Φυσικά δεν το έκανα με κακή πρόθεση. Πιο πολύ βασίστηκα σε κάτι που αποτελεί όντως ανάγκη αρκετών εργαζομένων σήμερα (τα είπε και πρόσφατη έρευνα του kariera). Την ανάγκη να θες να παραιτηθείς και να φύγεις νύχτα απ’ τη δουλειά σου, τρέχοντας μάλιστα, όμως να μην μπορείς να το κάνεις μέχρι να βρεις το ιδανικό plan Β (ή τουλάχιστον αυτό λες στον εαυτό σου). To ένα λοιπόν έναυσμα ήταν αυτό και το άλλο ήταν η έκθεση Future of Jobs Report 2025 του WEF, η οποία κατέτασσε την ανθεκτικότητα (resilience, flexibility and agility για την ακρίβεια) ανάμεσα στις πιο σημαντικές δεξιότητες του σήμερα και του αύριο για κάθε εργαζόμενο, αναδεικνύοντάς την ως ένα από τα κορυφαία soft skills που αναζητούν οι εργοδότες παγκοσμίως.
Αυτή η έρευνα μου θύμισε μια φίλη που εκτιμώ πολύ, η οποία τυγχάνει να δουλεύει σε πολυεθνική και συνεργάζεται σε μεγάλο βαθμό με διεθνείς παίκτες. Πάει καιρός απ’ όταν είχαμε βρεθεί και τη θυμάμαι να μου περιγράφει πόσο θα ήθελε να έχει αυτό το πολύτιμο resilience. Να μην την πληγώνουν πράγματα, να μην ταράζεται. Να παραμένει ψύχραιμη και συναισθηματικά ανεπηρέαστη υπό κάθε συνθήκη στη δουλειά της. Να γίνει ανθεκτική. Να αντέχει, ρε παιδί μου, πώς το λένε.
Τι ακριβώς πρέπει να μάθουμε να αντέχουμε;
Τι σημαίνουν όμως αυτές οι θεϊκές αρετές που οφείλουν να έχουν οι σύγχρονοι επαγγελματίες προκειμένου να είναι περιζήτητοι; Λίγο πολύ, το να προσαρμοζόμαστε στις όποιες άγνωστες και ολότελα καινούργιες προκλήσεις της εργασίας και της εποχής μας, να αντιμετωπίζουμε με περιέργεια και ενθουσιασμό κάθε αλλαγή, να ανακάμπτουμε τάχιστα έπειτα από «σφαλιάρες», να είμαστε σε θέση να διαχειριζόμαστε με ψυχραιμία προβλήματα και να αντέχουμε την πίεση, το άγχος και το στρες, διατηρώντας φυσικά την παραγωγικότητα, την απόδοση και τη δημιουργικότητά μας.
Ποια μπορεί να είναι η νέα πρόκληση στην οποία καλούμαστε να προσαρμοστούμε; Είναι η τεχνητή νοημοσύνη ή ο νέος manager που βρίζει και καταριέται νυχθημερόν χωρίς επιπτώσεις γιατί είναι καλός στα politics; Φαίνεται κάπως να χωράνε βολικά και τα δύο στην κατηγορία, ε; Τι είδους σφαλιάρα είναι αυτή που καλούμαστε να διαχειριστούμε με χάρη; Μια ξαφνική αλλαγή διοίκησης ή υποστελεχωμένα τμήματα και έλλειψη διαδικασιών και δομής στην εταιρεία;
Με άλλα λόγια, παππού, γίνε λίγο πιο συγκεκριμένος. Τουλάχιστον, αν θες να μιλήσουμε για ανθεκτικότητα και ευελιξία, λέξεις με σοβαρή εννοιολογική ευρύτητα.
Οπότε ναι. Χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να σπουδαιολογήσω, έγειρα κι εγώ στην πλευρά της φοβερής και τρομερής «ατομικής ευθύνης». Αυτής που υποστηρίζει ότι το burnout είναι αποκλειστικά ευθύνη ενός εργαζομένου, που είναι πολύ ευαισθητούλης και δεν μπορεί να διαχειριστεί τις επαγγελματικές του ευθύνες, και όχι οργανωσιακό ζήτημα που σχετίζεται σε τεράστιο βαθμό και με τη δομή κάθε εταιρείας, τις ελλείψεις, τις συνθήκες και την εταιρική κουλτούρα (ή την απουσία αυτής). Και ναι. Πρότεινα πασίχαρη job crafting (που εννοείται ότι είναι μια εξαιρετική πρακτική και αξίζει να δοκιμαστεί όταν οι συνθήκες το ευνοούν), ενώ υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε πολύ δύσκολα μέσα σε γραφεία και ξέρουν καλά ότι, μιλήσουν δεν μιλήσουν για τα κακώς κείμενα σε κάποιον προϊστάμενο, το ίδιο κάνει.
Κλείνοντας, να ξέρετε, αυτό το κείμενο δεν θα τελειώσει με κλάμα και οδυρμό. Παρότι, σύμφωνα με έρευνα του EU-OSHA, τα στοιχεία της οποίας ανέδειξε πρόσφατα η ΕΟΚΕ, η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην ΕE σε εργασιακό στρες, κατάθλιψη ή άγχος, με ποσοστό 49% όταν ο μέσος όρος αγγίζει το 29%. Οπότε, στο σύγχρονο επαγγελματικό τοπίο της χώρας, το μόνο που δεν μας λείπει είναι το κλάμα.
Αυτό όμως που επίσης έχουμε είναι μια κάποια μετατόπιση στο αφήγημα, τουλάχιστον σε επίπεδο συζητήσεων, που παλιά δεν γίνονταν ούτε γι’ αστείο. Και όταν λέμε αφήγημα, βάλτε μέσα όλα τα καλούδια: εργασιακά στερεότυπα προηγούμενων δεκαετιών (βλέπε: η δουλειά είναι δουλειά, δεν χρειάζεται να μας αρέσει), ορισμούς για το ποιος είναι τελικά ο «σωστός» επαγγελματίας και την παραδοχή ότι για να γίνεις ένας τέτοιος, με βάση τα όσα ισχύουν (τρελά ωράρια, διαρκής διαθεσιμότητα, non-stop βάλσιμο πλάτης κ.λπ.), το burnout το έχεις σιγουράκι.
Η Αμερική δεν ξύπνησε ξαφνικά σε μια νέα εποχή πολιτικής ευγένειας. Αλλά η κάλπη έδειξε ότι –ακόμα και σε μια βαθιά πολωμένη κοινωνία– η πολιτική υπερβολή δεν είναι ανεξάντλητος πόρος.
Η αντιπαράθεση για τον έλεγχο ή μη της τεχνητής νοημοσύνης συνεχίζει να παράγει τεράστια κόστη και έναν άτυπο «πόλεμο» στο εσωτερικό της Silicon Valley
16°
