Μεταξύ Ακρόπολης και Κουκακίου θα φας μαμαδίστικα πιάτα με ελεβέ αισθητική
Η περιοχή της Ακρόπολης και οι γύρω πεζόδρομοι σφύζουν από ζωή το καλοκαίρι. Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η Μακρυγιάννη και τα στενάκια της Πλάκας γεμίζουν από ενθουσιώδεις τουρίστες, επισκέπτες κάθε λογής αλλά και ντόπιους που κάνουν τη βόλτα τους απολαμβάνοντας το ζεστό, αθηναϊκό καλοκαίρι.
Ο Ιερός βράχος, το Μουσείο της Ακρόπολης, το Ηρώδειο, ο Λόφος Φιλοπάππου και όλα τα ιστορικά αξιοθέατα, αρχαία και μη, τραβούν σαν μαγνήτης τα βλέμματα, αποτελώντας τον απόλυτο πρωταγωνιστή.
Φυσικά, το φαγητό δεν θα μπορούσε να λείπει από την εξίσωση - άλλωστε τι είναι ένα ταξίδι στην Ελλάδα χωρίς την ελληνική κουζίνα; Εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ, μπαρ και ζαχαροπλαστεία παντός είδους πλαισιώνουν την Ακρόπολη και τα πέριξ περιμένοντας καρτερικά τους περαστικούς να ολοκληρώσουν την βόλτα τους για να απολαύσουν αυθεντικά, ελληνικά πιάτα.
Ένα Cookaki στην Ακρόπολη
Μια μέρα του Αυγούστου, απόγευμα καθημερινής, βρέθηκα στην Ακρόπολη και αποφάσισα να βολτάρω λίγο σαν τουρίστας. Ευτυχώς η ζέστη δεν ήταν αφόρητη και δεν είχε πολύ κόσμο, καθώς οι περισσότεροι είχαν εγκαταλείψει ήδη την πρωτεύουσα για κάποιο νησί. Περπάτησα στη Μακρυγιάννη και αποφάσισα να πάω προς Κουκάκι. Έστριψα κατά λάθος σε έναν δρόμο που δεν ήξερα, την Πετμεζά και έπεσα πάνω σε ένα μικρό, κουκλίστικο εστιατόριο. Η επιγραφή έγραφε «Cookaki». «Πολύ έξυπνο λογοπαίγνιο», σκέφτηκα.
Μπήκα από περιέργεια, πεινούσα κιόλας μετά τη βόλτα, οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να ανακαλύψω ένα κρυμμένο μαγαζάκι σε ένα στενό δρομάκι στη σκιά της Ακρόπολης. Αντίκρυσα έναν κομψό, μίνιμαλ χώρο με βεραμάν χρώμα στους τοίχους και μερικά πλακάκια, χωρίς πολλά πολλά: Μερικά τραπέζια στρωμένα με λευκό τραπεζομάντηλο και γυάλινα βαζάκια με λουλούδια και φυτά. Στο κέντρο ένα μακρόστενο, ξύλινο τραπέζι «διακοσμημένο» με τις πρώτες ύλες που όπως έμαθα προέρχονται από μικροπαραγωγούς, ένα καλάθι με ψωμί, λίγο λάδι και άλλα παραδοσιακά καλούδια.
Με υποδέχονται ο Δημήτρης με τον πατέρα του, τον κύριο Τάκη και ο σεφ, ο Μάριος Τουτουντζόγλου, που ξεπροβάλλει από την κουζίνα. Όσο μου ετοιμάζουν κάτι να φάω (άφησα τον σεφ να επιλέξει), μου διηγούνται την ιστορία του μαγαζιού αλλά και τη δική τους.
Το Cookaki υπάρχει από το 2018 αλλά η συγκεκριμένη ομάδα (στην οποία υπάρχει ακόμη ένα μέλος, ο Θέμης), το ανέλαβε πριν από περίπου έξι μήνες. Ωστόσο, η ιστορία του συγκεκριμένου χώρου πάει πολύ πιο πίσω, στο μακρινό 1956. Εδώ στεγαζόταν η «Καμπάνα», ένα περίφημο οινομαγειρείο που τάιζε διάσημους ηθοποιούς, καλλιτέχνες και ανθρώπους της διανόησης. Μάλιστα, ο Γιάννης Ρίτσος υπήρξε τακτικός θαμώνας της «Καμπάνας» και φαν των γεμιστών της.
Η νέα ομάδα που ανέλαβε το μαγαζί, το οποίο παραλίγο να χαθεί, έχει ονομάσει την κουζίνα της Bell Kitchen προς τιμήν της «Καμπάνας» και σκοπό έχει να συνεχίσει την κληρονομιά της με μια πιο μοντέρνα προσέγγιση, φέρνοντάς την στο σήμερα. Η φιλοσοφία της βασίζεται στην «Ειλικρινή Κουζίνα», με έμφαση στην ποιότητα, την εποχικότητα, τις ελληνικές πρώτες ύλες, τη διαφάνεια και τον σεβασμό προς τους παραγωγούς και τον επισκέπτη.
