Το Hill Athens θα μπορούσε να είναι ένα τουριστικό εστιατόριο, αλλά δεν είναι καθόλου
Το Hill Athens είναι ένας τετραόροφος πολυχώρος πάνω στον διάσημο πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου και στη σκιά 4 ιστορικών λόφων ολόγυρα, καλόγουστος, σοφιστικέ και άρτια τεχνολογικά εξοπλισμένος, έτσι που μπορείς να τον νοικιάσεις για κάθε λογής εκδήλωση. Μια εικαστική έκθεση ήταν η αφορμή να τον γνωρίσω και εγώ. Και επειδή η τέχνη ανοίγει την όρεξη και πού να τρέχεις όταν τα εγκαίνια έχουν σχολάσει αργά, είπα να δοκιμάσω το ισόγειο wine bar με την ωραία μπάρα και την ωραία, πλούσια λίστα από τον ελληνικό και τον παγκόσμιο αμπελώνα, που επιμελείται ο Γιώργος Σπύρου, άνθρωπος-εγγύηση του κρασιού.
Hill Athens: ένα εστιατόριο με ψυχή και υπέροχη θέα στην Ακρόπολη
Όμως, ακριβώς απέναντι φλέρταρα με μια κομψή, αστική αυλή, που ακουμπά την πλάτη της στις παρυφές του πεζόδρομου, με εξασφαλισμένο χάζι στο ατέρμονο πήγαινε-έλα του δρόμου. Πλην όμως, το ευγενέστατο προσωπικό με πήρε από το χέρι, για να με οδηγήσει στο καλά κρυμμένο μυστικό του εστιατορίου, στο θαύμα που ούτε καν υποψιάζεσαι ότι κρύβεται πίσω από την Αποστόλου Παύλου. Ένα μικρό πέρασμα, σχεδόν αθέατο, σε οδηγεί σε μια μεγάλη αυλή με βοτσαλάκι, σε απομονώνει με ένα βήμα από τη συνάφεια του κόσμου και σε αφήνει να χάσκεις με το στόμα ανοιχτό, μπροστά στο υπερθέαμα και την ανεμπόδιστη θέα του. Εσύ, το φεγγάρι χρυσό πάνωθέ σου, χρυσά και τα μνημεία, καταπράσινος ο λόφος πέριξ του ναού του Θησείου. Μια από τις στιγμές που θυμάσαι ότι αγαπάς την Αθήνα για αυτές τις εκπλήξεις που σου ξεκλειδώνει εκεί όπου το περιμένεις λιγότερο.
Ξεκινήσαμε με ένα ζεστό, σπιτικό, προζυμένιο καρβελάκι που ταιριάξαμε με έναν πλούσιο στη μερίδα του, κομψό και νόστιμο και άκρως βελουδένιο ταραμά, πασπαλισμένο με τραγανό χώμα από προζυμένιο ψωμί. Οι γίγαντες Φενεού, ήταν μια ζεστή, συγκινητική σαλάτα, από τις λίγες φορές που η δημιουργικότητα έχει πετύχει στόχο, ακριβώς στην καρδιά. Τραγανά μανιτάρια σε διάφορες ποικιλίες, βλίτα ολοζώντανα και χίλια αρώματα, μέσα σε ένα ελαφρώς κρεμώδες, μεταξένιο, λεμονάτο ζουμάκι, που πολύ αγαπήθηκε με το προζυμένιο ψωμάκι.
Αν με ρωτήσεις ποια ήταν η νοστιμότερη πράσινη εστιατορική σαλάτα που δοκίμασα φέτος, σίγουρα θα ψηφίσω αυτή την μπέιμπι τζεμ. Το οποίο λαχανικό, πολλοί κρίνουν βαρετό. Εδώ, συνδυάζεται με μπρόκολο ζουμερό, ελαφρώς περασμένο από τη σχάρα, λεπτές φέτες πράσινο μήλο, φρεσκοκαβουρδισμένα κουκουνάρια και μαριναρισμένες μπουκίτσες από λευκό τυρί της Τήνου. Όλα αυτά, όμως, δεν θα είχαν τίποτα να σου πουν αν έλειπε η μαγική σάλτσα, ένα είδος αραιού pesto, με άπειρο άρωμα και σωστές οξύτητες. Οι τηγανητές πατάτες προτείνονται σαν ξεχωριστό πιάτο και εννοείται βουτήξαμε στην τραγανή τους κρούστα με τη γευστική σάρκα. Αν η τηγανητή πατάτα είναι τέχνη, όποιος την έκανε, έχει μαθητεύσει σοβαρά πάνω στα μυστικά της.
Ο Χρήστος Παπαδογιάννης (The Zilers) υπογράφει τα-ανυπέρβλητα-γλυκά. Ο Χρήστος φτιάχνει πουτίγκα ρυζόγαλο αλλά αυτό το κανελάτο ρυζόγαλο που σου έφτιαχνε η μαμά σου: ρευστό όσο πρέπει, ανάλαφρο, αρωματικό και νοσταλγικό, πάνω σε ένα εκμέκ τσουρέκι. Η πορτοκαλόπιτα, υπέροχη αισθητικά αλλά στη γεύση της παραδοσιακή, δίπλα σε μια ελαφριά βανιλένια πατισερί. Και ένα προφιτερόλ όνειρο, με καραμελωμένο φουντούκι. Τα γλυκά της Ελλάδας όπως τα αγαπήσαμε και όπως πάντα θα τα λαχταράμε, χωρίς τρελές παρεμβάσεις και ανελέητες αποδομήσεις. Μόνο ό,τι χρειάζεται η υφή μιας γαλλικής φινέτσας.
Το Hill, είναι το εστιατόριο που θα ήθελες να πας τον ξένο φίλο, να χορτάσει Αθήνα-καρτ ποστάλ, μαζί με μια ντόπια γαστρονομία μετρημένη, αληθινή και συναισθηματική. Εδώ που είναι, θα μπορούσε να είναι ένα τουριστικό εστιατόριο αλλά ευτυχώς, δεν είναι! Τα γεμάτα Έλληνες τραπέζια του, το αποδεικνύουν. Όπως επίσης, ο Δημητριάδης, όσο εμπνευσμένος και να’ ναι, δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί το ιδανικό αποτέλεσμα ως εμπνευστής αν δεν είχε στην κουζίνα chef τον Κώστα Μπρίνια και sous chef τον Δημήτρη Κορολή, παιδιά νέα, χαμηλών τόνων, με σίγουρο χέρι, εμπειρία και μάλλον, ολόσωστη άποψη για μια νέα ελληνικότητα που δεν έχει ανάγκη να μιμηθεί κανέναν.
17°
