άρεσε στην αντιπολίτευση. Για δύο λόγους. Ο ένας είναι μικροκομματικός. Τέτοιες επιτυχίες πιστώνονται, φυσικά, στην κυβέρνηση που τις πραγματοποιεί. Ο δεύτερος, διότι βλάπτει τα συμφέροντα της Ρωσίας, ειδικά σε μια εποχή που είναι σε εξέλιξη ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι απειλές του Πούτιν και των συνεργατών του προς την ΕΕ είναι πλέον ανοιχτές.
Τέλος, δεν θα πρέπει να παραλείψω την πρόσφατη ανάληψη της προεδρίας του Eurogroup από τον Έλληνα ΥΠΟΙΚ, Κ. Πιερρακάκη, που τιμά τόσο τον ίδιο όσο και τη χώρα μας και αναγνωρίζει την πρόοδο της πατρίδας, που πριν από λίγα χρόνια κινδύνευε με χρεωκοπία και έξοδο από το ευρώ. Αλλά και συντελεί στην αναβάθμιση της Ελλάδας στα διεθνή κέντρα που καθορίζουν τις εξελίξεις στον πλανήτη. Ένας Έλληνας εκπροσωπεί την ΕΕ στο ΔΝΤ, στους G7, στην Παγκόσμια Τράπεζα. Μεγαλεία για τη μικρή Ελλάδα. Φυσικά ούτε αυτό άρεσε στην αντιπολίτευση, και το έδειξε εμφατικά με τη σιωπή της.
Τούτων δοθέντων, η χώρα έξω πάει καλά. Προνοεί, επεμβαίνει, κάνει ισχυρές συμμαχίες, εξοπλίζεται, μετράει στα διεθνή φόρα, συμμετέχει στις γεωπολιτικές εξελίξεις, κερδίζει τα εύσημα των ισχυρών. Στο εσωτερικό κυριαρχούν η σκανδαλοθηρία, η μικροπολιτική, τα χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, η αφόρητη μεμψιμοιρία, ο ελληνικός επαρχιωτισμός. Θα κρατήσω τη μεγάλη εικόνα, χωρίς να αγνοήσω, βεβαίως, το επιβλαβές για τη δημοκρατία εσωτερικό κλίμα. Αλλά αυτό είναι η Ελλάδα. Ας προσπαθήσουν όλοι για καλύτερες μέρες. Και κυρίως οι κυβερνώντες, που έχουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους. Δεν επιτρέπονται άλλα λάθη.
17°
