Πέθανε η Ντόλι Πάρτον – Η ιστορία μιας γυναίκας που έγινε αμερικανικό σύμβολο

Η Ντόλι Πάρτον, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και επιδραστικές μορφές της country μουσικής, πέθανε την Τρίτη σε ηλικία 80 ετών, σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς της.

Με καριέρα σχεδόν έξι δεκαετιών, η Πάρτον δεν υπήρξε μόνο τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, αλλά και ηθοποιός, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος. Τραγούδια όπως τα «Jolene», «Coat of Many Colors» και «I Will Always Love You» την έκαναν παγκόσμιο σύμβολο, με περισσότερες από 100 εκατ. πωλήσεις δίσκων.

Στη διάρκεια της καριέρας της κέρδισε 11 Grammy, μεταξύ των οποίων και βραβείο συνολικής προσφοράς, ενώ το 2022 εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame.

Από μια ξύλινη καλύβα στο παγκόσμιο στερέωμα

Η Ντόλι Ρεμπέκα Πάρτον γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1946 στο Τενεσί και μεγάλωσε ως ένα από τα 12 παιδιά μιας πολύ φτωχής οικογένειας. Έγραψε το πρώτο της τραγούδι όταν ήταν περίπου έξι ετών, ενώ στα οκτώ απέκτησε την πρώτη πραγματική της κιθάρα. Στα 11 τραγουδούσε ήδη σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό και στα 13 εμφανίστηκε στο ιστορικό Grand Ole Opry του Νάσβιλ.

Μετά το σχολείο μετακόμισε στο Νάσβιλ και ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον Πόρτερ Γουάγκονερ, με τον οποίο ηχογράφησε σειρά επιτυχημένων ντουέτων.

Όταν αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα, έγραψε ως αποχαιρετισμό προς εκείνον το «I Will Always Love You» – το τραγούδι που χρόνια αργότερα θα αποκτούσε νέα, τεράστια επιτυχία μέσα από την ερμηνεία της Γουίτνεϊ Χιούστον.

Η ιστορία πίσω από το «Jolene»

Την πρώτη ημέρα που έφτασε στο Νάσβιλ γνώρισε τον Καρλ Ντιν, τον οποίο παντρεύτηκε το 1966. Ο Ντιν απέφευγε συστηματικά τη δημοσιότητα και σπάνια εμφανιζόταν μαζί της, όμως αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αρκετά τραγούδια της.

Ανάμεσά τους και το «Jolene», που, σύμφωνα με την Πάρτον, εμπνεύστηκε από μια κοκκινομάλλα υπάλληλο τράπεζας που είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον σύζυγό της. Το τραγούδι έγινε ένα από τα πλέον πολυδιασκευασμένα της, με εκδοχές από καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς όσο η Μπιγιονσέ και οι White Stripes.

Η εικόνα που έγινε σήμα κατατεθέν

Τα τεράστια ξανθά μαλλιά, τα λαμπερά κοστούμια, τα στρας και τα ψηλοτάκουνα έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας της.

Η ίδια είχε εξηγήσει ότι εμπνεύστηκε την εμφάνισή της από μια γυναίκα που έβλεπε μικρή στη γενέτειρά της, με στενές φούστες, κόκκινα νύχια, έντονο κραγιόν και πλατινέ μαλλιά.

Όταν οι γύρω της χαρακτήριζαν τη γυναίκα «φτηνή», η Πάρτον είχε σκεφτεί ότι, αν αυτό θεωρούνταν «φτηνό», τότε έτσι ακριβώς ήθελε να μοιάζει όταν μεγαλώσει.

Πίσω όμως από την υπερβολική εικόνα βρισκόταν μια από τις πιο παραγωγικές τραγουδοποιούς της αμερικανικής μουσικής. Υπολογίζεται ότι έγραψε περίπου 3.000 τραγούδια στη διάρκεια της ζωής της.

Από το «9 to 5» μέχρι το Χόλιγουντ

Το 1980 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία 9 to 5, δίπλα στις Τζέιν Φόντα και Λίλι Τόμλιν. Το ομώνυμο τραγούδι της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ δεύτερη υποψηφιότητα ήρθε το 2006 για το «Travelin' Thru» από την ταινία Transamerica.

Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως Steel Magnolias, The Best Little Whorehouse in Texas και Rhinestone. Παράλληλα δημιούργησε το Dollywood, το θεματικό πάρκο στο Τενεσί που εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της περιοχής.

Η φιλανθρωπία και τα εκατομμύρια βιβλία

Η Πάρτον είχε ισχυρή παρουσία και εκτός μουσικής. Μέσω του προγράμματος Imagination Library μοίραζε δωρεάν βιβλία σε παιδιά προσχολικής ηλικίας στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες.

Το 2020 δώρισε 1 εκατ. δολάρια στο Πανεπιστήμιο Vanderbilt για έρευνα πάνω στα εμβόλια κατά της Covid-19, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του εμβολίου της Moderna.

Η ικανότητά της να παραμένει μακριά από κομματικές αντιπαραθέσεις και να διατηρεί στενή σχέση με τις εργατικές και αγροτικές ρίζες της την έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή σε ένα ευρύ πολιτικό και κοινωνικό φάσμα στις ΗΠΑ.

Παρά τις δεκάδες διακρίσεις, η ίδια έλεγε ότι αυτό που ήθελε περισσότερο ήταν να μείνει στη μνήμη ως καλή τραγουδοποιός.

«Τα τραγούδια είναι η κληρονομιά μου», είχε γράψει.

Πηγή: Reuters