Σεϋχέλλες: ένα από τα πιο αγαπημένα εστιατόρια στο Μεταξουργείο
Οι Σεϋχέλλες, από τότε που άνοιξαν το 2013, είναι από μόνες τους ένα χωριό με την πλατεία του. Το εστιατόριο που πρώτο από όλα μας σύστησε το όριο Κεραμεικού-Μεταξουργείου με τον πιο νόστιμο τρόπο, είναι σχεδόν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Με ένα «μέσα», ένα πεζοδρομημένο στενό και μια πλατεία μπροστά τους, οι Σεϋχέλλες είναι νησί αθηναϊκό. Οι τρεις εντελώς διαφορετικές ατμόσφαιρες της έκτασής του, καθεμιά με το δικό της τοπίο, δεν αδειάζουν ποτέ: με κρύο και με χιόνια, με καύσωνες και διαδηλώσεις, με τη συντέλεια του κόσμου την ίδια, οι Σεϋχέλλες θα είναι πάντα κατάμεστες και δεν έχεις καμμιά τύχη να τις γευτείς χωρίς κράτηση.
Σχετικά πρόσφατα, οι ένθερμοι θαμώνες και τακτικοί, με ενημέρωσαν για μια περαιτέρω νοστιμιά στο ήδη νόστιμο μενού και πηγαίνοντας με μεγάλη χαρά διαπίστωσα ότι το team έχει εμπλουτιστεί με τον Δημήτρη Χατζηβασιλείου, τέως συνιδιοκτήτη και μάγειρα του γειτονικού Άθος, στο οποίο δυστυχώς δεν μακροημέρευσε. Ο Δημήτρης, που είναι άξιος μάγειρας με γνώση της βαθιάς νοστιμιάς ήδη έχει δώσει το δικό του στίγμα, ενώ στον έξω χώρο, η σύζυγος Λένα θα σε εξυπηρετήσει λίαν αποτελεσματικά και οφείλουμε να πούμε, πως πλέον οι Σεϋχέλλες έχουν σωστό σέρβις και καλή οργάνωση, ακόμη και τις ώρες που χάνει η μάνα το παιδί και ο σερβιτόρος το μυαλό του.
Τι θα φας στις Σεϋχέλλες;
Από πάντα, πιστεύω, ένας από τους λόγους της επιτυχίας του εστιατορίου ήταν το μικρό μενού, το οποίο, όμως, είναι τόσο σοφά στημένο, που δεν πρόκειται τίποτα να σου λείψει. Ο άλλος λόγος, είναι οι τηγανητές πατάτες. Και αυτές, πάντα στη θέση τους, με τα ίδια κέφια, τραγανές, λεπτοκομμένες, αλάδωτες και με τη φλούδα τους, πασπαλισμένες με ριγανίτσα. Ένας τρίτος λόγος είναι η ταραμοσαλάτα, επιτέλους μια ταραμοσαλάτα που δεν ντρέπεται να πει ότι έχει μέσα της ταραμά και η οποία σερβίρεται με μια λακουβίτσα γεμάτη αρωματικό ελαιόλαδο. Στο καλωσόρισμα θα σου ανοίξει την όρεξη το επίσης κλασικό, ζεστό σπιτίσιο καρβελάκι με ωραίες θρούμπες που πλέον σπανίζουν στο ελληνικό στερέωμα της ελιάς και τυροκαυτερή πασπαλισμένη με θρούμπι. Η ωραιότερη Σεϋχελική σαλάτα, είναι αυτή με το παντζάρι, τα βλίτα και τις ολοτράγανες ροδέλες από κρεμμύδι, κάθε υλικό στην άκρη του, να αναμείξεις τις υφές και τις γεύσεις κατά πώς το αισθάνεσαι και το νομίζεις.
Και φυσικά δεν υπάρχει κανένα τραπέζι που να μην πάρει την ιδιαίτερη κασερόπιτα, λεπτή σαν κρέπα, που ψήνεται στη σχάρα, με το δικό της ιδιαίτερο φύλλο που θυμίζει το ποντιακό περέκ. Μέσα της έχει συριανή γραβιέρα, ανεβατό Γρεβενών και της πάει πολύ ο φρέσκος ψιλοκομμένος άνηθος και ο μαϊντανός από πάνω, καθώς και λίγο στυμμένο λεμονάκι. Επικό πιάτο το συκώτι, ψημένο στην πιο άψογη, ζουμερή εντέλεια, πασπαλισμένο με κόκκινο πιπέρι, μέσα σε ένα ελαφρύ λαδολέμονο με γλυκιά, σπιτική πίκλα αγγουριού στο πλάι, που μεταμορφώνει την κάθε μπουκιά σε νόστιμη κόλαση. Τα προβατένια μπιφτέκια, αφράτα και ζουμερά, πάνω σε πουρέ γλυκοπατάτας και λαχανίδα για συντροφιά, θα χαρίσουν ευτυχία στους τόσους πλέον, εραστές της προβατίνας, ενώ για την επόμενη φορά αφήσαμε τα πολλά υποσχόμενα σουγάνια σε ελεύθερη μετάφραση, γεμιστά με γαρίδες και κουκουνάρι.
Η νύχτα εδώ κλασικά τελειώνει με ένα-ακόμα-τσίπουρο για τη χώνεψη, ένα-ακόμα-κρασί για να συνεχιστούν οι κουβέντες και μια seychellova με κρέμα φιστίκι και φράουλες σε μπαλσάμικο ή κάποιο από τα ωραία τους τυριά, όπως το αρσενικό της Νάξου του Μπαμπούνη ή το φρέσκο ανθότυρο του Κωστάκη από την Κρήτη. Ξεχάστηκες και έχασες το μετρό; Δεν είσαι ο μόνος. Η νύχτα στα εξωτικά νησιά είναι πλανεύτρα και γλυκιά και καταφερτζού. Πάντα θα σε μπλέξει στα δίχτυα της.
17°