Αν και περίμενα να είναι ένα τουριστικό εστιατόριο καθώς βρίσκεται μόλις πέντε λεπτά από το πιο πολυσύχναστο μουσείο της πόλης, βρήκα κάτι εντελώς διαφορετικό: τιμές γειτονιάς, αγνές πρώτες ύλες επιλεγμένες μία προς μία, κι έναν σεφ που βγαίνει από την κουζίνα του και πηγαίνει σε κάθε τραπέζι για να εξηγήσει τα πάντα στους επισκέπτες και να συνομιλήσει μαζί τους.
Το φαγητό του δεν απευθύνεται μόνο σε επισκέπτες της πόλης αλλά και στους μόνιμους κατοίκους των γύρω περιοχών, σε περαστικούς αλλά σε επαγγελματίες που εργάζονται στα πέριξ και θέλουν κάπου ήσυχα να απολαύσουν το business lunch ή το dinner τους.
Έτσι, ο σεφ ήρθε και στο δικό μου τραπέζι με το «φίλεμα» για καλωσόρισμα, μια μικρή μπουκιά με πολλή γεύση Ελλάδας: Ξεροψημένο ψωμάκι σαν μπρουσκέτα με μαλακή φέτα από την Κρήτη, δροσερό ντοματίνι, ζουμερή ελιά, βιολογικό αγουρέλαιο του Σακελλαρόπουλου από τη Σπάρτη και μπόλικο ανθό αλατιού από πάνω.
Το μενού απλό, λιτό και απέριττο. Πρώτα από όλα έρχεται το αφράτο χειροποίητο ψωμί 48ωρης ωρίμανσης. Οι σαλάτες είναι βαθιά ελληνικές: Χωριάτικη, κρητικός ντάκος, χόρτα εποχής και βραστά λαχανικά.
Σειρά έχουν οι αλοιφές που έρχονται σε «τριλογία», επιλογή του σεφ, σε ένα κομψό custom made πιατάκι με ακανόνιστο σχήμα. Έτσι, θα δοκιμάσεις τζατζίκι, φαβα, ταραμοσαλάτα, παντζαροσαλάτα, αλλά και ελιές, τουρσί, πιπεριές, ενώ από τα ορεκτικά ξεχωρίζει το σαγανάκι με την τραγανή κρούστα.
Στα κυρίως, ο απόλυτος σταρ είναι ο παραδοσιακός μουσακάς με χρυσαφένια κρούστα από μπεσαμέλ, που κυριολεκτικά λιώνει στο στόμα. Τίποτα δεν είναι τηγανισμένο, αλλά όλα ψήνονται στον φούρνο, καθώς, όπως μου είπαν, θέλουν να είναι υγιεινά τα πιάτα και να μην βαραίνουν τον επισκέπτη.
Επιπλέον, θα βρεις ψάρι ημέρας, κρέας ημέρας και πιάτο ημέρας με λαχανικά για τους vegetarian/vegan, τα οποία αλλάζουν ανάλογα με την εποχή. Ακόμη, θα βρεις πιάτα με θαλασσινά (καραβίδες, αστακό, γαρίδες κ.α., επίσης ανάλογα με την εποχή) συνδυασμένα με ελληνικά ζυμαρικά ενώ από τα κρεατικά το αφράτο μπιφτέκι κλέβει τις εντυπώσεις. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο σεφ, κάθε πρωί πάει στη λαϊκή, την ψαραγορά ή τη Βαρβάκειο και επιλέγει ο ίδιος την πρώτη ύλη που θα μαγειρέψει αργότερα.
Το must try πιάτο όμως είναι η «φωλιά του ψαριού», το signature πιάτο του σεφ, που δεν θα βρεις στον κατάλογο. Πρόκειται για ένα μπαμπάτσικο κολοκύθι γεμιστό με ξινό τραχανά και άγριο ψάρι που περιχύνεται από πάνω με σάλτσα αυγολέμονο και συνοδεύεται με αλμύρα. Και ναι, είναι όσο λαχταριστό ακούγεται!
Θα συνοδεύσεις το φαγητό σου με υπέροχο βιολογικό κρασί «Ακροθέα» από το Κιλκίς. Πρόκειται για ένα οινοποιείο που δίνει στα κρασιά του ονόματα γυναικών από τη μυθολογία όπως Φαίδρα, Καλλιστώ, Πασιφάη, Κίρκη κ.α. Θα κλείσεις με ελληνικό καφέ και ένα γλυκάκι. Επίλεξε ανάμεσα σε σφακιανή πίτα με θυμαρίσιο μέλι, παγωτό σορμπέ, γιαούρτι με μέλι και καρύδι ή ρυζόγαλο.
Φεύγοντας πήρα μαζί μου μια ζεστή αίσθηση φιλοξενίας, παράδοσης και αγάπης για το καλό, ελληνικό φαγητό αλλά και μεράκι για δημιουργία από ανθρώπους που θέλουν να δώσουν στον εκάστοτε επισκέπτη μια αξέχαστη γαστρονομική εμπειρία σαν να βρίσκονται σε ελληνικό σπίτι.
17°
