Foo Fighters: Πώς χωρούν 31 χρόνια μουσικής σε ένα τρίωρο live

Τριάντα ένα χρόνια καριέρας, δεκάδες τραγούδια και ένα κοινό που μπορεί να περιλαμβάνει από εφήβους μέχρι 50άρηδες που τους ακολουθούν από τη δεκαετία του ’90. Για τους Foo Fighters, η επιλογή του setlist κάθε συναυλίας είναι κάτι περισσότερο από μια απλή λίστα τραγουδιών.

Ο Ντέιβ Γκρολ εξήγησε στους New York Times πώς το συγκρότημα καταφέρνει να συμπυκνώνει περισσότερες από τρεις δεκαετίες μουσικής σε περίπου τρεις ώρες πάνω στη σκηνή, χωρίς να χάνει την επαφή με το κοινό.

Η διαδικασία αρχίζει από έναν λευκό πίνακα. Στη μία πλευρά μπαίνουν τα τραγούδια που γνωρίζουν σχεδόν όλοι και μπορούν να τραγουδήσουν μαζί με το συγκρότημα. Σύμφωνα με τον Γκρολ, αυτά είναι πλέον περίπου 16 ή 17. Δίπλα τους προστίθενται αγαπημένα κομμάτια των πιο πιστών θαυμαστών και, τέλος, ορισμένα βαθύτερα cuts για όσους γνωρίζουν πραγματικά καλά τη δισκογραφία των Foo Fighters.

«Προσπαθούμε να στριμώξουμε 31 χρόνια μέσα σε τρεις ώρες», λέει χαρακτηριστικά ο 57χρονος μουσικός.

Το «All My Life» στην εκκίνηση

Για τον Γκρολ, η επιλογή του πρώτου τραγουδιού είναι σχεδόν αυτονόητη. Το «All My Life» βρίσκεται εδώ και χρόνια στην αρχή πολλών συναυλιών του συγκροτήματος.

Η λογική είναι απλή: οι Foo Fighters γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει μόλις ακουστούν οι πρώτες νότες. Η ένταση ανεβαίνει αμέσως και το τρίωρο live ξεκινά σαν «σπριντ», όπως το περιγράφει ο ίδιος.

Στο «The Pretender», αντίθετα, ο Γκρολ προσπαθεί να θυμίζει στον εαυτό του ότι η συναυλία δεν είναι μόνο μια παράσταση πάνω στη σκηνή. Καθώς τρέχει από τη μία πλευρά στην άλλη - ο ίδιος λέει ότι το δαχτυλίδι Oura του κατέγραψε περίπου 26.000 βήματα σε μία εμφάνιση - προσπαθεί να κοιτάζει ανθρώπους του κοινού στα μάτια.

«Δεν είμαι εκεί μόνο για μένα. Είναι κάτι που ανήκει σε όλους», εξηγεί.

Ο Φρέντι Μέρκιουρι και το μάθημα του Live Aid

Ένα από τα βασικά στοιχεία των συναυλιών των Foo Fighters είναι η συμμετοχή του κόσμου.

Ο Γκρολ αναφέρει ως πρότυπο τον Φρέντι Μέρκιουρι και την εμφάνιση των Queen στο Live Aid. Όπως λέει, ο Μέρκιουρι γνώριζε πώς να μετατρέπει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους σε μία τεράστια χορωδία.

Αυτό προσπαθεί να κάνει και ο ίδιος με τραγούδια όπως το «My Hero» και το «Best of You»: να κάνει 50.000 θεατές να τραγουδούν μαζί.

Οι Foo Fighters, σύμφωνα με τον frontman τους, εξακολουθούν να παίζουν σαν να βρίσκονται σε ένα μικρό κλαμπ, ακόμη κι όταν μπροστά τους βρίσκεται ένα ολόκληρο στάδιο.

Η επιστροφή στη Nirvana μέσα από το «Marigold»

Μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές του set είναι το «Marigold», ένα τραγούδι που συνδέεται άμεσα με την εποχή του Γκρολ στους Nirvana.

Ο ίδιος θυμάται ότι έγραφε και ηχογραφούσε τότε τραγούδια στο υπόγειό του, αλλά και την περίοδο που ζούσε μαζί με τον Κερτ Κομπέιν σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Ολύμπια της Ουάσινγκτον.

Για τον Γκρολ, το «Marigold» λειτουργεί σήμερα σχεδόν σαν προοίμιο των Foo Fighters - ένα κομμάτι που προμήνυε όσα θα ακολουθούσαν μετά τη διάλυση των Nirvana και τον θάνατο του Κομπέιν το 1994.

Τα προηγούμενα συγκροτήματα επιστρέφουν στη σκηνή

Η παρουσίαση των μελών του συγκροτήματος έχει επίσης μετατραπεί σε μικρή μουσική αναδρομή.

Ο κιθαρίστας Κρις Σίφλετ επιλέγει τραγούδια από τους No Use for a Name, ο μπασίστας Νέιτ Μέντελ από τους Sunny Day Real Estate και ο πληκτράς Ράμι Τζάφι επιστρέφει στο «One Headlight» των Wallflowers.

Ιδιαίτερο ρόλο έχει και ο νέος ντράμερ του συγκροτήματος, Ίλαν Ρούμπιν, τον οποίο ο Γκρολ χαρακτηρίζει «τον καλύτερο ροκ ντράμερ στον κόσμο». Σε κάποιο σημείο της συναυλίας, μάλιστα, ο Ρούμπιν πιάνει την κιθάρα και ο Γκρολ επιστρέφει στα τύμπανα.

Το «Monkey Wrench» και η φωνή που γίνεται... Motörhead

Έπειτα από δεκαετίες ουρλιαχτών πάνω στη σκηνή, ο Γκρολ επιμένει ότι δεν χάνει τη φωνή του. «Απλώς γίνεται περισσότερο Motörhead», λέει.

Ο ίδιος εξηγεί ότι προτιμά τη φωνή του τραχιά και ακατέργαστη, με επιρροές από το πανκ, το hardcore και τα βαριά συγκροτήματα των δεκαετιών του ’70 και του ’80.

Το «Monkey Wrench» είναι μία από τις στιγμές όπου αυτή η προσέγγιση γίνεται πιο εμφανής. Για τον Γκρολ, η κραυγή δεν αποτελεί φωνητική επίδειξη αλλά μια μορφή εκτόνωσης.