Πήραμε το καραβάκι και δοκιμάσαμε το Αλός, το νέο εστιατόριο στο Μπούρτζι
Στέκει εδώ και αιώνες μέσα στον Αργολικό κόλπο, απέναντι από το Παλαμήδι, ένα μοναδικό ενετικό φρούριο του 15ου αιώνα, που έχει υπάρξει οχυρό, φυλακή, κατοικία, ξενοδοχείο, εστιατόριο και αναψυκτήριο. Είναι το Μπούρτζι, που για χρόνια παρέμενε κλειστό και αφιλόξενο, μέχρι που το 2023 απέκτησε ξανά ζωή ως επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος. Φέτος, ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη λόγος για να περάσεις απέναντι: το Αλός, το café, bar και εστιατόριο που δίνει στον επισκέπτη έναν επιπλέον λόγο να μην αρκεστεί σε μια περιήγηση στο φρούριο, αλλά να μείνει λίγο περισσότερο, απολαμβάνοντας τη θέα προς τα φωτισμένα σπίτια του Ναυπλίου. Αυτό κάναμε κι εμείς.
Για να φτάσεις στο εστιατόριο, διασχίζεις τις θολωτές, πέτρινες εισόδους του φρουρίου και περνάς από την πλατεία, με τη μεγάλη, φυτεμένη ελιά στο κέντρο της. Στην αριστερή πλευρά προβάλλει η σάλα του Αλός. Άνετα τραπεζοκαθίσματα, αέρινες κουρτίνες, χαλαρωτική μουσική και μια ρομαντική, ήσυχη ατμόσφαιρα. Κάπου εκεί, γνωρίσαμε και τον Βαγγέλη, τον μοναδικό γάτο του νησιού, που ποζάρει με χάρη στις κάμερες των επισκεπτών.
Μπροστά μας η θάλασσα και, όσο περνά η ώρα, το φεγγάρι καθρεφτίζεται στο νερό ενώ η θέα προς το Ναύπλιο είναι διαφορετική από εκείνη που έχουμε συνηθίσει - αυτή τη φορά κοιτάμε την πόλη από απέναντι. Και υπάρχει λόγος που το εστιατόριο ονομάζεται «Αλός» καθώς η λέξη προέρχεται από τη γενική του αρχαίου «ἅλς» και παραπέμπει στο αλάτι και τη θάλασσα, δύο έννοιες που συναντιούνται εδώ όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και γαστρονομικά.
Το καλωσόρισμα ήρθε σε ένα ποτήρι με λεμοντσέλο. Ακολούθησε μια δροσερή αθηναϊκή σαλάτα σε σύγχρονη εκδοχή με σεβίτσε, καρότο, σέλερι και μαγιονέζα wasabi. Μετά επιλέξαμε το κριθαρότο γαρίδας, ωραία χυλωμένο και αρωματισμένο με λάδι τρούφας, και το χταπόδι, πολύ σωστά ψημένο, με μους ταραμά και αλμυρίκια. Στο μενού, όμως, δεν πρωταγωνιστούν μόνο τα θαλασσινά. Υπάρχουν επιλογές κρεατικών, όπως αρνάκι φρικασέ και strip steak, αλλά και πιο σύγχρονες προτάσεις, όπως beef tataki. Ο σεφ Δημήτρης Γιαννόπουλος θέλει οι ελληνικές γεύσεις να βρίσκονται στον πυρήνα της κουζίνας. Οι προμηθευτές είναι κατά κύριο λόγο ντόπιοι, ενώ η σύνδεση με την περιοχή φτάνει μέχρι το επιδόρπιο καθώς η πορτοκαλόπιτα του καταλόγου παρασκευάζεται με πορτοκάλια από τους περίφημους πορτοκαλεώνες της περιοχής.
Η φιλοσοφία αυτή, της σύνδεσης με τον τόπο, αφορά εξίσου τον χώρο. Όπως μου εξηγεί η Μαρία Κυριατζίδου που έχει αναλάβει το concept development και τη συνολική διαχείρηση του Αλός, ο στόχος από την αρχή ήταν το εστιατόριο να εναρμονιστεί με το ιστορικό περιβάλλον και να γίνει, όσο περισσότερο γίνεται, ένα με το κάστρο, με απόλυτο σεβασμό στο αρχαιολογικό κομμάτι. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια προσπάθεια να «εκσυγχρονιστεί» το Μπούρτζι με τρόπο που θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού - η πρόθεση είναι ακριβώς η αντίθετη, να παραμείνει το φρούριο πρωταγωνιστής και το Αλός να λειτουργήσει συμπληρωματικά, ως μια σύγχρονη, μοναδική γαστρονομική εμπειρία που πατάει πάνω στην ιστορία του τόπου.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επίσκεψης: Εδώ δεν έρχεσαι απλώς για ένα δείπνο με θέα. Η εμπειρία σου ξεκινά ήδη από τη στιγμή που αφήνεις το λιμάνι πίσω σου, ανεβαίνεις στο βαρκάκι και βλέπεις το Μπούρτζι να πλησιάζει. Και το δείπνο που ακολουθεί; Ένας από τους πιο νόστιμους τρόπους για να γνωρίσεις ξανά ένα oνομαστό μέρος που, για τόσα χρόνια, είχε μείνει σιωπηλό.
17°
